Ευρετήριο

Ἄμωμος



ΡΙΖΑ: < Α- στερητ. + ΜΩΜΟΣ, < αγν. ετύμου. (Βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 2 και 3).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Άμεμπτος, άψογος, αμόλυντος, άμωμος.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Μῶμος 2Pe 2:13, Ἀμώμητος Phl 2:15, Μωμῶμαι 2Co 6:3.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Ἄμεμπτος 1Th 3:13, Ἀναίτιος Mat 12:5, Ἀνεπίλημπτος 1Ti 3:2, Ἀνέγκλητος 1Co 1:8, Ἀμώμητος 2Pe 3:14, Ἁγνός 2Co 7:11, Ἅγιος Mat 4:5.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Μῶμος 2 Pe 2:13, Ἀκάθαρτος Mat 10:1, Ἀκαθαρσία Mat 23:27, Gal 5:19, Μολύνω 1Co 8:7, Μολυσμός 2Co 7:1.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Επίθετο β΄ κλίσης, δικατάληκτο σε: -ος, -ος, -ον.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΤΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ἄμωμον: Αιτιατική ενικού αρσενικού γένους.

2) Ἄμωμοι: Ονομαστική πληθυντικού αρσενικού γένους.

3) Ἄμωμος: Ονομαστική ενικού θηλυκού γένους.

4) Ἀμώμους: Αιτιατική πληθυντικού αρσενικού γένους.

ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

Apoc 14:1-5: «Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ τὸ ἀρνίον ἑστὸς ἐπὶ τὸ ὄρος Σιὼν καὶ μετ᾽ αὐτοῦ ἑκατὸν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες ἔχουσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ γεγραμμένον ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν. 2 καὶ ἤκουσα φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὡς φωνὴν ὑδάτων πολλῶν καὶ ὡς φωνὴν βροντῆς μεγάλης, καὶ ἡ φωνὴ ἣν ἤκουσα ὡς κιθαρῳδῶν κιθαριζόντων ἐν ταῖς κιθάραις αὐτῶν. 3 καὶ ᾄδουσιν [ὡς] ᾠδὴν καινὴν ἐνώπιον τοῦ θρόνου καὶ ἐνώπιον τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ τῶν πρεσβυτέρων, καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο μαθεῖν τὴν ᾠδὴν εἰ μὴ αἱ ἑκατὸν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς. 4 οὗτοί εἰσιν οἳ μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν, παρθένοι γάρ εἰσιν, οὗτοι οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ. οὗτοι ἠγοράσθησαν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων ἀπαρχὴ τῷ θεῷ καὶ τῷ ἀρνίῳ, 5 καὶ ἐν τῷ στόματι αὐτῶν οὐχ εὑρέθη ψεῦδος, ἄμωμοί εἰσιν.»

Ο Απόστολος Ιωάννης εισάγει αυτή τη μεγαλειώδη προφητεία με τα εξής λόγια: «Αποκάλυψη από τον Ιησού Χριστό, την οποία του έδωσε ο Θεός, για να δείξει στους δούλους του όσα πρέπει να γίνουν σύντομα». (Apoc 1:1α) Άρα λοιπόν, ο αναστημένος Ιησούς Χριστός ήταν εκείνος που έλαβε αυτό το βαρυσήμαντο άγγελμα από τον Θεό. Αντί να είναι μέρος κάποιας μυστηριακής Τριάδας, εδώ φαίνεται ότι ο Ιησούς υποτάσσεται στον Πατέρα του. Με τον ίδιο τρόπο, οι «δούλοι» που αποτελούν τη Χριστιανική εκκλησία υποτάσσονται στον Ιησού Χριστό, γι’ αυτό «τον ακολουθούν όπου και αν πηγαίνει». (Apoc 14:4· Eph 5:24) Αλλά ποιοι είναι στ’ αλήθεια σήμερα «δούλοι» του Θεού, και πώς τους ωφελεί η Αποκάλυψη;»

ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Apoc 4:6: «κα νπιον το θρνου ς θλασσα αλνη μοα κρυστλλ. Κα ν μσ το θρνου κα κκλ το θρνου τσσαρα ζα γμοντα φθαλμν μπροσθεν κα πισθεν.»

Apoc 5:8: «Κα τε λαβεν τ βιβλον, τ τσσαρα ζα κα ο εκοσι τσσαρες πρεσβτεροι πεσαν νπιον το ρνου χοντες καστος κιθραν κα φιλας χρυσς γεμοσας θυμιαμτων, α εσιν α προσευχα τν γων»

Apoc 18:11-13: «Κα ο μποροι τς γς κλαουσιν κα πενθοσιν π ατν, τι τν γμον ατν οδες γορζει οκτι γμον χρυσο κα ργρου κα λθου τιμου κα μαργαριτν κα βυσσνου κα πορφρας κα σιρικο κα κοκκνου, κα πν ξλον θϊνον κα πν σκεος λεφντινον κα πν σκεος κ ξλου τιμιωττου κα χαλκο κα σιδρου κα μαρμρου, κα κιννμωμον κα μωμον κα θυμιματα κα μρον κα λβανον κα ονον κα λαιον κα σεμδαλιν κα στον κα κτνη κα πρβατα, κα ππων κα εδν κα σωμτων, κα ψυχς νθρπων.»

Όλα τα πολύτιμα πράγματα και αντικείμενα, κατά τους ιστορικούς της εποχής, ήταν είδη πολυτελείας, τα οποία πωλούσαν οι έμποροι σε πολύ υψηλές τιμές, όπως π.χ. τα μαργαριτάρια και η πορφύρα (παραβ. Mat 13:46). Πελάτες στους εμπρόρους ειδών πολυτελείας ήταν οι ηγεμόνες, οι εξέχοντες πολίτες και τα επιφανή πρόσωπα. Γνωστή «πορφυροπῶλις» ήταν η Λυδία από τα Θυάτειρα που έμενε στους Φιλίππους (Act 16:14,40).

Σχετικά με όλα αυτά, ο θεόπνευστος Λόγος του Θεού αναφέρει: «Ὡσαύτως [καὶ] γυναῖκας ἐν καταστολῇ κοσμίῳ μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσμεῖν ἑαυτάς, μὴ ἐν πλέγμασιν καὶ χρυσίῳ ἢ μαργαρίταις ἢ ἱματισμῷ πολυτελεῖ» (1Ti 2:9).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 18:13: Jek 27:13

1) Η λ. Ἄμωμοι στο εδάφιο Apoc 14:5 περιλαμβάνεται σε μια περιγραφή με ποιητική έξαρση ως ένας ύμνος χωρίς μέτρο. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

2) Το βασικό στερητικό πρόθεμα Α- και Αν- της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας εκφράζει έλλειψη, στέρηση, απουσία και γενικά (εκφράζει) αντίθεση του δηλουμένου από το υπόλοιπο μέρος της λέξης (παραβ.: Ἄ-κακος Rom 16:18, Heb 7:26, Ἄ-καρπος Mat 13:22, Ἄ-νομος Luk 22:37, Act 2:23, Ἄ-σοφος Eph 5:15). Το στερητικό πρόθεμα Α- και Αν- προέρχεται από την Ι.Ε. ρίζα Ν- (ημίφωνο), η οποία είναι συνεσταλμένη μορφή της ρίζας Νε-, η οποία έχει διατηρηθεί στις λ. Νη-στεύω (Mat 4:2), Νη-στεία (Luk 2:37), Νῆ-στις (Mat 15:32). Σημειώνεται ότι το Α- εμφανίζεται όταν ακολουθεί σύμφωνο (παραβ. Ἄ-κακος Rom 16:18, Ἀ-κατάλυτος Heb 7:16). Το δε Αν- όταν ακολουθεί φωνήεν (παραβ. Ἀν-εξιχνίαστος Rom 11:33, Ἀν-επίλημπτος 1Ti 3:2).

3) Η σύνθετη αυτή λ. Ἄμωμος (βλ. ΡΙΖΑ) αποτελεί (ως σύνθεση) ένα από τα γνωρίσματα της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας τα οποία περιλαμβάνονται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο'): Exo 29:1, 38.

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Blame (without) blemish, Faultless, Unblameable.

Ἄμωμον, ου, τό, a spice, a vegetable production of the East, called by the ancients, amomum; according to Sprengel, the cissus vitigenea; according to others, the amomum racemosum.

Ἄμωμος, ου, , , spotless, irreproachable, blameless. From α and μῶμος.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Immaculatus, Sine Macula, Sine Reprehensione.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Ohne Makel, Ohne Flecken, Ohne Tadel.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Senza macchia, Senza macchia, Senza rimprovero.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Sans défaut, Sans tache, Sans reproche.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Sin mancha, Sin mancha, Sin culpa.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Sem mácula, Sem mancha, Sem censura.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Onbesmet, Onbevlekt, Ζonder berisping.