Ευρετήριο

Ναός


Ναός (Α)


Νηός (ἰων. τύπος) (ΟΜ)




ΡΙΖΑ:
ΝΑΣ-JΩ, ΝΑΙΩ (κατοικώ, είμαι εγκατεστημένος), ΝΑΣ-FΟΣ, ΝΑΙΕΙΝ, ΝΑΟΣ. (Βλ. ΕΡΜΗΝΕΙΑ 8).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Οίκος, κατοικητήριο, αγιαστήριο, ενδιαίτημα υλικό ή πνευματικό που χρησιμοποιείται για λατρευτικό σκοπό.

2) (Ειδ.) χωροταξικά το εσωτερικό του ναού, ο σηκός, το άδυτο αυτού.

3) (Αρχ. Κειμ.) α) οι λ. ναός και το συνών. ἱερόν αναφέρονται στο κεντρικό κτίριο ενός ναού ή σε ολόκληρο το κτιριακό συγκρότημα του ναού, β) το Αγιαστήριο ή το Θεϊκό κατοικητήριο, γ) 1) ο Μεγάλος Πνευματικός Ναός του Ιεχωβά Θεού που συμβολίστηκε από έναν εξεικονιστικό τύπο (Heb 8:2, 9:1-27), στον οποίο κατοικεί μέσα σ’ αυτόν ο Παντοδύναμος Ιεχωβά Θεός και το Αρνί (ο Ιησούς Χριστός) (Apoc 21:2,22), 2) η αποκάλυψη της απάτης μέσω αποστασίας και ψεύτικης διδασκαλίας από τον «άνθρωπο της ανομίας» ο οποίος εξυψώνει τον εαυτό του καθήμενον απλώς σε αυτό που ο ίδιος ισχυρίζεται ψευδώς ότι είναι εκείνος ο ναός (παραβ. 2Th 2:3,4), 3) η παρομοίωση των κεχρισμένων χριστιανών μ’ έναν πνευματικό ναό (Eph 1:1,13, 2:20-21), 4) α) η προσομοίωση του σώματος με ναό «τοῦ ἐν ὑμῖν ἁγίου πνεύματος» (1Co 6:19), β) με «ναόν τοῦ ἐν ἐνοικοῦντος ἐν αὐτῷ Θεοῦ» ο οποίος δεν έχει καμία σχέση ούτε με τα είδωλα ούτε με κάθε μορφή «ἀκαθαρσίας» (2Co 6:16-18), γ) Ο Ιησούς Χριστός χρησιμοποίησε μεταφορικά τη λ. ναός για το σώμα του (Mar 14:58, Mat 27:40, Joh 2:21).

4) Κατ’ επέκταση στην Ελληνική και Ρωμαϊκή αρχαιότητα το οικοδόμημα (ναός) ήταν αφιερωμένο στη λατρεία ενός θεού ή ήρωα, στο δε εσώτατο μέρος αυτού βρισκόταν το άγαλμα του θεού.

5) (Μεταφ.) κάθε χώρος που θεωρείται σύμβολο μιας συγκεκριμένης κοινωνικής δραστηριότητας.

6) Το συγκρότημα του ναού του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ (το κτίριο, τον περίβολο του Ναού και τα Άγια των Αγίων) (Ο΄ Psa 138:2).

7) Αγιαστήριο (παραβ. Mat 27:5, 51, Luk 1:9, 21, Joh 2:20).

8) Από το ρήμα ναιεῖν (κατοικεῖν). Προχριστιανικά σήμαινε την κατοικίαν του θεού ή μιας θεότητας διότι σύμφωνα με την κρατούσα εξωχριστιανική θεοδρική αντίληψη οι θεοί εννοούντο κατοικούντες ή εδρεύοντες σε ορισμένους τόπους ή χώρους λατρείας. Ο πιστός για να συναντήσει τους θεούς έπρεπε να καταφύγει στα είδωλα που βρίσκονταν στους ναούς. Την θεοδρική αυτή αντίληψη την κατήργησε ο Χριστιανισμός δια του στόματος του Ιησού Χριστού του ιδρυτή του (Joh 4:21, 23-24 σε ισοδύναμο με το εδάφιο 20 παραβ. επίσης και Act 7:47).

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Νεωκόρος Act 19:35.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Ἅγιον Heb 9:1, Τόπος Mat 24:15, Χειροποίητος Mar 14:58, Act 7:48, Heb 9:24, Προσκυνῶ Joh 4:20-24, Λατρεία μὲ πνεῦμα… ἀλήθεια Joh 4:23,24. (Ουδέ υπό χειρών ανθρωπίνων) θεραπεύεται.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἄναος.



ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό β΄ κλίσης, αρσενικού γένους: Ναός, –οῦ.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ναοῖς: Δοτική πληθυντικού.

2) Ναόν: Αιτιατική ενικού.

3) Ναός: Ονομαστική ενικού.

4) Ναοῦ: Γενική ενικού.

5) Ναούς: Αιτιατική πληθυντικού.

6) Ναῷ: Δοτική ενικού.

ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

I. Ναός (αγιαστήριο) (Apoc 15:8)

Ο Ιεχωβά Θεός ενδιαφέρεται βαθιά και για τα πράγματα που συμβαίνουν τώρα στη γη. Θέλει να φέρουν σε πέρας οι εφτά άγγελοι το διορισμό τους. Αυτός είναι ένας τελειωτικός καιρός κρίσης, όπως περιγράφεται στα εδάφια Psa 11:4-6: «Ο Ιεχωβά είναι στον άγιο ναό του. Ο Ιεχωβά—στους ουρανούς είναι ο θρόνος του. Τα μάτια του βλέπουν, τα ακτινοβόλα μάτια του εξετάζουν τους γιους των ανθρώπων. Ο Ιεχωβά εξετάζει τον δίκαιο καθώς και τον πονηρό, και εκείνον που αγαπάει τη βία τον μισεί η ψυχή του. Θα βρέξει πάνω στους πονηρούς παγίδες, φωτιά και θειάφι και καυτό άνεμο, ως μερίδα του ποτηριού τους». Οι εφτά άγγελοι δεν θα επιστρέψουν στην εξυψωμένη παρουσία του Ιεχωβά αν δεν αδειάσουν πρώτα αυτές τις εφτά πληγές πάνω στους πονηρούς.

ΙΙ. Ναός (Θεού) (Apoc 11:1)

Ο ναός που αναφέρεται εδώ δεν μπορεί να είναι κανένας κατά γράμμα ναός στην Ιερουσαλήμ, εφόσον ο τελευταίος από αυτούς τους ναούς καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 70 Κ.Χ. Ωστόσο, ο Απόστολος Παύλος έδειξε ότι ακόμη και πριν από εκείνη την καταστροφή είχε εμφανιστεί ένα άλλο αγιαστήριο το οποίο θα παρέμενε μέχρι τις ημέρες μας. Αυτό ήταν ο μεγάλος πνευματικός ναός ο οποίος εκπλήρωσε τους προφητικούς τύπους της σκηνής της μαρτυρίας και των ναών που χτίστηκαν αργότερα στην Ιερουσαλήμ. Είναι “η αληθινή σκηνή, την οποία ανήγειρε ο Ιεχωβά, και όχι άνθρωπος”, και Αρχιερέας της είναι ο Ιησούς, ο οποίος σύμφωνα με την περιγραφή του Παύλου έχει ήδη «καθήσει στα δεξιά του θρόνου της Μεγαλειότητας στους ουρανούς». Τα Άγια των Αγίων αυτού του αγιαστηρίου είναι ο τόπος της παρουσίας του Ιεχωβά Θεού στον ίδιο τον ουρανό. (Heb 8:1, 2· 9:11, 24).

ΙΙΙ. Ναός (Apoc 21;22,23)

Την εποχή του Σολομώντα, στην Ιερουσαλήμ δέσποζε ένας ναός που ήταν χτισμένος στο ψηλότερο σημείο της πόλης, στο Όρος Μοριά που βρισκόταν προς βορράν. Αλλά τι θα πούμε για τη Νέα Ιερουσαλήμ; Ο Ιωάννης λέει: «Και δεν είδα ναό μέσα σε αυτήν, γιατί ο Ιεχωβά Θεός ο Παντοδύναμος είναι ο ναός της, καθώς και το Αρνί. Και η πόλη δεν χρειάζεται τον ήλιο ούτε τη σελήνη να λάμπουν πάνω της, γιατί τη φώτισε η δόξα του Θεού, και το λυχνάρι της ήταν το Αρνί». (Apoc 21:22, 23) Πράγματι, δεν είναι ανάγκη να χτιστεί ένας κατά γράμμα ναός εδώ. Ο αρχαίος Ιουδαϊκός ναός ήταν απλώς ένας τύπος, και η πραγματικότητα αυτού του τύπου, ο μεγάλος πνευματικός ναός, υπάρχει από τότε που ο Ιεχωβά έχρισε τον Ιησού ως Αρχιερέα το 29 Κ.Χ. (Mat 3:16, 17· Heb 9:11, 12, 23, 24) Ένας ναός προϋποθέτει επίσης μια ιερατική τάξη που να προσφέρει θυσίες στον Ιεχωβά υπέρ του λαού. Αλλά όλοι εκείνοι που αποτελούν τη Νέα Ιερουσαλήμ είναι ιερείς. (Apoc 20:6) Και η μεγάλη θυσία, η τέλεια ανθρώπινη ζωή του Ιησού, έχει προσφερθεί μία φορά για πάντα. (Heb 9:27, 28) Επιπλέον, όλοι όσοι ζουν στην πόλη μπορούν να έχουν πρόσβαση στον ίδιο τον Ιεχωβά Θεό.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Δεδομένου ότι ο Δημιουργός Ιεχωβά Θεός «ὁ ποιήσας τὸν κόσμον καὶ τὰ πάντα ἐν αὐτῷ οὗτος οὐρανοῦ καὶ γῆς ὑπάρχων Κύριος οὐκ ἐν χειροποιήτοις ναοῖς κατοικεῖ οὐδὲ ὑπό χειρῶν ἀνθρωπίνων θεραπεύεται…» (Act 17:24,25)· η λατρεία σ’ Αυτόν ως πνεύμα «οἱ ἀληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσιν τῷ πατρί ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ καὶ γὰρ ὁ πατήρ τοιούτους ζητεῖ τους προσκυνοῦντας αὐτὸν πνεῦμα ὁ Θεός καὶ τους προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν» (Joh 4:23,24).

- «Αἱ καλλιτεχνικαί ἐκδηλώσεις τοῦ ἐθνικοῦ κόσμου ἀντλοῦσιν ἐξ ἐπόψεως πρωτοχριστιανικῆς τὰ πρότυπα αὐτῶν οὐχί ἀπό τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, τῆς πηγῆς τοῦ Ὡραίου ἀλλ’ ἀπό τῶν ψευδῶν θεῶν ἤ τοῦ ἀντιθέτου, ἥτοι τοῦ Διαβόλου· δὲν εἶναι ἄρα καλλιτεχνικαί ἐν κυριολεξείᾳ κατά την πρωτοχριστιανικήν ἀντίληψιν, δι’ ἥν αὗται ἀποτελοῦσι βδελυγμία. Περί τούτων ἔργων γίνεται λόγος ἐν τῇ Καινῇ Διαθήκῃ (Κ.Δ.) (σημ. Ελληνικῶν Γραφῶν): Περί τοῦ Διοπετοῦς ἀγάλματος τῆς Ἐφεσίας Ἀρτέμιδος (Act 19:35), περί ἀργυρῶν ὁμοιωμάτων τοῦ ἐν Ἐφέσῳ μεγάλου ἱεροῦ αὐτῆς (Act 19:24), περί αὐτοῦ τούτου τοῦ μεγάλου αὐτῆς ἱεροῦ (Act 19:27,35) και συμβολικῶς περί τοῦ ἐν Περγάμῳ «θρόνου τοῦ Σατανᾶ» (Apoc 2:13). Ἡ τέχνη αὕτη ἔφερε πάντα τὰ χαρακτηριστικά «τοῦ κόσμου τούτου» (1Jo 2:15-17, 4:4-6), ὅν ὄφειλε νὰ μετουσιώσῃ καὶ ἀντικαταστήσῃ ὁ ὑπέρκοσμος τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν τῆς Κ. Διαθήκης (Ελλην. Γραφές) ἥτις ἐτερμάτισεν την εἰδωλουργίαν, εἰδωλοτεχνίαν καὶ εἰδωλολατρείαν καὶ κατήργησεν την καὶ ὑπό τῆς λ. ναός ἐγκρυπτομένην θεοδρικήν ἀντίληψιν (Joh 4:21, Act 15:20, 17:24, 19:26, Rom 2:22, 1Co 8:4, 10:14, 12:2, 2Co 6:16, Gal 5:20, 1Th 1:9, 1Jo 5:21, 1Pe 4:3, Apoc 9:20)». (Πηγή: Λ. ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ τακτ. Καθηγ. της Ἱστορίας τῶν Θρησκευμάτων ἐν τῇ Θεολογικῇ Σχολῇ τοῦ Πανεπιστημίου ἈΘηνῶν: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΕΞ ΕΠΟΨΕΩΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗΣ ΑΘΗΝΑΙ 1958 σελ. 961 ἐκ τοῦ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ). (Σημ.: οι παρενθέσεις είναι δικές μας).

ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Apoc 3:12: «Ὁ νικῶν ποιήσω αὐτὸν στῦλον ἐν τῷ ναῷ τοῦ θεοῦ μου καἔξω οὐ μἐξέλθἔτι καὶ γράψω ἐπ᾽ αὐτὸν τὄνομα τοῦ θεοῦ μου καὶ τὄνομα τῆς πόλεως τοῦ θεοῦ μου, τῆς καινῆς Ἰερουσαλὴμ ἡ καταβαίνουσα ἐκ τοῦ οὐρανοἀπὸ τοῦ θεοῦ μου, καὶ τὄνομά μου τὸ καινόν.»

Μέρος Α΄

Στην αρχαία Ιερουσαλήμ (ο κατά γράμμα) ναός -τότε- ήταν το κέντρο της λατρείας του Ιεχωβά Θεού.

Μέσα στο ναό ο αρχιερέας πρόσφερε το αίμα των θυσιασμένων ζώων μια ημέρα κάθε χρόνο, μπροστά στο θαυματουργικό φως που αντιπροσώπευε την παρουσία του Ιεχωβά Θεού «στα Άγια των Αγίων» (Heb 9:1-7).

Μετά το βάπτισμα του Ιησού Χριστού ήρθε σε ύπαρξη ένας άλλος ναός: η μεγάλη πνευματική όμοια με ναό διευθέτηση για λατρεία του Ιεχωβά Θεού (παραβ. Joh 4:23,24). Τα άγια των αγίων αυτού του ναού βρίσκονται στον ουρανό, εκεί όπου ο Ιησούς κατάλληλα εμφανίστηκε «μπροστά στο πρόσωπο του Θεού» (Heb 9:24).

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Αρχιερέας και υπάρχει μια μόνο θυσία η οποία προσφέρθηκε για πλήρη κάλυψη αμαρτιών: το αίμα του τέλειου ανθρώπου Ιησού Χριστού (Heb 7:26,27, 9:25-28, 10:1-5, 12-14).

Οι κεχρισμένοι Χριστιανοί υπηρετούν ως υφιερείς στις επίγειες αυλές αυτού του ναού (1Pe 2:9), αλλά μόλις νικήσουν (τερματίζοντες την επίγεια πορεία τους) μπαίνουν και αυτοί στα ουράνια άγια των αγίων και γίνονται ακλόνητα στηρίγματα σαν στύλοι της όμοιας με ναό διευθέτησης για λατρεία (Heb 10:19, Apoc 20;6). Οι πιστοί, άγιοι αυτοί «στύλοι» δεν υπάρχει κίνδυνος «να βγουν πια από αυτόν».

Μέρος Β΄

Ναός, ἀσυλία, λατρεία

Η λ. ναός (από το ρ. ναίω (παρά τὸ ἐνναίειν τῷ αὐτῷ τοῦ Θεοῦ) διαχρονικά συνδέεται με «οίκο λατρείας, προσευχής». Στην Αγία Γραφή η λατρεία του Αληθινού Θεού Ιεχωβά τακτοποιείται θεόπνευστα με τα λεγόμενα από τον Ιησού Χριστό, απλά και κατανοητά, ότι «ο Θεός είναι πνεύμα» και κατά συνέπεια η πατροπαράδοτη λατρεία (προσκύνησις – ΚΕΙΜ.) σε βουνά ή σε ναούς αποτελούσε πλέον παρελθόν (Joh 4:20-26).

Η διαχρονική όμως σύνδεση με λατρεία σε ναούς διαχρονικά μπορεί κανένας να τη βρει (ιστορικά) από την εποχή του Ηροδότου (Αισχ. Περσ. 810, Ευρ. κ.λπ.), του Ομήρου (Ιλ. Α 39 κ.λπ.) και άλλων συγγραφέων στην παγκόσμιο πανθρησκειακή βιβλιογραφία.

Στους σύγχρονους καιρούς το φαινόμενο «να κατοικεί ο Θεός σε χειροποίητους ναούς με αγάλματα ή εικόνες» έρχεται σε αντίθεση με τα λόγια του Απ. Παύλου στην Αθήνα (όχι τυχαία) ότι: «ὁ θεὸς ὁ ποιήσας τὸν κόσμον καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ, οὗτος οὐρανοῦ καὶ γῆς ὑπάρχων κύριος οὐκ ἐν χειροποιήτοις ναοῖς κατοικεῖ», «ἐποίησέν τε ἐξ ἑνὸς πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων κατοικεῖν ἐπὶ παντὸς προσώπου τῆς γῆς, ὁρίσας προστεταγμένους καιροὺς καὶ τὰς ὁροθεσίας τῆς κατοικίας αὐτῶν» (Act 17:24,26).

Όπως είναι φυσικό, η αλήθεια είναι «και άθικτη» και έτσι υπολείμματα αρχαίων εποχών και αντιλήψεων μπορεί και σήμερα να υπάρχουν καθώς η λ. λατρεία προσέλαβε (κατά την αποστασία) διάφορες διαστάσεις στα πλαίσια της ειδωλο-λατρείας (όπως ναο-λατρεία, βωμο-λατρεία, εικονο-λατρεία, ξοανολατρεία κ.λπ.).

Στα πλαίσια αυτά η αληθινή λατρεία (προσκύνησις – ΚΕΙΜ) εξακολουθεί να υφίσταται από πιστούς και αφιερωμένους Χριστιανούς και να γίνεται «μὲ πνεῦμα καὶ ἀλήθεια», όπως το είπε ακριβώς ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός (Joh 4:23).

Στα πλαίσια αυτά η αληθινή και καθαρή λατρεία δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν, καθώς αυτή θα πρέπει να διατηρείται όπως φρόντισε να γραφεί στα θεόπνευστα Κείμενα της Αγίας Γραφής «Εκείνος που δημιούργησε τα πάντα» ότι: «οὐκ ἐν χειροποιήτοις κατοικεῖ» (Act 17:24).

Για το λόγο αυτό ο Δημιουργός Ιεχωβά Θεός επειδή «είναι πνεύμα» και κατά συνέπεια: άπειρος, αιώνιος, ασώματος, άμορφος, δεν χρειάζεται για τη λατρεία Του όπως ακριβώς το είπε ο Ίδιος: «ἀλλἔρχεται ὥρα καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσιν τῷ πατρἐν πνεύματι καἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. πνεῦμα ὁ θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν.» (Joh 4:23,24) και ο Απ. Παύλος διεμήνυσε και επεξήγησε απλά: «διερχόμενος γὰρ καὶ ἀναθεωρῶν τὰ σεβάσματα ὑμῶν εὗρον καὶ βωμὸν ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο· Ἀγνώστῳ θεῷ. ὃ οὖν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε, τοῦτο ἐγὼ καταγγέλλω ὑμῖν. ὁ θεὸς ὁ ποιήσας τὸν κόσμον καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ, οὗτος οὐρανοῦ καὶ γῆς ὑπάρχων κύριος οὐκ ἐν χειροποιήτοις ναοῖς κατοικεῖ οὐδὲ ὑπὸ χειρῶν ἀνθρωπίνων θεραπεύεται προσδεόμενός τινος, αὐτὸς διδοὺς πᾶσι ζωὴν καὶ πνοὴν καὶ τὰ πάντα» (Act 17:23-25).

Έτσι Αυτόν τον οποίον αγνοούντες (τότε) ευσεβείτε (δηλ. ορθά λατρεύετε-προσκυνείτε) με λατρεία (προσκύνηση) (εδώ) αμόρφως, ανειδώλως και ανωνύμως.

Στο επόμενο χρονικό διάστημα (όπως είχε προφητεύσει ότι σε μεταγενέστερες χρονικές περιόδους ερχόταν «αποστασία» από την αληθινή πίστη και θα δοθεί προσοχή σε παροδηγητικούς εμπνευσμένους λόγους και διδασκαλίες δαιμονίων (1Ti 4:1).

Στην πράξη η λατρεία (προσκύνηση) του Δημιουργού Ιεχωβά Θεού με πνεύμα και αλήθεια θα έπρεπε να είναι και να παραμένει λατρεία (προσκύνηση) ανέκαθεν από την πρώτη στιγμή και στην αιωνιότητα καθαρά «ως λατρεία με πνεύμα και αλήθεια», δηλ. ως μια λατρεία άβωμος (χωρίς βωμούς και άλλα κτίσματα), άναος (χωρίς οικήματα με αγάλματα, εικόνες και διακοσμητικά αντικείμενα), ανείδωλος (χωρίς κανένα είδος ειδώλου λατρευτικής απεικόνισης καμίας θεότητας), ανεικόνιστος (χωρίς καμία λατρευτική απεικόνιση θεοτήτων, ανθρώπων, ζώων κ.λπ.) και αξόανος (ξύλινο λατρευτικό άγαλμα-ομοίωμα).

(Σημ.: Ιστορικά από τέτοιας μορφής λατρευτικά οικήματα και αντικείμενα ήταν κορεσμένη η Βαβυλώνα (έδρα της Παγκόσμιας Αυτοκρατορίας από την οποία πήρε το όνομα η Βαβυλών η Μεγάλη (βλ.λ.) της Αποκάλυψης (παραβ. Apoc 14:8, 16:9, 17:5,6, 18:1-24).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 7:17: «τι τ ρνον τ ν μσον το θρνου ποιμανε ατος κα δηγσει ατος π ζως πηγς δτων, κα ξαλεψει θες πν δκρυον κ τν φθαλμν ατν.»

Καθώς όλοι οι συμβασιλείς και συνιερείς του θα έχουν σφραγιστεί και τα πρόβατα θα έχουν προσδιοριστεί και τοποθετηθεί στα δεξιά του για σωτηρία, ο Χριστόςθα μπορεί να προχωρήσει «για να ολοκληρώσει τη νίκη του» (Apoc 5:9,10, 6:2).

Έχοντας υπό τις διαταγές του ένα στράτευμα πανίσχυρων αγγέλων θα καταστρέψει ολόκληρο το πολιτικό, στρατιωτικό και εμπορικό σύστημα του Σατανά στη γη (Apoc 2:26,27, 19:11-21). Τότε θα κλείσει στην Άβυσσο τον Σατανά και τους δαίμονές του για χίλια χρόνια (Apoc 20:1-3).

Ο Απόστολος Ιωάννης μιλώντας για το μεγάλο πλήθος των άλλων «προβάτων» που θα επιζήσει από τη μεγάλη θλίψη, προφήτευσε χρησιμοποιώντας τα λόγια του σημερινού εδαφίου (Apoc 7:9).

Ναι, σε όλη τη Χιλιετή Βασιλεία του, ο Χριστός θα συνεχίσει να ηγείται των άλλων προβάτων, που ακούν πραγματικά τη φωνή του, και να τα οδηγεί στην αιώνια ζωή (Joh 10:16,26-28).

Είθε να ακολουθούμε πιστά τον Βασιλιά και Ηγέτη μας – τώρα αλλά και στον υποσχεμένο νέο κόσμο του Ιεχωβά!

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 3:12: 1Co 3:16  1Pe 2:5  Eph 2:21

Apoc 11:1: 1Co 3:16  2Co 6:16  Eph 2:21  1Pe 2:5  1Pe 4:17

Apoc 11:19: Hab 2:20  Heb 9:11  Heb 8:2

Apoc 21:22: Joh 4:23


ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο’): 1Sa 1:9, 3:3, 2Sa 22:7, 1Ba 6:5, 7:7, Psa 11:4, 27:4, 138:2, Jer 7:4.

1) α) ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΙΖΑ: Naos, Temple.

β) ΑΓΓΛΙΚΑ: Church, Sanctuary, Shrine, Tabernacle.

Ναός, οῦ, , Ion. νηός, Att. νεώς, ώ, ὁ, properly, a dwelling-place; a temple, Xen. Anab. v, 3, 9; Eurip. Hipp. 31; a niche in a temple; a shrine; from ναίω, to dwell; πρόναος, ου, ὁ, the vestibule of the temple; neither Sophocles nor Eurip. use νεώς, Æschyl. once only, Pers. 796.

Ναός, Dor. and Att gen. of ναῦς.

ναός, ὁ, Dor., Thess., etc. form, Leg.Gort.1.42, IG9(2).517.45 (Larissa, iii B.C.), etc., used also in Trag. (even dialogue) to the exclusion of νεώς, S.El.8, E.Hipp.31, al., exc. A.Pers.810, rare in Att. Prose and Com., Pl.R.394a, Lg.738c, 814b, Arist.EN1174a24, Posidipp. 29.1, more freq. in X., HG2.3.20, An.5.3.9, al., found in Att. Inscrr.from iii B.C., IG22.1314.18, 1315.28, etc., and in Hellenistic and later Gr. (along with νεώς), SIG277 (Priene, iv B.C.), 214 (Phanagoria, iv B.C.), 494.3 (Delph., iii B.C.), LXX 1 Ki.1.9, al. (νεώς only in

2 Ma.), UPZ6.22 (ii B.C.), Plb.9.30.2 (νεώς Plb. 10.4.4), etc.; Ion.νηός, always in Hom. and Hdt. (v. infr.), but gen. νε[ώ] IG12(7).1.4 (Amorgos, v B.C.); dat. νειῴ Michel832.38 (Samos, iv B.C.); Att. νεώς (Attic Inscrr. of v-iii B.C. (v. infr.), once in Trag. (v. supr.), freq. in Prose authors and found in Com. (v. infr.)); declension, nom. νεώς X.HG 1.6.1; gen. νεώ IG12.4.9,80.6, Ar.Pl.733, IG22.1524.45, SIG1219.32 (Gambreum, iii B.C.); dat. νεῴ IG12.6.122, 256.4, Antipho6.39, Alex.40.3, IG22.1504.7; acc. νεών ib.12.24.13, al., X.HG6.5.9, Ar. Nu.401, Pl.741, Philem.139, f.l. in E.HF340, later νεώ IG22.212.35 (iv B.C.), al., LXX 2 Ma.6.2, al., D.S.16.58 (v.l. νεών), SIG877A10 (ii/ iii A.D.), v.l. in D.H.4.26, but νεών Aristid.Or.27(16).19 (v.l. νεώ), Ach.Tat.3.6 (v.l. νεώ Bast Epist.Crit.p.176), etc.: pl. nom. νεῴ X. HG6.4.7; acc. νεώς A.Pers.810, Isoc.5.117, Plb.10.4.4; dat. νεῴς IG12.384; on the accent v. Hdn.Gr.1.8: Aeol. ναῦος Alc.9, IG12 (2).60.27 (Mytil.); Spartan ναϝός ib.5(1).1564 (pl., found at Delos, v/iv B.C.):—temple, Il.1.39, al., Pi.O.13.21 (pl.), etc.

inmost part of a temple, shrine containing the image of the god, Hdt.1.183, 6.19, X.Ap.15, UPZl.c.; ἐν παντὶ ἱερῷ ὅπου ναός ἐστι PGnom.79 (ii A.D.).

portable shrine carried in processions, Hdt.2.63, D.S.1.15, etc.

metaph., of Christians, ν. θεοῦ ἐστε 1 Ep.Cor. 3.16; of the body of Christ, Ev.Jo.2.19,21. [νᾰόν and νᾰῶ Orph.Fr. 32biv (Phaestus, ii B.C.); elsewh. ᾱ.] (Perh. fr. νᾰς-ϝός, cf. ναίω.)

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Templum, Donarium, Fanum, Dellubrum, Aedes, Tectum, Sopor, Tempus.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Tempel, Schläfe, Gotteshaus, Bethaus.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Tempio, Tempia.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Temple, Tempe.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Templo, Sien.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Templo, Têmpora, Fonte, Tempereiro.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Kerk.