Ευρετήριο

Ἐκκλησία



ΡΙΖΑ: < ΕΚΚΛΗΤΟΣ < ΕΚΚΑΛΩ "καλώ έξω, συγκαλώ" < ΕΚ + ΚΑΛΩ (βλ.λ. Καλῶ).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Συνάθροιση ανθρώπων για κάποιο σκοπό, συγκέντρωση λαού, συνέλευση, σύναξη μαζί με άλλους.

2) α) Το σύνολο των πιστών της χριστιανικής θρησκείας (αναφερόμενων και ως εκκλησίασμα), β) η τοπική, χριστιανική κοινότητα, γ) κτίριο, ναός.

3) Η Χριστιανική εκκλησία με μέλη εκλεγμένα και επιλεγμένα από τον Θεό και με κεφαλή τον Ιησού Χριστό (Rom 8:30, 2Th 2:13).

4) Οι χρισμένοι ακόλουθοι του Ιησού Χριστού (Eph 5:32, Heb 12:23,24).

5) Συγκέντρωση του Ισραηλιτικού λαού για θρησκευτικούς σκοπούς.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Ἐκ Joh 6:65, Καλῶ Mat 2:15, 4:21, Κλῆσις 1Co 1:26, Κλητός Mat 22:14.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Συναγωγή Act 13:43, Ἐπισυναγωγή 2Th 2:1, Heb 10:25, Ἔρχομαι Mat 16:24, Πανήγυρις Heb 12:22, Συναλίζω Act 1:4, Πλῆθος Act 23:7.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό α΄ κλίσης, θηλυκού γένους: Ἐκκλησία, -ας.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ἐκκλησία: Ονομαστική ενικού.

2) Ἐκκλησίᾳ: Δοτική ενικού.

3) Ἐκκλησίαι: Ονομαστική πληθυντικού.

4) Ἐκκλησίαις: Δοτική πληθυντικού.

5) Ἐκκλησίαν: Αιτιατική ενικού.

6) Ἐκκλησίας: Γενική ενικού.

7) Ἐκκλησίας: Αιτιατική πληθυντικού.

8) Ἐκκλησιῶν: Γενική πληθυντικού.

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 2:23: «κα τ τκνα ατς ποκτεν ν θαντ. κα γνσονται πσαι α κκλησαι τι γ εμι ραυνν νεφρος κα καρδας, κα δσω μν κστ κατ τ ργα μν.»

Στην αρχαία εκκλησία των Θυατείρων, ο Ιησούς έστειλε το εξής άγγελμα: «Γνωρίζω τα έργα σου» (Apoc 2:18,19). Επέπληξε κάποια μέλη εκείνης της εκκλησίας για τον ανήθικο, φιλήδονο τρόπο ζωής τους, λέγοντάς τους τα λόγια του σημερινού εδαφίου. Αυτή η δήλωση δείχνει ότι ο Χριστός παρατηρεί, όχι μόνο τη διαγωγή της κάθε εκκλησίας ως σύνολο, αλλά και τον τρόπο ζωής του κάθε μέλους της. Γνώριζε πολύ καλά την πνευματική κατάσταση της κάθε εκκλησίας. Αυτό γίνεται φανερό από τα κεφάλαια 2 και 3 της Αποκάλυψης. Εκεί κατονομάζει επτά εκκλησίες, όλες στη Μικρά Ασία (Apoc 1:11).

Ο Ιησούς επαίνεσε άλλους Χριστιανούς στα Θυάτειρα οι οποίοι «δεν γνώριζαν τα βαθιά πράγματα του Σατανά» (Apoc 2:24).

Ο Ιησούς επαίνεσε μερικές εκκλησίες και έδωσε ρητές συμβουλές στις υπόλοιπες. Ως στοργικός πνευματικός επίσκοπος – ακόμη και για εκείνους στους οποίους έδωσε ισχυρές νουθεσίες – ο Ιησούς δήλωσε: «Εγώ, όλους εκείνους για τους οποίους νοιώθω στοργή, τους ελέγχω και τους διαπαιδαγωγώ. Να είσαι, λοιπόν, ζηλωτής και να μετανοήσεις» (Apoc 3:19).

Παρόμοια και σήμερα, επιδοκιμάζει όλους εκείνους, νέους και ηλικιωμένους, που δεν σκάβουν στα «βαθιά πράγματα του Σατανά» είτε μέσω του Ιντερνέτ είτε μέσω βίαιων βιντεοπαιχνιδιών είτε εντρυφώντας σε ανθρώπινες εκλογικεύσεις που προάγουν την ανεκτικότητα.

Πόσο χαίρεται καθώς παρατηρεί τις προσπάθειες και τις θυσίες τόσων Χριστιανών σήμερα οι οποίοι κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για ν’ ακολουθήσουν την ηγεσία του σε όλες τις πτυχές της ζωής τους!

Apoc 3:22: « χων ος κουστω τ τ πνεμα λγει τας κκλησαις.»

Ο Ιησούς παρατηρούσε προσεκτικά τα όσα συνέβαιναν στις εκκλησίες των χρισμένων ακολούθων του τον πρώτο αιώνα Κ.Χ. Γνώριζε πολύ καλά την πνευματική κατάσταση της κάθε εκκλησίας. Αυτό γίνεται φανερό από τα κεφάλαια 2 και 3 της Αποκάλυψης. Εκεί κατονομάζει επτά εκκλησίες, όλες στη Μικρά Ασία (Apoc 1:11).

Ο Ιησούς επαίνεσε μερικές εκκλησίες και έδωσε ρητές συμβουλές στις υπόλοιπες. Ως στοργικός πνευματικός επίσκοπος – ακόμη και για εκείνους στους οποίους έδωσε ισχυρές νουθεσίες – ο Ιησούς δήλωσε: «Εγώ, όλους εκείνους για τους οποίους νοιώθω στοργή, τους ελέγχω και τους διαπαιδαγωγώ. Να είσαι, λοιπόν, ζηλωτής και να μετανοήσεις» (Apoc 3:19).

Αν και βρισκόταν στον ουρανό, ο Ιησούς ασκούσε ηγεσία στις εκκλησίες των μαθητών του στη γη μέσω του Αγίου Πνεύματος. Τα αγγέλματά του προς εκείνες τις εκκλησίες ολοκληρώνονταν με τα λόγια του σημερινού εδαφίου.

Apoc 2:7: « χων ος κουστω τ τ πνεμα λγει τας κκλησαις. Τ νικντι δσω ατ φαγεν κ το ξλου τς ζως, στιν ν τ παραδεσ το θεο.»

Το ζωτικό αυτό άγγελμα αξίζει την προσοχή με προθυμία και ενδιαφέρον, γιατί προέρχεται -εδώ- όχι από πρωτοβουλία του Ιησού Χριστού αλλά από το γεγονός ότι το άγγελμα πηγάζει από τον Ίδιο Υπέρτατο Κύριο Ιεχωβά Θεό μέσω της ενεργού Του δύναμης του αγίου Του πνεύματος.

Αυτοί οι πρόθυμοι και ενδιαφερόμενοι Χριστιανοί πώς τελικά θα νικούσαν; Η απάντηση είναι ότι πρέπει ν’ ακολουθήσουν προσεκτικά τα βήματα του Ιησού Χριστού, ο οποίος κράτησε ακεραιότητα μέχρι και ἐπονείδιστο θάνατο (Phl 2:8).

Επομένως μπορεί τώρα ο Ιησούς να πει: «πάρτε θάρρος εγώ έχω νικήσει τον κόσμο» (Joh 8:28, 16:33, βλ. και 1Jo 5:4). «Αυτός λοιπόν που νικάει, θα του επιτρέψω να φάει από το δένδρο της Ζωής το οποίο είναι στον παράδεισο». Πώς όμως θα γίνει αυτό, όλοι οι χρισμένοι Χριστιανοί (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Εφέσου) να μπορούν να «φάνε από το δένδρο της Ζωής», το οποίο «είναι και βρίσκεται στον παράδεισο του Θεού; Αυτό μπορεί να γίνει γιατί όλοι οι 144.000 χρισμένοι Χριστιανοί αγοράζονται από την ανθρωπότητα για να κυβερνήσουν μαζί με το Αρνί, τον Ιησού Χριστό στο ουράνιο «Όρος Σιών» ως πνευματικοί γιοι (Eph 1:5-12, Apoc 14:1,4).

Επομένως, εδώ, πρέπει να γίνεται αναφορά στην όμοια με κήπο ουράνια επικράτεια που κληρονομούν όλοι αυτοί οι νικητές. Εκεί στον παράδεισο του Θεού και μάλιστα και στην ίδια την παρουσία του Ιεχωβά, οι αθάνατοι πλέον αυτοί νικητές θα συνεχίζουν να ζουν για πάντα όπως ακριβώς συμβολίζεται εδώ από το γεγονός ότι «τρώνε από το δένδρο της Ζωής».

Μάλιστα δε και όλων των οσίων επίγειων υποστηρικτών των 144.000 χρισμένων Χριστιανών και συμμαρτύρων τους, η ελπίδα τους είναι να μπουν στον επίγειο παράδεισο, όπου θα πιουν και αυτοί από έναν «ποταμό νερού Ζωής» και θα θεραπευτούν «από τα φύλλα των δένδρων» που είναι φυτεμένα δίπλα στον ποταμό (Apoc 7:4,9,17, 22:1,2).

Είθε όλοι όσοι ανήκουν στην ομάδα αυτή των πιστών αφιερωμένων Χριστιανών να εκδηλώσουν και αυτοί τη θερμή αγάπη τους για τον Ιεχωβά Θεό και να βγουν νικητές στον αγώνα της πίστης. Με τον τρόπο αυτό μπορούν ν’ αποκτήσουν την ευτυχία της αιώνιας Ζωής στην παραδεισένια γη (παραβ. 1Jo 2:13,14).

Apoc 2:9: «οδ σου τν θλψιν κα τν πτωχεαν, λλ πλοσιος ε, κα τν βλασφημαν κ τν λεγντων ουδαους εναι αυτος κα οκ εσν λλ συναγωγ το σαταν.»

Apoc 3:9: «δο διδ κ τς συναγωγς το σαταν τν λεγντων αυτος ουδαους εναι, κα οκ εσν λλ ψεδονται. δο ποισω ατος να ξουσιν κα προσκυνσουσιν νπιον τν ποδν σου κα γνσιν τι γ γπησ σε.»

Τα δύο αυτά εδάφια αφορούν τις εκκλησίες Σμύρνης (2:9) και Φιλαδελφείας (3:9).

Στη Σμύρνη απευθύνει ένα θερμό έπαινο χωρίς κανένα ίχνος επίκρισης, γιατί οι αδελφοί έχουν υποφέρει πολλή και μεγάλη θλίψη εξαιτίας της ακλόνητης πίστης τους. Λόγω της πιστότητάς τους είναι από υλική άποψη φτωχοί (Heb 10:34), αλλά παρ’ όλα αυτά το κύριο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον τους περιστρέφεται γύρω από τα πνευματικά πράγματα και όπως συμβούλεψε ο Ιησούς Χριστός «έχουν συσσωρεύσει θησαυρούς στον ουρανό» (Mat 6:19,20 - παραβ. Jac 2:5).

Για την εκκλησία αυτή ο Ιησούς Χριστός τονίζει ιδιαίτερα ότι οι πιστοί Χριστιανοί στη Σμύρνη υπέστησαν μεγάλη εναντίωση από τους σαρκικούς Ιουδαίους από παλαιότερη εποχή, καθώς οι Ιουδαίοι αυτοί εναντιώθηκαν επίμονα στην εξάπλωση της Χριστιανοσύνης (Act 13:44,45, 14:9). Έτσι ακόμα εκείνοι οι Ιουδαίοι της Σμύρνης δείχνουν το ίδιο σατανικό πνεύμα. Για το λόγο αυτό δεν απορούμε γιατί ο Ιησούς τους θεωρεί «συναγωγή του Σατανά».

Τον ίδιο χαρακτηρισμό κάνει ο Ιησούς και για την εκκλησία της Φιλαδελφείας. Και αυτή η εκκλησία, εδώ, ίσως να είχε τα ίδια προβλήματα διαχρονικά με τους ντόπιους, εγχώριους Ιουδαίους. Γι’ αυτό προφανώς ο Ιησούς και αυτούς τους Ιουδαίους τους ονομάζει «Συναγωγή του Σατανά».

Παρ’ όλα αυτά ωστόσο μερικοί από τους Ιουδαίους πρόκειται ν’ αναγνωρίσουν την αλήθεια αυτών που κηρύττουν οι αληθινοί Χριστιανοί για τον Ιησού. Το «προσκύνημά» τους θα γίνει μάλλον με τον τρόπο που περιγράφει ο Παύλος στα εδάφια 1Co 14:24,25, ώστε να μετανοήσουν πραγματικά και να γίνουν αληθινοί Χριστιανοί εκτιμώντας πλήρως τη μεγάλη αγάπη του Ιησού, ο οποίος παρέδωσε ακόμα και τη ψυχή του για χάρη των μαθητών του (Joh 15:12,13).

Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι εκκλησιαστικοί συγγραφείς στην πρώτη Χριστιανική Γραμματεία χαρακτηρίζουν τους σαρκικούς Ιουδαίους ως «οι δοκούντες έχειν Θεόν» (παραβ. Κλήμεντος προς Κορινθίους Β΄ Π3 εν: Patrum Apostolorum Opera, Lipsiae 1894, σελ. 36).

Έτσι ο παλαιός Ισραήλ κρατεί «καλώς» το γράμμα της Παλαιάς Διαθήκης (Εβραϊκές Γραφές). Το γράμμα αυτό και οι σχετικοί τύποι που τηρούσαν τους καθιστούσαν ως «κατατριβόμενους, μικρολόγους και αλύτρωτους» [παραβ. Mat 8:12, βλ. και Ιουστίνου: Απολογία Α΄ 53,6, Εκδ. Αποστολ. Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Τόμος 3 Αθήνα 1955, σελ. 190,9 (συν)].

Επιπλέον δε αναφέρουν ότι η διαφορά «ἡ ἐν τοῖς ὀνόμασι των Διαθηκών (Παλαιά και Καινή) υπάρχει οὐ κατά τὴν οὐσίαν ἀλλά κατά τὴν τῶν χρόνων ἐναλλαγήν οὐδέ διαφοράν δεσποτείας, οὐδέ μείωσιν εἰσάγει… Γαλακτοτροφία προσέκοιεν ἡ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Παιδαγωγία, στερεᾷ δὲ τροφῇ τῆς Καινῆς Διαθήκης ἡ φιλοσοφία… (παραβ. Ιωάν. Χρυσοστόμου εν Migne ΕΠ 51 σελ. 282,284).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 3:14: «Κα τ γγλ τς ν Λαοδικείᾳ κκλησας γρψον· Τδε λγει μν, μρτυς πιστς κα ληθινς, ρχ τς κτσεως το θεο»

Ο Ιεχωβά Θεός είναι από κάθε άποψη πλήρης και αυτάρκης και δεν του λείπει απολύτως τίποτα που θα μπορούσε να του προμηθεύσει κάποιος άλλος.

Η αγάπη Του, μια ενεργή ιδιότητα του Ίδιου, τον υποκίνησε φυσιολογικά να θέλει να μοιραστεί τις χαρές της ζωής με νοήμονα πλάσματα τα οποία θα μπορούσαν να εκτιμήσουν ένα τέτοιο τεράστιας σημασίας και μεγαλειώδες δώρο.

Επισημαίνεται ότι «η Αρχή της δημιουργίας (κτίσεως) του Θεού» ήταν ο Μονογενής Του Υιός. Κατόπιν ο Ιεχωβά Θεός χρησιμοποίησε αυτόν τον Δεξιοτέχνη Εργάτη πορκειμένου να φέρει σε ύπαρξη όλα τα άλλα πράγματα της δημιουργίας, ξεκινώντας από τους αγγέλους (Job 38:4,7, Col 1:16).

Σημειώνεται ότι οι άγγελοι, ως ισχυρά πνεύματα, προικισμένα με ελευθερία, νοημοσύνη και αισθήματα είχαν την ευκαιρία ν’ αναπτύξουν δικούς τους δεσμούς αγάπης, το ένα με το άλλο και πάνω απ’ όλα με τον Ιεχωβά Θεό (2Co 3:17). Κατά συνέπεια αγάπησαν επειδή πριν αγαπήθηκαν.

ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Apoc 1:4: «ωννης τας πτ κκλησαις τας ν τ σίᾳ· χρις μν κα ερνη π ν κα ν κα ρχμενος κα π τν πτ πνευμτων νπιον το θρνου ατο»

Η περιφέρεια της Ασίας ήταν Ρωμαϊκή επαρχία (Asia proprie dicta), η οποία διαμορφώθηκε στο 133-130 π.Χ. από τον Καίσαρα Αύγουστο. Διοικούνταν από αυθύπατο (παραβ. Act 2:9, 16:6, 19:1, Rom 15:5, 1Co 16:19, 2Co 1:8, 2Ti 1:15, 1Pe 1:1 και (εδώ) Apoc 1:4).

Ο «αριθμός εφτά» των εκκλησιών που δίνονται στην εν λόγω προφητεία υποδηλώνει πληρότητα όσον αφορά τα πράγματα του Θεού και την χρισμένη εκκλησία Του. Αυτό σημαίνει ότι σ’ όλες τις εκκλησίες σήμερα (2014), στη διάρκεια της ημέρας του Κυρίου, εφαρμόζεται καθαρά, καθώς και σ’ όλο το λαό του Θεού, αυτό που ο Ιωάννης αναφέρει και απευθύνεται στις «εφτά εκκλησίες» που περιλαμβάνονται στην προφητεία (Apoc 1:10).

Το ζωτικό άγγελμα που απευθύνει ο Ιωάννης προέρχεται από Εκείνον που είναι ο Υπέρτατος Κύριος Ιεχωβά Θεός, ο Βασιλιάς της αιωνιότητας, ο Οποίος ζει «από τους αιώνες μέχρι τους αιώνες», δηλ. στην αιωνιότητα (1Ti 1:17, Psa 90:2).

Η έκφραση εφτά πνεύματα δείχνει την πλήρη λειτουργία του αγίου πνεύματος του Θεού που είναι η ενεργός δύναμη του Θεού. Το άγιο πνεύμα φέρνει κατανόηση και ευλογία σ’ όλους όσους δίνουν προσοχή στην προφητεία. Βασικό ρόλο εδώ παίζει και ο «Ιησούς Χριστός» για τον οποίο ο Ιωάννης έγραψε στο Ευαγγέλιό του ότι ήταν πλήρης παρ’ αξία καλοσύνης και αλήθειας (Joh 1:14).

Τέλος τα ίδια στοιχεία γράφει και ο Απ. Παύλος προς την Εκκλησία της Κορίνθου: «η παρ’ αξία καλοσύνη του Κυρίου Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και η συμμετοχή στο άγιο πνεύμα που είναι μαζί με όλους σας» (2Co 13:14).

Φυσικά όλα αυτά τα λόγια εφαρμόζονται και σήμερα στον καθένα πιστό αφιερωμένο Χριστιανό που αγαπάει το νόμο του Θεού που είναι πάντα η αλήθεια (Psa 119:97).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 1:4: Apoc 1:11 

Apoc 1:11: Apoc 1:4

Apoc 1:20: Mat 5:16  Phl 2:15

Apoc 2:17: Apoc 2:7

Apoc 2:29: Apoc 2:7

Apoc 3:22: Apoc 1:11

1) Η λ. Ἐκκλησίαν στο εδάφιο Eph 5:29, Col 1:18 μεταφέρει μια εικόνα ανθρώπινου σώματος και μελών με την αρμόζουσα σημασία. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

2) Η λ. Ἐκκλησίας στο εδάφιο Heb 2:12 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 22:22).

3) Η σημασία της λ. Ἐκκλησία σε μερικά εδάφια τροποποιήθηκε ή επεκτάθηκε ανάλογα με την αντίστοιχη Εβραϊκή (ή Αραμαϊκή) λέξη ακολουθώντας άλλοτε την βαθύτερη έννοια της Εβραϊκής (ή της Αραμαϊκής) λέξης λόγω της στενής σχέσης που υπάρχει με αυτήν και άλλοτε την μετάφραση των Ο΄ (Εβδομήκοντα).

4) Η σύνθετη αυτή λ. Ἐκκλησία (βλ. ΡΙΖΑ) αποτελεί (ως σύνθεση) ένα από τα γνωρίσματα της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας τα οποία περιλαμβάνονται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

5) Η λ. Ἐκκλησία ανήκει στην κατηγορία των συνθέτων λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας με την προσθήκη πρόθεσης. Η σύνθεση αυτή δημιουργείται στα πλαίσια του Μεταρρηματικού και του Μετονοματικού Συστήματος του Αρχαίου Ελληνικού γλωσσολογίου.

6) Στην Καινή Διαθήκη και στους εκκλησιαστικούς συγγραφείς καλείται: «ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὁτὲ μὲν τὸ ἄθροισμα τῶν πιστῶν, ὁτὲ δὲ ὁ τόπος τῆς συναθροίσεως, ὁ εὐκτήριος οἶκος» (απ’ όπου και το Γαλλικὸ église, το Ουαλλικό eglws κ.λπ.).

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Assembly of the people, Church, Congregation.

Ἐκκλησία, ας, , an assembly of the people, convoked by public proclamation; a meeting or regular assembly of the people distinguished into ranks and orders; in contradistinction to ἀγορά, a mixed and promiscuous assemblage; also, a place of meeting; an harangue; a temple; ἐκκλησίαν ποιεῖν, to summon a meeting, Æschin. c. Ctes. in Coll. Maj. iii, p. 38; προγράφειν, προυφαίνειν ἐκκλησίαν, to announce by previous notice a regular assembly of the people; συγκλήτοι ἐκκλησίαι, a special or extraordinary meeting, convoked by the στρατηγοί, Demosth. 238, 2; in later times, ἡ ἐκκλησία, the church or congregation. Fr. ἐκκαλέω.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Ecclesia, Contionibus, Congregationis.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Versammlung der Menschen, Kirche, Gemeinde.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Assemblea del popolo, Chiesa, Congregazione.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Assemblée du peuple, l'Église, la Congrégation.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Asamblea del pueblo, la Iglesia, Congregación.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Assembléia do povo, a Igreja, Congregação.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Vergadering van het volk, Kerk, Congregatie.