Ευρετήριο

Ἁμαρτία



ΡΙΖΑ: < ΑΜΑΡΤΑΝΩ, βλ. λ. ΑΜΑΡΤΑΝΩ (7). (Βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 8 και 7).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Αστοχία, αποτυχία, σφάλμα.

2) Παράβαση των εντολών του Θεού.

3) Παράπτωμα, ανόμημα, αμάρτημα.

4) Η ενέργεια και το αποτέλεσμα του αμαρτάνειν.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Ἁμαρτάνω Mat 18:15, Ἁμάρτημα Mar 3:28, Ἁμαρτωλός Mat 9:10, Ἀναμάρτητος Joh 8:7, Προαμαρτάνω 2Co 12:21.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Παράπτωμα Eph 1:7, Παράβασις Rom 2:23, Ἥττημα Rom 11:12, Αἰτία Mat 19:10, Αἰτίαμα Act 25:7, Αἴτιον Luk 23:4, Ἀκαθαρσία 1Th 4:7, Ἀδικία Act 1:18, 4:7, Ἀδίκημα Act 18:14, Ἀνομία Mat 7:23, Ἁμάρτημα Mar 3:28.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἄμωμος Eph 1:4, 5:27, Ἀγαθόν Mat 7:17,18, Ἁγνότης 2Co 6:6, Ἀναμάρτητος Joh 8:7, Ἁγιότης Heb 12:10.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό α΄ κλίσης θηλυκού γένους: Ἁμαρτία, -ας.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ἁμαρτία: Ονομαστική ενικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 1).

2) Ἁμαρτίαι: Ονομαστική πληθυντικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 3).

3) Ἁμαρτίαις: Δοτική πληθυντικού.

4) Ἁμαρτίαν: Αιτιατική ενικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 4).

5) Ἁμαρτίας: Γενική ενικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 2, 5, 7, 8).

6) Ἁμαρτιῶν: Γενική πληθυντικού (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 6).

ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ:

Αμαρτήματα που πρέπει ν’ αποφεύγουμε. Στοργική βοήθεια

Φυσικά, δεν είμαστε χωρίς νόμο. Ο Θεός μάς διατάζει να απέχουμε από την ειδωλολατρία, την πορνεία και τη μοιχεία, καθώς επίσης από την κακή χρήση του αίματος. Συγκεκριμένα απαγορεύει το φόνο, το ψέμα, τον «πνευματισμό» και διάφορες άλλες αμαρτίες. (Act 15:28,29· 1Co 6:9,10· Apoc 21:8, ΜΝΚ) Και δίνει μέσω του Λόγου του σαφείς συμβουλές για πολλά ζητήματα. Παρ’ όλα αυτά, είμαστε υπεύθυνοι, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι ήταν οι Ισραηλίτες, να μαθαίνουμε και να εφαρμόζουμε τις Γραφικές αρχές.

Οι πρεσβύτεροι μπορούν να εποικοδομούν τους άλλους με το να τους βοηθούν να βρίσκουν αυτές τις αρχές και να κάνουν σκέψεις γύρω από αυτές παρά απλώς να αναζητούν ή να δημιουργούν κανόνες.

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 18:1-5: «Μετ τατα εδον λλον γγελον καταβανοντα κ το ορανο χοντα ξουσαν μεγλην, κα γ φωτσθη κ τς δξης ατο. κα κραξεν ν σχυρ φων λγων· πεσεν πεσεν Βαβυλν μεγλη, κα γνετο κατοικητριον δαιμονων κα φυλακ παντς πνεματος καθρτου κα φυλακ παντς ρνου καθρτου [κα φυλακ παντς θηρου καθρτου] κα μεμισημνου, τι κ το ονου το θυμο τς πορνεας ατς ππωκαν πντα τ θνη κα ο βασιλες τς γς μετ ατς πρνευσαν κα ο μποροι τς γς κ τς δυνμεως το στρνους ατς πλοτησαν. Κα κουσα λλην φωνν κ το ορανο λγουσαν· ξλθατε λας μου ξ ατς να μ συγκοινωνσητε τας μαρταις ατς, κα κ τν πληγν ατς να μ λβητε, τι κολλθησαν ατς α μαρται χρι το ορανο κα μνημνευσεν θες τ δικματα ατς.»

Στα πλαίσια της ενθρόνισής του στην Ουράνια Βασιλεία το 1914, ο Ιησούς Χριστός έστρεψε την προσοχή του στις πνευματικές ανάγκες του πιστού λαού του Θεού πάνω στη γη (Mat 24:45-47). Όπως είχε γίνει και με την απελευθέρωση του υπόλοιπου των Ιουδαίων το 537 π.Χ. από τη Βαβυλώνα μόλις κατακτήθηκε από τον Κύρο, έτσι και ο Ιησούς απελευθέρωσε ένα υπόλοιπο πνευματικών Ιουδαίων (εκείνων που ακολουθούσαν πιστά τα ίχνη του) από την επιρροή της σύγχρονης Βαβυλώνας της Μεγάλης, της παγκόσμιας αυτοκρατορίας της ψεύτικης θρησκείας. Με την απελευθέρωση αυτή αποκαταστάθηκε η αγνή λατρεία που αρμόζει στη ζωή των γνήσιων αφιερωμένων βαπτισμένων Χριστιανών (παραβ. Mat 3:1-5, Rom 2:29).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 18:4: Jer 51:6  2Co 6:17

1) Η φράση στο Rom 6:2 «Ἀπεθάνομεν τῇ ἁμαρτίᾳ» αποτελεί: νέα έκφραση στην «Κοινή» Ελληνική γλώσσα (παραβ. 1Pe 2:24) που χρησιμοποιείται στο κείμενο των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

2) Η λ. Ἁμαρτίας στο εδάφιο 1Pe 2:24 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 53:12). 3Α). Η λ. Ἁμαρτίαι στο εδάφιο Rom 4:7 αποτελεί παραπομπή σε σχετικό εδάφιο των Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 32:1).

3) Η λ. Ἁμαρτίαν στο εδάφιο Rom 4:8 αποτελεί παραπομπή σε σχετικό εδάφιο των Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 32:1).

4) Η λ. Ἁμαρτίας στο εδάφιο Rom 11:26 αποτελεί παραπομπή σε σχετικό εδάφιο των Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 14:7).

5) Η λ. Ἁμαρτιῶν στο εδάφιο Heb 8:12 αποτελεί παραπομπή σε σχετικό εδάφιο των Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 103:12).

6) Η λ. Ἁμαρτίας στα εδάφια Heb 10:6 και 8 αποτελεί παραπομπή σε σχετικό εδάφιο των Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 40:6-8).

7) Η λ. Ἁμαρτίας στο εδάφιο Mar 2:10 στο οποίο (εδάφιο) υπάρχει μείξη ορθού και πλάγιου λόγου. Το φαινόμενο είναι «αρχαιοελληνικός ιδιωματισμός» και μάλιστα «αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

8) Το βασικό στερητικό πρόθεμα Α- και Αν- της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας εκφράζει έλλειψη, στέρηση, απουσία και γενικά (εκφράζει) αντίθεση του δηλουμένου από το υπόλοιπο μέρος της λέξης (παραβ.: Ἄ-κακος Rom 16:18, Heb 7:26, Ἄ-καρπος Mat 13:22, Ἄ-νομος Luk 22:37, Act 2:23, Ἄ-σοφος Eph 5:15). Το στερητικό πρόθεμα Α- και Αν- προέρχεται από την Ι.Ε. ρίζα Ν- (ημίφωνο), η οποία είναι συνεσταλμένη μορφή της ρίζας Νε-, η οποία έχει διατηρηθεί στις λ. Νη-στεύω (Mat 4:2), Νη-στεία (Luk 2:37), Νῆ-στις (Mat 15:32). Σημειώνεται ότι το Α- εμφανίζεται όταν ακολουθεί σύμφωνο (παραβ. Ἄ-κακος Rom 16:18, Ἀ-κατάλυτος Heb 7:16). Το δε Αν- όταν ακολουθεί φωνήεν (παραβ. Ἀν-εξιχνίαστος Rom 11:33, Ἀν-επίλημπτος 1Ti 3:2).

9) Η σύνθετη αυτή λ. Ἁμαρτία (βλ. ΡΙΖΑ) αποτελεί (ως σύνθεση) ένα από τα γνωρίσματα της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας τα οποία περιλαμβάνονται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο'): Gen 41:9, 50:17.

1) α) ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΙΖΑ: Hamartia, Hamartiology, Hamartologous, Hamartoma, Hamartoplasma, Hamartoplasia.

β) ΑΓΓΛΙΚΑ: Offence, Sin, Sinful.

Ἁμαρτία, ας, , sin, fault, error; failure, a missing, a mistaking; by meton. one who commits sin, 2. Cor. v, 21. From ἁμαρτάνω.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Peccatum, Delictum.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Sin.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Sin.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Sin.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Pecado.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Pecado.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Zonde.