Ευρετήριο

Ἑβραϊστί





ΡΙΖΑ: < ΕΒΡΑΙΟΣ < εβρ. IBRI, πιθ. < ρ. ABAR "διαβαίνω, διασχίζω", δηλώνοντας τη διάβαση του Ευφράτη ποταμού από τον Αβραάμ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Στην εβραϊκή γλώσσα.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Ρωμαϊστί Joh 19:20, Ἑλληνιστί Joh 19:20, Ἀραμαϊστί Joh 5:2.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Διάλεκτος Act 1:19, 2:6,8, Γλῶσσα Mar 7:33, Ἑτερόγλωσσος 1Co 14:21, Ἰσραήλ Act 7:37.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἑλληνιστί Joh 19:20, Ρωμαϊστί Joh 19:20.



ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Επίρρημα τρόπου.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ.



ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ:

Εβραϊστί (στην Εβραϊκή Γλώσσα)

Αλφάβητο και Γραφή της Εβραϊκής. Το εβραϊκό αλφάβητο αποτελούνταν από 22 σύμφωνα, από τα οποία αρκετά συμβολίζουν προφανώς δύο φθόγγους, με αποτέλεσμα ένα σύνολο 28 περίπου φθόγγων. Τους ήχους των φωνηέντων τούς πρόσθετε ο αναγνώστης, καθοδηγούμενος από τα συμφραζόμενα, όπως ένας ελληνόφωνος συμπληρώνει τα φωνήεντα διαφόρων συντμήσεων, παραδείγματος χάρη «χλμ.» (χιλιόμετρα), «μτφ.» (μεταφορικά) και «δρχ.» (δραχμή).

Πιστεύεται ότι η παραδοσιακή προφορά των Εβραϊκών Γραφών διατηρούνταν ζωντανή και μεταβιβαζόταν από εκείνους που ειδικεύονταν στην ανάγνωση του Νόμου, των Προφητών και των Ψαλμών για τη διδασκαλία του λαού.

Κατόπιν, στο δεύτερο ήμισυ της πρώτης χιλιετίας Κ.Χ., οι Μασορίτες επινόησαν ένα σύστημα αποτελούμενο από τελείες και παύλες που ονομάστηκαν φωνηεντικά σημεία και προστέθηκαν στο συμφωνικό κείμενο. Επιπλέον, παρεμβλήθηκαν ορισμένα φωνόσημα για να δηλώνεται ο τόνος, η παύση, η σύνδεση μεταξύ λέξεων και προτάσεων, καθώς και η μουσική σημειογραφία.

Άξια προσοχής είναι οι αναφορές ερευνητών για τη σχέση μεταξύ της Εβραϊκής γλώσσας και της Αραμαϊκής. Έτσι η μόνη λαϊκή γλώσσα στη Παλαιστίνη ήταν κατά την εποχή του Ιησού Χριστού η Αραμαϊκή. Αυτό φαίνεται:

1) Από τις εκφράσεις βαρ (υἱός) αντί εβρ. βεν στα ονόματα Βαραββάς, ο Βαρνάβας, Βαρθολομαίος, Βαριησούς κ.λπ.

2) Η αναφορά της φράσης Αραμαϊστί «ἐλωί, ἐλωί λεμά σαβαχθανί» Mar 15:34 σε σύγκριση με τον Psa 22:1 (εβρ.).

3) Ο Ιώσηπος αναφέρει λέξεις Αραμαϊκές για τους (σύγχρονους) ιερείς, αρχιερείς, το Σάββατον, το Πάσχα και την Πεντηκοστήν (παρα. Ιωσ. IΑ:1,1,1, 3,6,10, 3,10,1, 2,14,6, 3,10,5, 3,10,6, 10,45,11, 4,8,14,2,1, 18,2,2, 18,4,3, 20,5,3, III 11,1,3, VI 9.

4) Επίσης την ανάγνωση Εβραϊστί της Βίβλου κατά τη λατρεία εγένετο στίχος προς στίχον μετάφραση από την Εβραϊκή στην Αραμαϊκή.

5) Υπογραμμίζεται ότι όλες οι νομικές συζητήσεις των σοβαρών μελετητών (εγκρατών) της Βίβλου αλλά και των λογίων εγένοντο στην Εβραϊκή και μόλις τον τρίτον αιώνα μ.Χ. κυριαρχούσε και σ’ αυτούς η Αραμαϊκή γλώσσα (παραβ. Ε. Αντωνιάδου: Το πρόβλημα της γλώσσας (σελ. 2Α συν.) Αθήναι 1933, βλ. και Megilla IX 4,6,10).

6) Τέλος υπογραμμίζεται ότι παρ’ όλα τούτα η Εβραϊκή γλώσσα παρέμεινε ως η «ιερά γλώσσα» των Ιουδαίων (λεσών χακκῶδες) (βλ. B. Talmud: Sota XII, b sota 33a, b Berachoth 15a-16a και Carl Schneider: Περί του όρου «Αραμαϊκή» σελ. 101 συν.

ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ-ΕΔΑΦΙΑ:

Joh 19:20: «Καὶ ἦν γεγραμμένον Ἑβραϊστί, Ρωμαϊστί, Ἑλληνιστί».

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 16:14,16: «εσν γρ πνεματα δαιμονων ποιοντα σημεα, κπορεεται π τος βασιλες τς οκουμνης λης συναγαγεν ατος ες τν πλεμον τς μρας τς μεγλης το θεο το παντοκρτορος.» «Κα συνγαγεν ατος ες τν τπον τν καλομενον βραϊστ ρμαγεδδν.»

Apoc 19:11-15: «Κα εδον τν ορανν νεγμνον, κα δο ππος λευκς κα καθμενος π ατν [καλομενος] πιστς κα ληθινς, κα ν δικαιοσν κρνει κα πολεμε. ο δ φθαλμο ατο [ς] φλξ πυρς, κα π τν κεφαλν ατο διαδματα πολλ, χων νομα γεγραμμνον οδες οδεν ε μ ατς, κα περιβεβλημνος μτιον βεβαμμνον αματι, κα κκληται τ νομα ατο λγος το θεο. Κα τ στρατεματα [τ] ν τ οραν κολοθει ατ φ πποις λευκος, νδεδυμνοι βσσινον λευκν καθαρν. κα κ το στματος ατο κπορεεται ομφαα ξεα, να ν ατ πατξ τ θνη, κα ατς ποιμανε ατος ν ῥάβδ σιδηρ, κα ατς πατε τν ληνν το ονου το θυμο τς ργς το θεο το παντοκρτορος»

Οι πολλές μορφές της αδικίας: Αρκεί να σκεφτεί κανείς μόνο τα πολλά χρήματα και τον τεράστιο χρόνο, που σπαταλιούνται στην παραγωγή πολεμικών όπλων και εφοδίων, και που τελικά προκαλούν εκατομμύρια άσκοπους θανάτους, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων ανθρώπων. Όπως και τα κολοσσιαία ποσά που απαιτούν και επιζητούν οι, ποικίλης μορφής, «νόμιμες» και παράνομες απολαύσεις στα πλαίσια ιδιοτελών παρορμήσεων των ανθρώπων.

Όλα αυτά προκαλούν και εξάπτουν το δίκαιο θυμό του Δημιουργού Ιεχωβά Θεού. Για το λόγο αυτό Εκείνος έχει διορίσει τον Γιο Του για να διεξαγάγει έναν κατά πάντα δίκαιο πόλεμο εναντίον ολόκληρου αυτού του πονηρού συστήματος πραγμάτων, προκειμένου να τερματίσει οριστικά και τελεσίδικα τις αδικίες κάθε μορφής.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 9:11: Apoc 9:1  Apoc 20:1  Luk 4:34  Apoc 19:15

Apoc 16:16: 2Ch 35:22  Zec 12:11  Apoc 19:19


1)Διάλεκτος: Οι διάλεκτοι που έχουν άμεσο σχέση με το κείμενο είναι:

α) Η Ελληνική γλώσσα είναι εκείνη στην οποία έχουν γραφεί το σύνολο των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Κοινή Διαθήκη). Στην Ελληνική λοιπόν γλώσσα έχει γραφεί το μήνυμα του Ευαγγελίου (καλών νέων) για τη Βασιλεία του Θεού (Mat 6:10) για τη σωτηρία, την Καινή διδαχή και την αλήθεια (Mar 1:27, Act 17:19). Η Ελληνική γλώσσα εμφανίζεται με την Αττική διάλεκτο, την Ιωνική διάλεκτο και Κοινή Ελληνική. Το σύνολο αυτών αποτελούν κατά τους γλωσσολόγους την Κλασσική Ελληνική γλώσσα και κύριο βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της μορφολογίας της είναι η διάκριση του ονοματικού και ρηματικού κλιτικού συστήματος (παραβ. Ιστορία της Ελλην. Γλώσσας από τις αρχές έως την ύστερη αρχαιότητα του Ιδρ. Μαν. Τριανταφυλλίδη σελ. 300, 304, 421).

β) Η Εβραϊκή και Αραμαϊκή γλώσσα είναι εκείνη στην οποία έχει γραφεί το σύνολο των Εβραϊκών-Αραμαϊκών Γραφών (Παλαιά Διαθήκη). Ειδικότερα η Εβραϊκή γλώσσα ως ιερά γλώσσα των Ιουδαίων λογίων, νομικών και εγκρατών ήταν η γλώσσα στην οποία ανεγνώσκοντο στις συναγωγές τα κείμενα των Εβραϊκών Γραφών και ετελούντο ορισμένες λειτουργικές ακολουθίες. Τα Εβραϊκά αυτά κείμενα μετεφράζοντο στίχος προς στίχον στην Αραμαϊκή γλώσσα η οποία ήταν η μόνη λαϊκή γλώσσα στην Παλαιστίνη (παραβ.: Mat 1:23, Mar 5:41, 15:22,34, Joh 1:38,41, Act 4:36, 13:8). Επίσης Megilla IV, 4, 6, 10). γ) Τέλος η Ρωμαϊκή (Λατινική) γλώσσα χρησιμοποιείται μόνο στα επίσημα έγγραφα, επιγραφές κ.λπ. από την εποχή του Καίσαρος (Mat 22:17, Luk 2:1, 3:1), δεδομένου ότι κατά τους πρώτους αιώνες η επικοινωνία των ρωμαϊκών υπαλλήλων με τους επαρχιακούς ήταν αποκλειστικά στην Ελληνική γλώσσα. Στα πλαίσια αυτά ήταν συνηθέστατη η εμφάνιση επιγραφών σε τρεις γλώσσες Εβραϊκή, Ελληνική, Ρωμαϊκή (παραβ. Joh 19:20, επίσης Ιωσήπου III V, 5, 2, VI 2, 4 στο βιβλίο A. Deismann: Light Von Osten (1923) σελ. 63) (Σημ.: οι λέξεις του κειμένου σε Εβραϊκή, Αραμαϊκή ή Ρωμαϊκή γλώσσα επισημαίνονται στις αναλύσεις των λ. χωριστά).

2) Η λ. Διάλεκτος χρησιμοποιείται σπάνια στο πρωτότυπο κείμενο των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

3) Η σύνθετη αυτή λ. Διάλεκτος (βλ. ΡΙΖΑ) αποτελεί (ως σύνθεση) ένα από τα γνωρίσματα της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας τα οποία περιλαμβάνονται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

4) Η λ. Διάλεκτος ανήκει στην κατηγορία των συνθέτων λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας με την προσθήκη πρόθεσης. Η σύνθεση αυτή δημιουργείται στα πλαίσια του Μεταρρηματικού και του Μετονοματικού Συστήματος του Αρχαίου Ελληνικού γλωσσολογίου.


1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Tongue, in Hebrew.

῾Εβραϊστί, adv. like the Hebrews; in Hebrew.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Hebraice.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Hebräisch.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Ebraico.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Hébreu.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Hebreo.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Hebraico.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Hebreeuws.