Ευρετήριο

Ἐπιθυμία



ΡΙΖΑ: < ΕΠΙΘΥΜΩ < ΕΠΙ + -ΘΥΜΩ, α) βλ.λ. Ἐπί, β) -ΘΥΜΩ < ΘΥΜΟΣ (βλ.λ.).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Η επιθυμία, διακαής πόθος, ψυχική όρεξη.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Ἐπιθυμῶ Mat 5:28, Ἐπιθυμητής 1Co 10:6.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Ἡδονή Jac 4:1,3, Ὄρεξις Rom 1:27, Ζητῶ Mat 12:46, Πλεονεξία Rom 1:29, Πλεονέκτης Eph 5:5, Φιλαργυρία 1Ti 6:10, Φιλάργυρος 2Ti 3:2, Φίλαυτος 2Ti 3:2, Θέλημα Eph 2:3, Ἐπιζητῶ Act 13:7, Ζηλῶ 1Co 12:31, Πάθος 1Th 4:5, Εὐδοκία Phl 1:15, Ἐξαιτοῦμαι Luk 22:31, Ἐπιποθῶ 2Co 5:2, Ἐπιπόθησις 2Co 7:7, Ἐπιπόθια Rom 15:23, Παρακαλῶ Mat 18:29.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἀρνοῦμαι Mat 10:33, 2Ti 2:12, Ἀφιλάργυρος Heb 13:5.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό α΄ κλίσης, θηλυκού γένους: Ἐπιθυμία, -ας.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ἐπιθυμία: Ονομαστική ενικού.

2) Ἐπιθυμίᾳ: Δοτική ενικού.

3) Ἐπιθυμίαι: Ονομαστική πληθυντικού.

4) Ἐπιθυμίαις: Δοτική πληθυντικού.

5) Ἐπιθυμίαν: Αιτιατική ενικού.

6) Ἐπιθυμίας: Γενική ενικού.

7) Ἐπιθυμιῶν: Γενική πληθυντικού.

ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ:

«Διατήρηση Καλής Διαγωγής Ανάμεσα στα Έθνη

Ως Χριστιανοί, έχουμε επίσης ευθύνες απέναντι στους ομοπίστους μας στην εκκλησία και, τελικά, απέναντι σε εκείνους που αποτελούν «ολόκληρη την αδελφότητα ... στον κόσμο». (1Pe 5:9) Η σχέση μας με την εκκλησία είναι ζωτική για την πνευματική μας υγεία. Όταν συναναστρεφόμαστε με συγχριστιανούς μας, απολαμβάνουμε την ενισχυτική τους συντροφιά καθώς και θρεπτική πνευματική τροφή από “τον πιστό και φρόνιμο δούλο”. (Mat 24:45-47) Αν έχουμε προβλήματα, μπορούμε να απευθυνόμαστε στους αδελφούς μας για ωφέλιμες συμβουλές που βασίζονται στις Γραφικές αρχές. (Pro 17:17· Ecc 4:9· Jas 5:13-18) Όταν βρισκόμαστε σε ανάγκη, οι αδελφοί μας δεν μας εγκαταλείπουν. Τι ευλογία είναι να αποτελούμε μέρος της οργάνωσης του Θεού!

Ωστόσο, δεν βρισκόμαστε στην εκκλησία μόνο για να λαβαίνουμε, πρέπει και να δίνουμε. Πράγματι, ο Ιησούς είπε: «Υπάρχει περισσότερη ευτυχία στο να δίνει κανείς παρά στο να λαβαίνει». (Act 20:35) Ο απόστολος Παύλος έδωσε έμφαση στο γενναιόδωρο πνεύμα όταν έγραψε: «Ας κρατάμε γερά τη δημόσια διακήρυξη της ελπίδας μας χωρίς να αμφιταλαντευόμαστε, γιατί είναι πιστός εκείνος που υποσχέθηκε. Και ας σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλον ώστε να παρακινούμε σε αγάπη και καλά έργα, μη παύοντας να συναθροιζόμαστε, όπως έχουν συνήθεια μερικοί, αλλά ενθαρρύνοντας ο ένας τον άλλον, και τόσο περισσότερο όσο βλέπετε την ημέρα να πλησιάζει». (Heb 10:23-25).

Μέσα στην εκκλησία, κάνουμε «διακήρυξη της ελπίδας μας» όταν σχολιάζουμε στη διάρκεια της συνάθροισης ή συμμετέχουμε στο πρόγραμμα με άλλους τρόπους. Αυτή η συμβολή είναι βέβαιο ότι ενθαρρύνει τους αδελφούς μας. Τους ενθαρρύνουμε επίσης με τις συζητήσεις μας πριν και μετά τη συνάθροιση. Αυτές είναι ώρες στις οποίες μπορούμε να ενισχύουμε τους αδύναμους, να παρηγορούμε τους καταθλιμμένους και να συμπαραστεκόμαστε στους ασθενείς. (1Th 5:14) Οι ειλικρινείς Χριστιανοί είναι γενναιόδωροι καθώς δίνουν με αυτόν τον τρόπο, πράγμα που εξηγεί γιατί τόσο πολλά άτομα τα οποία παρακολουθούν τις συναθροίσεις μας για πρώτη φορά εντυπωσιάζονται από την αγάπη που διακρίνουν ανάμεσά μας. (Psa 37:21· Joh 15:12· 1Co 14:25).

Ωστόσο, η αγάπη μας δεν περιορίζεται στη δική μας εκκλησία. Αγκαλιάζει ολόκληρη την αδελφότητά μας παγκόσμια. Να γιατί, λόγου χάρη, υπάρχει ένα κουτί συνεισφορών για το Λογαριασμό για Αίθουσες Βασιλείας σε κάθε Αίθουσα Βασιλείας. Η δική μας Αίθουσα Βασιλείας μπορεί να είναι σε καλή κατάσταση, αλλά γνωρίζουμε ότι χιλιάδες συγχριστιανοί μας σε άλλες χώρες δεν έχουν κατάλληλο χώρο για τις συναθροίσεις τους. Όταν συνεισφέρουμε στο Λογαριασμό για Αίθουσες Βασιλείας, δείχνουμε την αγάπη μας για τέτοια άτομα παρότι ίσως να μην τα γνωρίζουμε προσωπικά.

Γιατί αγαπούν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ο ένας τον άλλον; Ο Ιησούς τούς πρόσταξε να το κάνουν αυτό. (Joh 15:17) Επίσης, η αγάπη που έχουν ο ένας για τον άλλον αποδεικνύει ότι το πνεύμα του Θεού επενεργεί σε αυτούς ως άτομα και ως ομάδα. Η αγάπη είναι μέρος “των καρπών του πνεύματος”. (Gal 5:22, 23) Καθώς οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μελετούν τη Γραφή, παρακολουθούν τις Χριστιανικές συναθροίσεις και προσεύχονται διαρκώς στον Θεό, η αγάπη γίνεται κάτι το φυσιολογικό για αυτούς μολονότι ζουν σε έναν κόσμο όπου “η αγάπη των περισσοτέρων έχει ψυχρανθεί”. (Mat 24:12).

Οι Σχέσεις μας με τον Κόσμο που μας Περιβάλλει

Η αναφορά που έκανε ο Παύλος “στη δημόσια διακήρυξη της ελπίδας μας” μάς θυμίζει μια άλλη ευθύνη. Αυτή η δημόσια διακήρυξη περιλαμβάνει το έργο κηρύγματος των καλών νέων σε όσους δεν είναι ακόμη Χριστιανοί αδελφοί μας. (Mat 24:14· 28:19, 20· Rom 10:9, 10, 13-15).

Αυτό το κήρυγμα είναι μια ακόμη πράξη γενναιοδωρίας. Η συμμετοχή σε αυτό απαιτεί χρόνο, ενεργητικότητα, προετοιμασία, εκπαίδευση και τη χρήση προσωπικών πόρων. Εντούτοις, ο Παύλος έγραψε επίσης: «Και σε Έλληνες και σε Βάρβαρους, και σε σοφούς και σε ασύνετους είμαι χρεώστης· γι’ αυτό υπάρχει προθυμία από μέρους μου να διακηρύξω τα καλά νέα και σε εσάς εκεί στη Ρώμη». (Rom 1:14, 15) Όπως ο Παύλος, είθε και εμείς να μην ξεπληρώνουμε με φειδωλία αυτό το «χρέος».

Έχουμε άλλες ευθύνες απέναντι σε όσους δεν είναι ομόπιστοί μας; Ασφαλώς. Αναγνωρίζουμε, βεβαίως, ότι «ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται στην εξουσία του πονηρού». (1Jo 5:19).

Γνωρίζουμε ότι ο Ιησούς είπε για τους μαθητές του: «Δεν είναι μέρος του κόσμου, όπως εγώ δεν είμαι μέρος του κόσμου». Ωστόσο, ζούμε και κερδίζουμε τα προς το ζην μέσα στον κόσμο και λαβαίνουμε υπηρεσίες από αυτόν. (Joh 17:11, 15, 16) Επομένως, έχουμε υποχρεώσεις στον κόσμο που μας περιβάλλει. Ποιες είναι αυτές; Ο απόστολος Πέτρος απάντησε σε αυτό το ερώτημα. Λίγο καιρό πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, έγραψε κάποια επιστολή στους Χριστιανούς της Μικράς Ασίας, και μια περικοπή σε εκείνη την επιστολή μάς βοηθάει να έχουμε ισορροπημένη σχέση με τον κόσμο.

Κατ’ αρχάς, ο Πέτρος είπε: «Αγαπητοί, σας προτρέπω ως ξένους και προσωρινούς κατοίκους να απέχετε από σαρκικές επιθυμίες, οι οποίες είναι αυτές που συγκρούονται με την ψυχή». (1Pe 2:11) Από πνευματική άποψη, οι αληθινοί Χριστιανοί είναι “ξένοι και προσωρινοί κάτοικοι” με την έννοια ότι το πραγματικό επίκεντρο της ζωής τους είναι η ελπίδα της αιώνιας ζωής—στον ουρανό οι χρισμένοι με το πνεύμα και σε έναν μελλοντικό επίγειο παράδεισο τα «άλλα πρόβατα». (Joh 10:16· Phl 3:20, 21· Heb 11:13· Apoc 7:9, 14-17).

Ποιες είναι, όμως, οι σαρκικές επιθυμίες; Μεταξύ αυτών είναι η επιθυμία για πλουτισμό, η επιθυμία για εξοχότητα, οι ανήθικες σεξουαλικές επιθυμίες και οι επιθυμίες που περιγράφονται ως «φθόνος» και «πλεονεξία».—Col 3:5· 1Ti 6:4, 9· 1Jo 2:15, 16.».

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 18:14: 1Ti 6:10

1) Η σύνθετη αυτή λ. Ἐπιθυμία (βλ. ΡΙΖΑ) αποτελεί (ως σύνθεση) ένα από τα γνωρίσματα της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας τα οποία περιλαμβάνονται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη) (παραβ: Ἀγαθοποιός 1Pe 2:14, Ἀγριέλαιος Rom 11:17, 24, Ἀγενεαλόγητος Heb 7:13 κ.ά).

2) Η λ. Ἐπιθυμία ανήκει στην κατηγορία των συνθέτων λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας με την προσθήκη πρόθεσης. Η σύνθεση αυτή δημιουργείται στα πλαίσια του Μεταρηματικού και του Μετονοματικού Συστήματος του Αρχαίου Ελληνικού γλωσσολογίου.

1) α) ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΙΖΑ: Epithum-(Epithumetic).

β) ΑΓΓΛΙΚΑ: Desire, Concupiscence, Coveting, Love, Lust.

Ἐπιθυμία, ας, , eager desire, love, a longing after; ἐπιθυμίη, Herodt. I, 32; eagerness; ἐπιθυμίαν ἔχειν, to entertain a desire, Eurip. Androm. 1270; cupidity, sensual desire, lust, concupiscence, Xen. Mem. I, 2, 24; Cyr. vii, 5, 22; αἱ ἐπιθυμίαι, the appetites or passions, Id. Mem. I, 2. Fr. θυμός.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Desiderium, Concupiscentia.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Verlangen, Concupiscence, Begehren, Liebe.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Desiderio, Concupiscenza, Bramante, Amore, Lussuria.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Désir, Concupiscence, Convoitise, Love.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: El deseo, La Concupiscencia, Codicia, Amor, Lujuria.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Desejo, Concupiscência, Cobiça, Amor, Luxúria.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Verlangen, Begeerte Begeren, Liefde.