Ευρετήριο

Ἄλφα



ΡΙΖΑ: 1) Ο αρχικός τύπος του α (στερ.) αναπτύχθηκε ως ανα(F) και παρέμεινε ως αν- συνήθως προ φωνήεντος. Από το αν παράγεται το άνευ, 2) ως προθεμ. α αναπτύχθηκε σε λ. που άρχιζαν από ρ, λ, μ, ν και το αρχαίο F, 3) το α συγγ. με το ΙΝΔ/Ε: sa-sam στη λ. ἅμα που σημαίνει ενότητα, ένωση, ομοιότητα, το ομού (α-δελφός), 4) το α εμφανίζεται και α) ως ευφωνικό ή πλεοναστικό, καθώς επηρεάζει μόνο του ακουόμενο ήχο από την προφορά (α-βληρός αντί βληχρός), β) ως επιτακτικού (όπως το ἄγαν), δηλ. λίαν, πολύ, πάρα πολύ, σφόδρα, πάνυ και γ) ως επιφώνημα εκφραστικό ποικίλων συναισθημάτων (χαράς, γέλιου (α!α!α!), απορίας, έκπληξης, φόβου, αγανάκτησης και γενικά σε κάθε έντονο συναίσθημα).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Το πρώτο γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου.

2) Ως αριθμητικό απαντάται: α) α΄ = 1 (ένας, εἷς, πρώτος), β) α = 1000 (χίλια, χίλιοι, χιλιοστός).

3) Ως αθροιστικό εκφράζει: α) ένωση, ενότητα, ομοιότητα, β) το ομού, κοινός, ενωμένος όπως: α-δελφός κ.λπ.

4) Ως στερητικό εκφράζει: α) γεν. δηλώνει το αντίθετο που δηλώνει το υπόλοιπο μέρος της λ. όπως ά-καρπος, ά-κακος, ά-νομος και είναι συνήθως βραχύ, β) απουσία, έλλειψη, στέρηση.

5) Ως α επιτακτικό: α) σημαίνει μέγιστη πλειονότητα, ποσότητα ως λίαν, πάνυ, σφόδρα, πολύ, πάρα πολύ, β) ως συνών. ταυτίζεται ό,τι και το ἄγαν, υποδηλώνοντας ταυτόχρονα την αποφυγή της υπερβολής και τη χρήση των πάντων με μέτρο: μηδέν, άγαν, συνών. (παν) μέτρον άριστον, αντίθ.: υπερβολικά υπέρ το δέον.

6) Ως ευφωνικό: α) στον αρμονικό συνδυασμό των λ. ή στο ευχάριστο αίσθημα που δημιουργεί η αρμονική διαδοχή των λ., β) είναι γνωστό και ως πλεοναστικό.

7) Ως επιφώνημα: α) α! ως έκφραση ποικίλων δυνατών αισθημάτων και συναισθημάτων, β) ως επιφώνημα γέλωτα που περιγράφεται ως α!χα!χα!χα!, γ) ως δωρικός τύπος το α εμφανίζεται ως η 1) στη δοτική, 2) στο θηλυκό του άρθρου και 3) στην αναφορική αντωνυμία.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ

Σε ποιον αποδίδονται οι τίτλοι «το Άλφα και το Ωμέγα» και «ο Πρώτος και ο Τελευταίος»;

Ο τίτλος «το Άλφα και το Ωμέγα» εφαρμόζεται στον Ιεχωβά, τονίζοντας ότι δεν υπήρχε παντοδύναμος Θεός πριν από αυτόν και ότι δεν θα υπάρξει κανείς έπειτα από αυτόν. Εκείνος είναι «η αρχή και το τέλος». (Apoc 21:6, 22:13) Παρότι ο Ιεχωβά αποκαλείται «ο πρώτος και ο τελευταίος» στο εδάφιο Apoc 22:13, με την έννοια ότι δεν υπάρχει κανείς πριν ή έπειτα από αυτόν, τα συμφραζόμενα του πρώτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης δείχνουν ότι ο τίτλος «ο Πρώτος και ο Τελευταίος» εκεί εφαρμόζεται στον Ιησού Χριστό. Εκείνος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που αναστήθηκε σε αθάνατη πνευματική ζωή και ο τελευταίος που έλαβε τέτοια ανάσταση προσωπικά από τον Ιεχωβά. —Col 1:18.»

Ο τίτλος A - Ω σε ποιον εφαρμόζεται;

Αλλά μήπως ο τίτλος «το Άλφα και το Ωμέγα» εφαρμόζεται αποκλειστικά στον Ιεχωβά Θεό; Για ν’ απαντήσωμε σ’ αυτή την ερώτησι, χρειάζεται να εξετάσωμε τα συμφραζόμενα εκεί που εμφανίζεται αυτό ο προσδιορισμός.Το εδάφιο Apoc 1:8 δηλώνει: «Εγώ είμαι το Α και το Ω, αρχή και τέλος, λέγει ο Κύριος, ο ων και ο ην και ο ερχόμενος, ο παντοκράτωρ.».

Σαφώς, εδώ γίνεται μνεία για τον Ύψιστο Θεό Ιεχωβά. Μολονότι το προηγούμενο εδάφιο αναφέρεται στον Ιησού Χριστό ως «τον ερχόμενο μετά των νεφελών» τα λόγια του εδαφίου Apoc 1:8 και τα γύρω εδάφια δείχνουν ότι ο Ιησούς δεν θα μπορούσε να είναι «το Άλφα και το Ωμέγα.» Στις Γραφές, μόνο ο Πατέρας του Κυρίου Ιησού Χριστού αναφέρεται ως «Κύριος ο Θεός» και ως «Παντοδύναμος.» Ο Ιησούς Χριστός ανεφέρθη επίσης στον Πατέρα του ως τον «Θεόν μου.» (Joh 20:17- Apoc 3:12) Σύμφωνα με το εδάφιο Apoc 1:1, η Αποκάλυψις εδόθη στον Ιησού Χριστό από τον Θεό. Έτσι, θα πρέπει ν’ αναμένωμε ν’ αναφέρωνται στην αφήγησι τα λόγια του Παντοδυνάμου Θεού. Η πρώτη μνεία που γίνεται για το «Άλφα και το Ωμέγα» είναι προφανώς ένα παράδειγμα τούτου. Επί πλέον, στο αμέσως επόμενο εδάφιο, ο συγγραφεύς του βιβλίου της Αποκαλύψεως, ο απόστολος Ιωάννης, λέγει: «Εγώ ... ήμην εν τη νήσω τη καλούμενη Πάτμω δια τον λόγον του Θεού και δια την μαρτυρίαν του Ιησού Χριστού.» (Apoc 1:9) Αυτό επιβεβαιώνει ακόμη μια φορά το γεγονός ότι ο Ιωάννης κατανοούσε ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Με ποια έννοια ο Ιεχωβά Θεός είναι «ὁ ὤν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος;» Ο Ιεχωβά, ως ο αιώνιος Θεός, υπήρξε σε όλους τους καιρούς Παντοδύναμος. (Psa 92:2) Έτσι, στο αόριστο παρελθόν, Εκείνος ήταν ο Ύψιστος. Επιπλέον, συνεχίζει να είναι ο Παντοδύναμος Θεός και υπ’ αυτή την ιδιότητα θα εκτελέση την κρίσι του. Όπως φαίνεται σε άλλα μέρη του βιβλίου της Αποκαλύψεως, ο Ιεχωβά Θεός θα επίδειξη την Παντοδυναμία του στον καιρό που ο Υιός του καταστρέφει όλους τους εχθρούς της Κυριαρχίας του (Apoc. 16:14, 19:13-16).

Η επόμενη φορά που συναντούμε τον τίτλο «το Άλφα και το Ωμέγα» είναι στο εδάφιο Apoc 21:6. Στο επόμενο εδάφιο, Εκείνος που εφαρμόζει τα λόγια αυτά στον εαυτό του λέγει: «Ο νικών θέλει κληρονομήσει τα πάντα, και θέλω είσθαι εις αυτόν Θεός και αυτός θέλει είσθαι εις εμέ υιός.» Επειδή ο Ιησούς Χριστός λέγει ότι ο ίδιος είναι ‘αδελφός’ αυτών των νικητών, ο Πατέρας του Κυρίου Ιησού Χριστού είναι εκείνος ο οποίος αναφέρεται στον Εαυτόν του ως «το Άλφα και το Ωμέγα.»—Παράβαλε με Mat 25:40, Heb 2:10-12.

Τελικά, στα εδάφια Apoc 22:12, 13 διαβάζομε: «δο ρχομαι ταχ, κα μισθς μου μετ μο ποδοναι κστ ς τ ργον στν ατο. γ τ λφα κα τ , πρτος κα σχατος, ρχ κα τ τλος.» Αυτά τα λόγια βρίσκονται μεταξύ άλλων που αποδίδονται σ’ έναν άγγελο και στον Ιησού Χριστό. Προτού αναγραφούν αυτά τα λόγια στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, μίλησε ο άγγελος μέσω του οποίου εδόθη η Αποκάλυψις στον απόστολο Ιωάννη. (Apoc 22:8, 9) Κατόπιν, μετά την περικοπή που αρχίζει με το εδάφιο Apoc 22:12 και τελειώνει με τα λόγια του εδαφίου 15, βρίσκομε τη δήλωσι: «Εγώ ο Ιησούς έπεμψα τον άγγελόν μου.» (Apoc 22:16) Επειδή τα συμφραζόμενα δεν μας αναγκάζουν ν’ αποδώσωμε τα λόγια των εδαφίων Apoc 22:12, 13 ούτε στον άγγελο ούτε στον Ιησού, θα μπορούσαν να προέρχωνται από κάποιον άλλον ομιλητή. Συνεπώς, σύμφωνα με το υπόλοιπο του βιβλίου της Αποκαλύψεως, «το Άλφα και το Ωμέγα» πρέπει να είναι Εκείνος που, με την ιδιότητα του κριτού, αμείβει και τιμωρεί τους ανθρώπους σύμφωνα με τα έργα τους».

ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

«Apoc 1:8: «Ἐγώ εἰμι τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὦ, λέγει κύριος ὁ θεός, ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ.»

Τώρα συμβαίνει κάτι εκπληκτικό! Μιλάει ο ίδιος ο Υπέρτατος Κύριος Ιεχωβά. Πόσο κατάλληλο είναι αυτό ως πρόλογος για τα οράματα που πρόκειται να εκτυλιχθούν, αφού αυτός είναι ο Μεγάλος Εκπαιδευτής μας και η ουσιαστική Πηγή της Αποκάλυψης! (Hsa 30:20) Ο Θεός μας διακηρύττει: «Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα,... Εκείνος που είναι και που ήταν και που έρχεται, ο Παντοδύναμος». (Apoc 1:8) Αυτή είναι η πρώτη από τις τρεις φορές στην Αποκάλυψη που ο ίδιος ο Ιεχωβά μιλάει από τον ουρανό. (Βλέπε επίσης Apoc 21:5-8· 22:12-15.)

Οι Χριστιανοί του πρώτου αιώνα θα αναγνώριζαν αμέσως το άλφα και το ωμέγα ως το πρώτο και το τελευταίο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Το ότι ο Ιεχωβά ονομάζει τον εαυτό του με αυτά τα δύο γράμματα τονίζει το γεγονός ότι πριν από αυτόν δεν υπήρχε παντοδύναμος Θεός ούτε θα υπάρξει κανένας έπειτα από αυτόν. Ο ίδιος θα οδηγήσει το ζήτημα της θειότητας σε αίσιο τέλος για ολόκληρη την αιωνιότητα. Θα δικαιωθεί για πάντα ως ο ένας και μοναδικός παντοδύναμος Θεός, ο Υπέρτατος Κυρίαρχος σε όλη τη δημιουργία του.—Παράβαλε Hsa 46:10· 55:10, 11.»

Α-Ω (Apoc 22:12)

Ο Ιεχωβά, ο Βασιλιάς της αιωνιότητας, απευθύνεται τώρα στους αναγνώστες της Αποκάλυψης για τελευταία φορά στην προφητεία, λέγοντας: «Δες! Έρχομαι γρήγορα, και την αμοιβή που δίνω την έχω μαζί μου, για να αποδώσω στον καθένα όπως είναι το έργο του. Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, ο πρώτος και ο τελευταίος, η αρχή και το τέλος. Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που πλένουν τις στολές τους, για να γίνει δική τους η εξουσία να πάνε στα δέντρα της ζωής και για να μπορέσουν να μπουν στην πόλη από τις πύλες της. Έξω είναι οι σκύλοι και εκείνοι που ασκούν πνευματισμό και οι πόρνοι και οι φονιάδες και οι ειδωλολάτρες και ο καθένας που του αρέσει το ψέμα και εμμένει σε αυτό». (Apoc 22:12-15).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 1:8: Hsa 48:12

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Alpha.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Alpha.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Alpha.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Alfa.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Alpha.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Alfa.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Alfa.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Alpha.