Ευρετήριο

Ἀφίημι



ΡΙΖΑ: < ΑΠΟ+ΙΗΜΙ. (Βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 11 και 12).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Aφήνω, στέλνω, αποστέλλω, απολύω,

2) Παραλείπω, παραβλέπω, παρατρέχω,

3) (Συνεκδ.) συγχωρώ, παρέχω συγγνώμη,

4) Αφήνω, εγκαταλείπω, ελευθερώνω. ΑΦΕΣ: συγχώρεσε, αφήνω ή παραιτούμαι από ένα χρέος, μη απαιτώντας την εξόφλησή του.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Ἄφεσις Mar 3:29, Ἀνίημι Heb 13:5.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Χαρίζομαι Eph 4:32, Ἀπολύω Luk 6:37, Πέμπω Joh 5:23, Ἐκπέμπω Act 13:4, Συνπέμπω 2Co 8:18, 22, Μεταπἐμπω Act 10:22,29, Καταλείπω Mat 4:13, Ἐγκαταλείπω Rom 9:29, Χαρίζομαι Eph 4:32, Col 2:13, Ἀποτάσσω Mar 6:46, Ἀπολείπω 2Ti 4:13, Ὑπολείπω Rom 11:3, Περιλείπω 1Th 4:15, Ἐπιτρέπω Luk 9:61, Ἀποστέλλω Mat 10:40, Ἐξαποστέλλω Gal 4:4, Συναποστέλλω 2Co 12:18, Ἀποδίδωμι Heb 12:11, Δίδωμι 1Co 14:9, Παραδίδωμι Joh 19:30, Ὀφείλημα Mat 6:12, Παράπτωμα Mat 6:14,15, Χωρίζω Mat 19:6, Mar 10:9, Ἀθῶος Mat 27:4,24.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Λαμβάνω Mat 5:40.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ρήμα ανώμαλο β΄ συζυγίας.

ΑΡΧΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ:

Ενεστ. ἀφίημι και ἀφίω, Πρτ. ἀφίην και ἠφίον, Μέλ. ἀφήσω, Αόρ. ἀφῆκα, Πρκ. ἄφεικα, Υπερσ. ἀφείκειν.

Μέσ. Ενεστ. ἀφίεμαι, Πρτ. ἀφιέμην, Μέλ. μέσ. ἀφήσομαι, Μελ. παθ. ἀφεθήσομαι, Αόρ. μέσ. ἀφείμην, Αόρ. παθ. ἀφέθην, Πρκ. ἀφεῖμαι, Υπερσ. ἀφείμην.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ.

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

1) Ἀφίημι

Α) Μεταβατικό

i) + αιτ.: συγχωρώ κάτι ή κάποιον, παρατώ-εγκαταλείπω κάποιον ή κάτι, χαρίζω (οφειλή), αφήνω κάποιον ή κάτι.

ii) + αιτ. + τελ.απαρ.: αφήνω κάποιον να…., επιτρέπω σε κάποιον να…,

iii) + δοτ.(προσ.): συγχωρώ κάποιον.

2) Ἀφίεμαι

Α) Αμετάβατο: συγχωρούμαι, αφήνομαι, εγκαταλείπομαι.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνικό Συντακτικό ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ἀφεθῇ: γ΄ ενικό Υποτακτικής Αορίστου α΄ Μεσοπαθητικής Φωνής.

2) Ἀφέθησαν: γ΄ πληθυντικό Οριστικής Αορίστου α΄ Μεσοπαθητικής Φωνής.

3) Ἀφεῖναι: Απαρέμφατο Αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

4) Ἀφείς: Ονομαστική ενικού μετοχής αρσενικού γένους του αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

5) Ἀφέντες: Ονομαστική πληθυντικού μετοχής αρσενικού γένους του Αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

6) Ἄφες: β΄ ενικό Προστακτικής Αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

7) Ἄφετε: β΄ πληθυντικό Προστακτικής Αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

8) Ἀφεῶνται: γ΄ πληθυντικό Οριστικής Παρακειμένου Μεσοπαθητικής Φωνής.

9) Ἀφῆκα: α΄ ενικό Οριστικής Αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

10) Ἀφήκαμεν: α΄ πληθυντικό Οριστικής Αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

11) Ἀφῆκαν: γ΄ πληθυντικό Οριστικής Αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

12) Ἀφήκατε: γ΄ ενικό Οριστικής Αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

13) Ἀφῆκεν: γ΄ ενικό Οριστικής Αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

14) Ἀφήσει: γ΄ ενικό Οριστικής Μέλλοντα Ενεργητικής Φωνής.

15) Ἀφήσεις: β΄ ενικό Οριστικής Μέλλοντα Ενεργητικής Φωνής.

16) Ἀφήσεται: γ΄ ενικό Οριστικής Μέλλοντα Μεσοπαθητικής Φωνής.

17) Ἀφήσουσι: γ΄ πληθυντικό Οριστικής Μέλλοντα Ενεργητικής Φωνής.

18) Ἀφήσω: α΄ ενικό Οριστικής Μέλλοντα Ενεργητικής Φωνής.

19) Ἀφῆτε: β΄πληθυντικό Υποτακτικής Αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

20) Ἀφιέναι: Απαρέμφατο Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

21) Ἀφιένται: γ΄ πληθυντικό Οριστικής Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

22) Ἀφίεται: γ΄ ενικό Οριστικής Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

23) Ἀφίετε: β΄ πληθυντικό Οριστικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

24) Ἀφιέτω: γ΄ ενικό Προστακτικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

25) Ἀφίημι: α΄ ενικό Οριστικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

26) Ἀφίησιν: γ΄ ενικό Οριστικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

27) Ἀφίομεν: α΄ πληθυντικό Οριστικής Ενεστώτα Ενεργητικής Φωνής.

28) Ἀφῶμεν: α΄ πληθυντικό Υποτακτικής Αορίστου β΄ Ενεργητικής Φωνής.

29) Ἠφίεν: γ΄ ενικό Οριστικής Παρατατικού Ενεργητικής Φωνής.

ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ-ΕΔΑΦΙΑ:

Mat 6:12: «Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφήκαμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν».

Mar 4:34: «Κατ’ ἰδίαν».

Jac 2:17: «Καθ’ ἑαυτήν».

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 2:4: Mat 24:12

Apoc 2:20: 1Ki 16:31  2Ki 9:22  1Ti 2:12  Eph 6:6  Act 15:29  1Co 5:11  Gal 5:19  Eph 5:5  Apoc 2:14

Apoc 11:9: Apoc 13:7  Apoc 17:15  Apoc 11:11

1) Στο κείμενο (Mat 6:9-13) γνωστό και ως «Κυριακή Προσευχή» ή «Πάτερ ημών» η λ. (ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ) συνδυάζεται: α) με μια επίκληση (ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ), β) με τρεις ευχές (ΑΓΙΑΣΘΗΤΩ, ΕΛΘΕΤΩ, ΓΕΝΝΗΘΗΤΩ), γ) με τρία αιτήματα, παρακλήσεις (ΔΟΣ ΗΜΙΝ, ΑΦΕΣ ΗΜΙΝ, ΜΗ ΕΙΣΕΝΕΓΚΗΣ ΗΜΑΣ).

Το όλο κείμενο χαρακτηρίζεται από λιτότητα (στην έκφραση), περιεκτικότητα (στα νοήματα) και στην ευθυβολία (στα αιτήματα, παρακλήσεις). Λειτουργεί δε με δύο Κεντρικούς Μηχανισμούς της Ελλην. γλώσσας: α) την τροπικότητα και β) την εξειδίκευση (βλ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ και ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤ/ΣΕΙΣ στη λ. ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ).

Στα πλαίσια αυτά χρησιμοποιείται ως ένα ΤΕΛΕΙΟ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ με ΑΨΟΓΟ και ΙΔΑΝΙΚΟ ΛΟΓΟ, ο οποίος συνδυάζεται με ΚΑΘΑΡΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ και ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ.

2) Η λ. Ἄφες στα εδάφια Mat 8:22 και Luk 9:60 αποτελεί έκφραση-λογοπαίγνιο (παρονομασία και παρήχηση) της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας που χρησιμοποιείται στο κείμενο των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

3) Η λ. Ἀφιέναι στο εδάφιο 1Co 7:11 μεταφέρει εικόνα και παρομοίωση από την καθημερινή ζωή των βιβλικών χρόνων (εδώ από την σφαίρα του Αστικού Δικαίου). Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

4) Η προστακτική Ἄφες στα εδάφια Luk 6:42 και Mat 27:49 ακολουθείται από τους τύπους υποτακτικής άλλων ρημάτων (εκβάλω και ίδωμεν). Η δομή αυτή αποτελεί την αφετηρία δημιουργίας του: ας και της μετεξέλιξης του ρήματος σε (ρηματικό) μόριο. Τα δύο αυτά ρήματα βρίσκονται σε παρατατική σχέση και η όλη συντακτική δομή εντάσσεται στο "σχήμα ασύνδετου" το οποίο απαντάται συχνά τόσο στην "Κοινή" Ελλην. Γλώσσα όσο και στα κείμενα των Ελλην. Χριστιαν. Γραφών (Καινή Διαθήκη). Έτσι το ρήμα εκβάλω (εδώ) εκφράζει το περιεχόμενο του αιτήματος άδειας ενώ το ίδωμεν είναι το περιεχόμενο του αιτήματος για υπομονή. Η δομή αυτή της Κοινής με δύο συνεχόμενα ρήματα (χωρίς παρεμβολή άλλου στοιχείου) και με τη σχέση της σημασιολογικής (παρά συντακτικής) υπόταξις είναι καίρια στην ανάλυση της προστακτικής αφες και την εξέλιξη της σε ρηματικό μόριο.

5) Η λ. Ἀφέθη στο εδάφιο Mar 4:12 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 6:9).

6) Η λ. Ἀφή στο εδάφιο Mar 12:19 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Gen 38:8).

7) Η λ. Ἀφέθησαν στο εδάφιο Rom 4:7 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 32:1).

8) Στο Mat 6:12 το αίτημα/παράκληση Ἄφες (ἡμῖν) εκφράζεται σε δεύτερο πρόσωπο σε κατ' εξοχήν (τύπο) προστακτικής χρησιμοποιώντας παράλληλα εμπρόθετη προϋπόθεση «ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφήκαμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». (Παραβ. λ. Ὀφείλημα).

9) Τα ρήματα Ἄφες, Ἐκβάλλω στο εδάφιο Mat 7:4 και Ἴδωμεν στο Mat 28:6 αναφέρεται σε προστακτική η οποία ενισχύει άλλη έγκλιση (υποτακτική ή προστακτική). Το φαινόμενο αποτελεί (αρχαιοελληνικό) ιδιωματισμό.

10) Η λ. Ἀφιέναι αναφέρεται στο εδάφιο Mar 2:10 στο οποίο (εδάφιο) υπάρχει μείξη ορθού και πλάγιου λόγου. Το φαινόμενο είναι «αρχαιοελληνικός ιδιωματισμός» και μάλιστα «αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

11) Η σύνθετη αυτή λ. Ἀφίημι (βλ. ΡΙΖΑ) αποτελεί (ως σύνθεση) ένα από τα γνωρίσματα της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας τα οποία περιλαμβάνονται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

12) Η λ. Ἀφίημι ανήκει στην κατηγορία των συνθέτων λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας με την προσθήκη πρόθεσης. Η σύνθεση αυτή δημιουργείται στα πλαίσια του Μεταρηματικού και του Μετονοματικού Συστήματος του Αρχαίου Ελληνικού γλωσσολογίου.

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο'): Gen 50:17, Lev 4:20, 5:6.

1) α) ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΙΖΑ: Aph- (Aphesis, Aphetic, Aphetically).

β) ΑΓΓΛΙΚΑ: Alone, Cease, Cry, Forgive, Forsake, Lay, Leave, Let, Put, Remit, Send, Suffer, Utter, Yield.

Ἀφίημι, f. ἀφήσω, p. εῖκα, 3. sing. impf. ἠφίει, Demosth. 301, 10; 3. pl. ἠφίεσαν, Id. 540, 11; but ἠφίουν, in Isœus, 60, 19; aor. ἀφῆκα, (1) to send forth, to hurl or discharge, as weapons, or missiles, or thunder, etc.; to send forth on an expedition, to despatch, Herodt. iv, 69; (2) to send away, to let go, to loose, to set free; to let loose, as a wild beast from confinement; to let off from an accusation, Demosth.; to remit or excuse him a flogging, Aristoph. Nub. 1426; to let go or disband an army, Herodt. I, 77; to put away, to divorce, Id. v, 39; 1 Cor. vii, 11; to loose a ship for any place, Id. v, 42; (3) to give up, hand over to, Id. ix, 106; to give up, let alone, or omit, Id. I, 206; and often in Thucyd.; (4) to let or permit one to do a thing; (5) to let pass unnoticed; to remit a fine, penalty, or debt, etc.; (6) to emit, as a sound or voice; (7) to abandon, Dem. Olynth. ii. The imperative ἄφες, is followed by subj. without ἵνα, as ἄφες, ἴδωμεν, suffer us to see, Matth. xxvii, 49; in mid. to send forth, etc. from one’s self, much like the active; ἀφίετε, 2. pl. pres. imperat. act., ἀφιέναι, pres. inf. act., 1. a. ind act. ἀφῆκα, 2. a. ind. act. ἀφῆν, 2. a. imperat. act. ἄφες, έτω, and 2. pl. ἄφετε, 2. a. subj. act. ἀφῶ, ῇς, ῇ, part. 2. a. act. ἀφείς, pres. ind. pas. ἀφίεμαι, pf. ind. pas. ἀφεῖμαι, and in 3. pl. ἀφεῖνται, and Att. ἀφέωνται, 1. a. ind. pas. ἀφέθην, -ήθην, or –είθην, 1. a. subj. pas. ἀφεθῶ, ῇς, ῇ, 1. f. ind. pas. ἀφεθήσομαι. In Homer the antepenultimate of this and other verbs in ιημι is doubtful, but more commonly short; in the dramatic poets it is always long, except, perhaps, in ξυνίημι. Soph. Electr. 130, and Aristoph. Av. 946; Brunck. Fr. ἀπό and ἵημι.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Dimittere, Remittere, Reliqui Loci, Relinquere, Sinere, Dimittere, Omitt, Emitt, Admitt, Permitt, Remitt, Intermittere.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Dimittere, Remittere, Reliqui Loci, Relinquere, Sinere, Dimittere, Omitt, Emitt, Admitt, Permitt, Remitt, Intermittere, comittere, praaetermittere, emittere.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Duίern.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Totale, Profer, Emettere, Pronunciare.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Prononcer, Profιrer, Pousser, Mettre, Mettre en circulation, Publier.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Pronunciar, Proferir, Expresar, Publicar, Dar a, Expender, hacer circular moneda falsa, Poner en circulaciσn.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Proferir, Pronunciar, Dizer, Soltar.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Vertrekken.