Ευρετήριο

Νεφέλη





ΡΙΖΑ:
< Ι.Ε. *NEBH-ELA "νεφέλη", πβ. λατ. NEBULA.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Νέφος, σύννεφο, νεφέλη.

2) Oρατό σύμβολο που εμφανίζει την αόρατη παρουσία του Δημιουργού Θεού.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Νέφος Heb 12:1.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Οὐρανός Mat 24:30.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Διαυγής Apoc 21:21, Καθαρός Apoc 21:18.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό α΄ κλίσης, θηλυκού γένους: Νεφέλη, -ης.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Νεφέλαι: Ονομαστική πληθυντικού.

2) Νεφέλαις: Δοτική πληθυντικού.

3) Νεφέλη: Ονομαστική ενικού.

4) Νεφέλῃ: Δοτική ενικού.

5) Νεφέλην: Αιτιατική ενικού.

6) Νεφέλης: Γενική ενικού.

7) Νεφελῶν: Γενική πληθυντικού.

ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ:

Καθαρή ζωή με Γραφικές Αρχές (Apoc 1:7)

Όπως πάντα, οι χωρικοί έρχονται τρέχοντας από κάθε κατεύθυνση όταν ακούν τον ήχο του αεροπλάνου που πλησιάζει για να προσγειωθεί. Καθώς ο πιλότος σβήνει τον κινητήρα, βλέπω κάποιον από το πλήθος να έρχεται προς το μέρος μας. Είναι ο Ζουνγκ, ένα από τα άτομα στα οποία έχει ανατεθεί τοπικά να φροντίζουν για το εβδομαδιαίο πρόγραμμα διδασκαλίας που διεξάγουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά σε όλο τον κόσμο.

Οι συγχωριανοί του τον ξέρουν ως άνθρωπο που ζει καθαρή ζωή, ως έντιμο και αξιόπιστο. Ο ίδιος παραδέχεται ότι έμαθε να είναι έτσι εφαρμόζοντας στη ζωή του τις Γραφικές αρχές. Μετά τους χαιρετισμούς και τις χειραψίες, κατηφορίζουμε για λίγο το βουνό μαζί με εκείνον και άλλους Μάρτυρες. Τα παιδιά μάς ακολουθούν κατά πόδας, μαλώνοντας για το ποιο θα κουβαλήσει τα σακίδιά μας.

ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

Nεφέλη (Apoc 1:7)

Κατόπιν, ο Ιωάννης ανακοινώνει γεμάτος αγαλλίαση: «δο ρχεται μετ τν νεφελν, κα ψεται ατν πς φθαλμς κα οτινες ατν ξεκντησαν, κα κψονται π ατν πσαι α φυλα τς γς. να, μν.» (Apoc 1:7).

Χωρίς αμφιβολία, εδώ έγινε στον Ιωάννη υπενθύμιση της προγενέστερης προφητείας του Ιησού σχετικά με τη συντέλεια του συστήματος πραγμάτων. Εκεί ο Ιησούς δήλωσε: «κα ττε φανσεται τ σημεον το υο το νθρπου ν οραν, κα ττε κψονται πσαι α φυλα τς γς κα ψονται τν υἱὸν το νθρπου ρχμενον π τν νεφελν το ορανο μετ δυνμεως κα δξης πολλς» (Mat 24:30)

Άρα λοιπόν, ο Ιησούς «έρχεται» με το να στρέψει την προσοχή του στην εκτέλεση των κρίσεων του Ιεχωβά στα έθνη. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα βαρυσήμαντες αλλαγές στη γη και, εφόσον «όλες οι φυλές της γης» έχουν αγνοήσει την ύπαρξη της βασιλείας του Ιησού, θα γευτούν πράγματι «το θυμό της οργής του Θεού του Παντοδύναμου». (Apoc 19:11-21· Psa 2:2, 3, 8, 9).

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Apoc 14:14: «Καὶ εἶδον, καἰδοὺ νεφέλη λευκή, καἐπὶ τὴν νεφέλην καθήμενον ὅμοιον υἱὸν ἀνθρώπου, ἔχων ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ στέφανον χρυσοῦν καἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ δρέπανον ὀξύ.»

Μέρος Α΄

Χωρίς καμία αμφιβολία αυτός που κάθεται πάνω σε λευκό σύννεφο και ήταν όμοιος με τον γιο ανθρώπων με χρυσό στο κεφάλι και είχε κοφτερό δρεπάνι στο χέρι του είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Μεσσιανικός Βασιλιάς που είχε δει και ο προφήτης Δανιήλ σε όραμα (Dan 7:13,14, Mar 14:61,62).

Όταν ήταν στη γη ο Ιησούς Χριστός παρομοίασε το έργο μαθήτευσης με το θερισμό του παγκόσμιου αγρού της ανθρωπότητας (Mat 9:37,38, Joh 4:35,36). Ο θερισμός λαμβάνει χώρα αναμφίβολα την «Ημέρα του Κυρίου» όταν ο Ιησούς Χριστός στέφεται Βασιλιάς και εκτελεί κρίση καθώς εκπροσωπεί τον Πατέρα του. Επομένως, ο καιρός της διακυβέρνησής του από το 1914 είναι και ο χαρωπός καιρός για θερισμό (παραβ. Deu 16:13-15).

Μέρος Β΄

Το βαρυσήμαντο αυτό γεγονός της εμφάνισης του Ιησού Χριστού «στεφανωμένου Βασιλιά» παραπέμπει (σύμφωνα με τους ιστοριογράφους) σε μια προϊστορική εικόνα όταν οι Άριοι (Ινδογερμανικής ή Ινδοευρωπαϊκής οικογένειας) ανέπτυξαν ένα πλήθος από διάφορους μυθολογικούς θεούς και πάνω από αυτούς υψωνόταν η κυρίαρχη έννοια του «Ουρανίου Ενός», άμορφου, ανώνυμου, πάμφωτου Θεού, ως του μόνου υπέρτατου Όντος (O. Schrader Aryan Religion στην Encyclopaedia of Religion and Ethics II (Edinburg 1930) και Arische Religion I (Leipzig 1923) σελ. 265 (συν) 299 (συν) 555 (συνέχ.).

Το Εν αυτό υπέρτατο Ον, ο Θεός Πατήρ του Παντός νοείται ως ο Πάμφωτος, το Αυτόφως – το πλήρωμα – η Πηγή και ακτινοβόλος Αιτία … του Ηθικού Φωτός ως Θεός του Ουρανού… ο καταλάμπων και ακτινοβολών ο Ζεύς-Δεύς, ο μόνος Θεός της προαρχαιοελληνικής θρησκευτικότητας, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως Asura (ο πάμφωτος, ο φωτί κατακυριεύων, ο πάμφωτος Κυρίαρχος, ο Ύψιστος Κύριος).

Το υπέρτατο αυτό Ον επονομάζεται (στη Μιθραϊκή λειτουργία) ως «ο μέγας θεός Ήλιος Μίθρας» και προσφωνείται (μεταξύ άλλων και ως Κύριος του ουρανού και της γης, θεός των θεών και περιγράφεται «… ὄψει θεοῦ νεωτέρου εὐειδῆ πυρινότριχα ἐν χιτῶνι λευκῷ καὶ χλαμύδι κοκκίνῃ.. ἔχοντα πύρινον στέφανον» [παραβ. Wilhelm Havers σελ. 708, οι λ. div (ουρανός) dis (διαμονή) deva deus (ουρανός), βλ. και 2Esd 7:12,21 (συν) όπου ο Αρταξέρξης, Ο΄ Αρθασασθα ή Αθερσασθα (Neh 7:1,11,21, 8:2, Έσδρας Β΄) χαρακτηρίζει τον Θεό του Ισραήλ τον Γχβ΄ (Γιαχβέ – Ιεχωβά) «ως Θεόν του Ουρανού» όπως χαρακτηριζόταν στον Ζωροαστρισμό ο ύψιστος θεός των Ιρανών Ahura Marda - παραβ. Apoc 14:14].

Οι ως άνω περιγραφές του Ύψιστου Θεού (με το μυστικό συμβολικό επώνυμο ΙΑΩ και κατά «μυστικοσυμβολική αντιστροφή» WAI (συντετμ. μορφή στο αρχ. Ισραήλ) φανερώνουν την αντιγραφή των προσφωνήσεων των Ελλήνων προς τον θεό του φωτός Απόλλωνα ως Ἰήιε, μια αντιστοιχία των γραμμάτων προς το τετραγράμματο Όνομα του Ιεχωβά Θεού (παραβ. Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία της εποχής της Καινής Διαθήκης εξ απόψεως παγκοσμίου και πανθρησκειακής, Αθήνα 1958 εκ του τυπογραφείου της Αποστολ. Διακον. της Εκκλησίας της Ελλάδος σελ. 64, 140 (υποσημ.) και 683-685).

Επισημαίνεται ότι προφανώς όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί «αποδεικνύουν» ότι οι Έλληνες ονόμαζαν ΙΩ τη θεά της Σελήνης Ίσις (με το Ι να εκπροσωπεί το άρρεν (Lunus) και το Ω να εκπροσωπεί το θηλυκό δημιουργικό στοιχείο (Luna), . Αρσενόθηλυ ύψιστο Πρωτόφως (Ηρόδ. 2:41).

Οι Ιουδαίοι ονόμαζαν τον Θεό Αδανά(γ) από τη ρίζα δ΄: αδα ή ζ : αζα (αἴθω, ἄζω) λάμπειν. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός Αδωνα(γ) σημαίνει ο λάμπων, ο ακτινοβολών, ο αιγλοβόλος. Αυτή είναι ετυμολογικά η σημασία και της λ. Κύριος με την οποία αποδίδουν οι Ο΄ το όνομα αυτό.

Στο Χριστιανισμό κυριαρχεί η συνάρτηση του Θεού και του φωτός παντού στη λατρεία, στα ιερά κείμενα αλλά και στο Σύμβολο της Πίστεως (το Πιστεύω) στο Άρθρο: «Φως εκ φωτός Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού» προσδιορίζεται η ομοούσιος σχέση των υποστάσεων του Ενός Τριαδικού Θεού με την «άναρχον γέννησιν του Υιού εκ του Πατρός» (βλ. και Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία …. σελ. 65). Παρόμοια αναφέρονται και σχετικοί ισχυρισμοί για τα εδάφια της Αποκάλυψης 21:23-24, 22:5 (βλ. Joh 12:36, κεφ. 46, 1Pe 2:9), επίσης και στο εδαφιο 18:1 (βλ. Mat 28:3, Act 12:7). Παρόμοια στη Χριστιανική προσευχή και στην υμνολογία της Ορθοδόξου Ελληνικής Ανατολικής Εκκλησίας υπάρχει εκτεταμένη συνάρτηση της λ. Θεός με το Φως (παραβ. Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία της εποχής της Καινής Διαθήκης εξ απόψεως παγκοσμίου και πανθρησκειακής, Αθήνα 1958 εκ του τυπογραφείου της Αποστολ. Διακον. της Εκκλησίας της Ελλάδος σελ. 65-70).

Τέλος σημειώνεται ότι από τις ως άνω απόψεις έχει εμπνευστεί και η σχετική αγιογραφία των Ιερών Ναών, όπου «οι Άγιοι οι εν Χριστώ καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες» εμφανίζονται με το σχετικό φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι τους. Επίσης για τους ίδιους λόγους γίνεται και στο «Ιερό Μυστήριο του Γάμου» η ανταλλαγή στεφάνων για τον αγώνα που έκαναν οι νεόνυμφοι να διατηρήσουν την καθαρότητα και την αγνότητά τους κατά τη διάρκεια των αρραβώνων τους. Τα στέφανα με το ρύζι κάνουν τον εν λόγω γάμο επιτυχημένο και ριζωμένο.

Μέσα στο όραμα που ενέπνευσε στον αγαπημένο μαθητή του Ιησού ο Ιεχωβά Θεός, οι υπάκουοι σ’ Αυτόν άγγελοί του μπορούσαν τώρα με ικανοποίηση και ανάλογα χαρμόσυνα αισθήματα να δουν τη δικαίωση του Δημιουργού αλλά και του Γιου Του, καθώς ο «ακάνθινος στέφανος» (Mar 15:17, Joh 19:15), που τοποθέτησαν οι αντίδικοί του Ιουδαίοι στο κεφάλι Του ονειδίζοντες και περιπαίζοντες Αυτόν, έχει τώρα μετατραπεί και μετασχηματιστεί σε «χρυσούν στέφανο» στον θριαμβευτή Βασιλιά, για πλήρη δικαίωση του σκοπού του Ιεχωβά Θεού μέσω της Βασιλείας Του στον αιώνα (Psa 145:1).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 14:15: «κα λλος γγελος ξλθεν κ το ναο κρζων ν φων μεγλ τ καθημν π τς νεφλης· πμψον τ δρπανν σου κα θρισον, τι λθεν ρα θερσαι, τι ξηρνθη θερισμς τς γς.»

Σε εκπλήρωση του οράματος που δόθηκε στον Ιωάννη, ο Ιησούς διεξάγει ένα παγκόσμιο έργο θερισμού. «Ο θερισμός της γης» άρχισε με τη συγκομιδή των υπόλοιπων από τους 144.000 «γιους της βασιλείας», «το σιτάρι» της παραβολής τους Ιησού (Mat 13:24-30, 36-41).

Η διαφορά ανάμεσα στους αληθινούς και στους ψεύτικους Χριστιανούς έγινε πιο ξεκάθαρη από ποτέ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμβάλλοντας μάλιστα στο δεύτερο στάδιο «του θερισμού της γης» - τη σύναξη των άλλων προβάτων. Αυτοί δεν είναι «οι γιοι της βασιλείας», αλλά είναι «ένα μεγάλο πλήθος»πρόθυμων υπηκόων αυτής της Βασιλείας. Θερίζονται μέσα από «όλους τους λαούς, τις εθνότητες και τις γλώσσες».

Υποτάσσονται στη Μεσσιανική Βασιλεία, η οποία αποτελείται από τον Χριστό Ιησού και τους 144.000 αγίους που θα είναι μαζί του σε εκείνη την ουράνια κυβέρνηση (Apoc 7:9).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 1:7: Dan 7:13

Apoc 10:1: Apoc 12:7  Dan 7:13

1) Η λ. Νεφελῶν στο εδάφιο Apoc 1:7 περιλαμβάνεται σε μια περιγραφή με ποιητική έξαρση ως ένας ύμνος χωρίς μέτρο. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

2) Η λ. Νεφελῶν στο εδάφιο Mat 24:30, 64 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Dan 7:13, 14, Psa 110:1).

3) Η λ. Νεφέλην στο εδάφιο Apoc 1:7 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Dan 7:13, Zac 12:10).

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Cloud.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Nubes.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Wolke.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Nube.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Nuage.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Nube.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Nuvem.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Wolk.