Ευρετήριο

Θεός (Εννοιολογικοί Εμπλουτισμοί 1)





ΙΕΧΩΒΑ ΘΕΟΣ

(Apoc 16:14, 18:8, 21:2,3,7)

Ιεχωβά: (έμμεση ενεργή διάθεση, μη τετελεσμένη κατάσταση (Εβρ.) ρήματος Xabax (γίνομαι). Το όνομα ΙΕΧΩΒΑ σημαίνει «ΑΥΤΟΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ». Αυτό είναι το προσωπικό όνομα του Θεού (Hsa 42:8, 54:5, παραβ. και Psa 83:18).

Η συντετμημένη μορφή της λ. ΙΕΧΩΒΑ που είναι ΓΙΑΧ αναφέρεται στην εξελληνισμένη μορφή της λ. Ἀλληλούϊα (ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΓΙΑΧ).

Το προσωπικό όνομα του Θεού, Ιεχωβά, αναλύεται στο παρόν έργο με ανέκδοτο τρόπο, δηλαδή πρωτότυπο και τεκμηριωμένο, με βάση την Ελληνική και τη Διεθνή Βιβλιογραφία.

ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Ο Ιεχωβά Θεός ως Δημιουργός είναι:

1) Παντοδύναμος, ασκεί με πληρότητα και αγαθότητα τη δύναμή του.

2) Είναι Δίκαιος σε απόλυτο βαθμό ως πηγή του Δικαίου και της Δικαιοσύνης, όπως φαίνεται από τους τέλειους Νόμους και του Κανόνες που συνθέτει και εμπνέει.

3) Είναι Πάνσοφος καθώς γνωρίζει τα πάντα με ορθό και άψογο τρόπο.

4) Είναι Aγάπη, χρησιμοποιώντας το συναίσθημα αυτό με τέλειο τρόπο, προσαρμοσμένο κατάλληλα πάνω σε ολόκληρο το Δημιουργικό Του Έργο.

Ακολουθούν σχετικές διερευνήσεις σύμφωνα με τις εννοιολογικές αναλύσεις όπως αναφέρονται στα περιεχόμενα.

Κατά πρώτο οι Γραφικές Αρχές οι οποίες βρίσκονται με πληρότητα και σαφήνεια στο γραπτό Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή. Εκεί σταθμίζονται προσεκτικά και συσχετίζονται σύμφωνα με τη «γραμματική» της Αγίας Γραφής.

Έτσι μπορούν οι αναγνώστες του Λόγου του Θεού, της Αγίας Γραφής, να παίρνουν ισορροπημένες σοφές αποφάσεις με τη «δύναμη της λογικής τους». Όλοι οι πιστοί και βαπτισμένοι Χριστιανοί στηριζόμενοι στη «δύναμη της λογικής τους» μπορούν να μαθαίνουν με μελέτη και στοχασμό πάνω στην Αγία Γραφή και να εφαρμόζουν τις Γραφικές Αρχές που υπάρχουν (Pro 1:5, 2:3-5, 2Ti 3:16).

(Βλ. αναλύσεις σχετικών ΓΡΑΦΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ στους ΕΝΝΟΙΟΛ. ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥΣ).

ΝΟΜΟΙ – ΕΝΤΟΛΕΣ – ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ – ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ – ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΕΙΣ - ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ (Psa 119:1-176)

Ο Ιεχωβά Θεός είναι ο Μοναδικός Θεμελιώδης Νομοθέτης του Σύμπαντος. Οι Νόμοι Του διακρίνονται:

α) Σε φυσικούς νόμους, οι οποίοι διέπουν, καθορίζουν, κανονίζουν και ρυθμίζουν ολόκληρη την άψυχη Δημιουργία (Job 38:4-38, Psa 104:5-19), καθώς και τη ζωϊκή κτίση (Job 39:1-30).

Οι φυσικοί κανόνες που διέπουν, καθορίζουν και κανονίζουν τα φυσικά φαινόμενα είναι απαράβατοι και απαραβίαστοι (Jer 33:20-21). Όλοι οι Νόμοι του Θεού όπου στηρίζονται οι φυσικοί κανόνες στο ορατό σύμπαν είναι σταθεροί και αξιόπιστοι. Πάνω στην απαράμιλλη αυτή σταθερότητα και αξιοπιστία στηρίζονται όλες οι σχετικές επιστήμες για τον υπολογισμό τους για τις κινήσεις του ήλιου, της σελήνης, των πλανητών και των άλλων ουράνιων σωμάτων, οι κινήσεις των οποίων μετρώνται με ακρίβεια κλάσματος δευτερολέπτου.

Στα πλαίσια αυτά, όποιος ενεργεί αντίθετα προς τους φυσικούς νόμους, υφίσταται την άμεση εφαρμογή κυρώσεών τους. Είναι γνωστές οι εκφράσεις: θεομηνία, θεοδικία, θεοκρισία κ.ά.

β) Ο άνθρωπος ως ένα τέλειο δημιούργημα του Ιεχωβά Θεού βρίσκεται και αυτός κάτω από τη λειτουργία και την επήρεια των φυσικών νόμων Του. Ως ένα ηθικό, έλλογο (λογικό) πλάσμα, προικισμένο με τις ικανότητες της σκέψης, της πνευματικότητας, της λήψης αποφάσεων, υπόκειται εξίσου τόσο στους φυσικούς όσο και στους ηθικούς νόμους του Δημιουργού Ιεχωβά Θεού (Rom 12:1, 1Co 2:14-16).

Οι ηθικοί νόμοι, όπως και οι φυσικοί, είναι αμετάκλητοι και δεν μπορούν να παρακαμφθούν ή να παραβιαστούν χωρίς επιπτώσεις. Έτσι όλοι οι άνθρωποι δεν μπορούν να παραβιάσουν ούτε να παρακάμψουν τους Νόμους του Ιεχωβά Θεού χωρίς καμία επίπτωση, ατιμωρητί, άμεσα μετά την παραβίαση των φυσικών νόμων, έμμεσα δε μετά την παραβίαση των ηθικών νόμων (παραβ. Gal 6:7, 1Ti 5:24).

Τέλος είναι άξιο αναφοράς το γεγονός ότι ολόκληρη η Νομοθεσία του Θεού περιγράφεται με απλότητα και σαφήνεια στον με μια γενική αναπαράσταση στον Psa 119. Στα εδάφια του, με χαρακτηριστική σαφήνεια, κατηγορηματικά, ο πιστός αναγνώστης του προτρέπεται να γνωρίσει σχετικά για τους νόμους, τις διατάξεις Του (εδάφια 117, 124, 171), τις υπενθυμίσεις Του (εδάφια 125, 129, 144, 146, 152, 157, 168), τις δικαστικές αποφάσεις Του (εδάφια 137, 160, 175). Κάθε δε Νόμος του Θεού αποτελεί και δεδικασμένη εντολή, καθώς δεν μπορεί καμία απόφαση του Θεού να επανακριθεί από τους ανθρώπους (παραβ. εδάφιο 160).

Ο Ιεχωβά Θεός και ο Υιός Του ο Ιησούς Χριστός:

Μέσω του γραπτού Λόγου Του, την Αγία Γραφή, ο Ίδιος ο εμπνευστής της παρέχει την βαθύτερη αποκάλυψη του Εαυτού Του μέσω του αγαπητού Υιού Του Ιησού Χριστού. Το μέσον αυτό (ο Λόγος Του) και το τρόπος Του (μέσω του Υιού Του Ιησού Χριστού) είναι χωρίς καμία αμφιβολία ο καλύτερος, παραστατικότερος, αυθεντικότερος και αμεσότερος τρόπος για να παρουσιάσει τον Εαυτό Του στο ανθρώπινο γένος (Mat 6:46). Άλλωστε τον Πρωτότοκο Υιό Του, που είχε ο Δημιουργός Πατέρας Του στο πλευρό Του προτού ακόμα δημιουργηθούν τα πρώτα άλλα πνευματικά πλάσματα, αλλά και ολόκληρο το φυσικό σύμπαν (Col 1:15).

Έτσι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός μπορούσε να πει την απαράμιλλη θεόπνευστη φράση: Ποιος είναι ο Υιός κανείς δεν γνωρίζει παρά μόνο ο Πατέρας και Ποιος είναι ο Πατέρας κανείς δεν γνωρίζει παρά μόνο ο Υιός και αυτός στον οποίο ο Υιός θέλει να του αποκαλύψει (Luk 10:22).

Έτσι ο Ιησούς Χριστός όταν ήταν στη γη ως άνθρωπος αποκάλυψε τον Πατέρα του με δύο τρόπους: με τη διδασκαλία του και το παράδειγμά του.

Στα πλαίσια αυτά, βοήθησε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος να γνωρίσει, να κατανοήσει και να πιστέψει στον Πατέρα του. Οι περιγραφές του Ιησού Χριστού αγγίζουν πραγματικά την καρδιά του κάθε ανθρώπου καθώς Τον εμφανίζει με ανθρώπινο παραστατικό ελκυστικό τρόπο, μέσω παραβολών, «ως ένα συγχωρητικό Πατέρα που συγκινείται βαθιά» για τον άσωτο γιο του όταν τον βλέπει να επιστρέφει κοντά του, τρέχει προς το μέρος του, πέφτει στο λαιμό του και τον φιλά γλυκά και τρυφερά (Luk 15:11-24). Σε μια άλλη παραβολή εκδηλώνει το στοργικό ενδιαφέρον Του για τους ανθρώπους δείχνοντας τη διάθεσή Του, και τη ξεχωριστή φροντίδα Του ακόμα και για τα μικροσκοπικά σπουργίτια, λέγοντας ο Ιησούς στους ανθρώπους: «εσείς αξίζετε περισσότερο από πολλά σπουργίτια» (Mat 10:29-31).

Με τον τρόπο αυτό ελκύει ο Ιεχωβά Θεός τα άτομα εκείνα που έχουν δίκαιη καρδιά, εκδηλώνοντας έτσι παραστατικά το γνήσιο ενδιαφέρον Του, επειδή Αγαπάει βαθιά αυτά τα άτομα (Joh 6:44).

Πραγματικά κάθε λογικός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να ελκυστεί από έναν τέτοιο Ζωντανό και Στοργικό Θεό που ενδιαφέρεται καθημερινά για όλα τα πλάσματά Του!

Με έναν δεύτερο τρόπο, το παράδειγμα του, ο Ιησούς Χριστός έδειξε με απόλυτη σαφήνεια, παραστατικότητα και ακρίβεια τι είδους προσωπικότητα είναι ο Ουράνιος Πατέρας του ο Ιεχωβά Θεός λέγοντας απλά: «αυτός που έχει δει εμένα, έχει δει και τον Πατέρα» (Joh 14:9).

Κατά συνέπεια, στις περιγραφές των τεσσάρων Ευαγγελίων, κάθε λογικός και πιστός αναγνώστης παρατηρεί όλα τα αισθήματα που εκδήλωνε και τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόταν πραγματικά σαν ένας τέλειος άνθρωπος.


Ο ανθρωπομορφισμός του Θεού

Ο Ιεχωβά Θεός εκδηλώνοντας τις 4 βασικές αυτές ιδιότητές του στο ανθρώπινο γένος (δύναμη, δικαιοσύνη, σοφία και αγάπη) (βλ. προηγούμενη ενότητα), βοήθησε απλά και αποτελεσματικά τους ανθρώπους να Τον αισθανθούν και να Τον νοιώσουν (παρά το γεγονός ότι είναι Πνεύμα), εκδηλώνοντας παραστατικά τα αισθήματά Του και τις ιδιότητές Του στους ανθρώπους.

Αυτός ο χαρακτηριστικός «ανθρωπομορφισμός» ήταν καθαρά εκδηλώσεις δικές Του όπως μπορούν να Τον δουν και να Τον καταλάβουν οι άνθρωποι.

Ο Ιεχωβά Θεός ως ένας Τέλειος Μέγας Εκπαιδευτής και Μεγάλος Διδάσκαλος με Σοφία, Δικαιοσύνη, Δύναμη και Αγάπη περιγράφει τον εαυτό Του με ταπεινοφροσύνη σαν να έχει ορισμένα μέχρι και ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Και αυτό το κάνει (μεταξύ άλλων) και από το μεγάλο και ανιδιοτελές ενδιαφέρον που Έχει και δείχνει για να φέρει τον άνθρωπο κοντά Του για να τον καταλάβει και «ζητεῖν τὸν θεόν, εἰ ἄρα γε ψηλαφήσειαν αὐτὸν καὶ εὕροιεν, καί γε οὐ μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν ὑπάρχοντα.» (Act 17:27).

α) Στα πλαίσια αυτά σε ορισμένες περιγραφές ο Ιεχωβά Θεός περιγράφεται ως ποιμένας (βλ. Psa 23:1-4, Hsa 40:11). Επίσης στα εδάφια Rom 8:38-39 ο Λόγος του Θεού, η Αγία Γραφή, περιγράφει ότι μπορούμε να ζούμε και να νοιώθουμε ασφαλείς «στους ισχυρούς βραχίονες του Θεού». Επειδή αν και όταν είμαστε όσιοι σε Αυτόν, Εκείνος δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ. Η ίδια έκφραση αναφέρεται και από τον Απ. Παύλο στην προς Εβραίους επιστολή Κεφ. 13 και εδάφιο 5: «…ο μ σε ν οδ ο μ σε γκαταλπω, …» (βλ. και Deu 31:6-8, Heb 10:39 Jac 1:6).

Όλες οι περιγραφές αυτές τονίζουν ότι ο Ιεχωβά μας αγαπάει και ας φροντίζει ανελλιπώς: χωρίς διακοπή, αδιάλειπτα, συνεχώς, διαρκώς, ακατάπαυστα και ασταμάτητα.

β) Αναλυτικότερα, η Αγία Γραφή αναφέρει και μιλάει περιγράφοντας για το πρόσωπο, τα μάτια, τα αφτιά, τα ρουθούνια, το στόμα, τους βραχίονες και τα πόδια του Θεού (παραβ. Psa 18:15, 27:8, 44:3, Hsa 60:13, Mat 4:4, 1Pe 3:12).

Για παράδειγμα:

- ρήματι τῷ ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ (Deu 8:3).

- τὸ γὰρ στόμα κυρίου ἐλάλησε ταῦτα (Hsa 58:14).

- ἐξέτεινεν κύριος τὴν χεῖρα αὐτοῦ πρὸς με (Jer 1:9).

- πάντα δὲ γυμνά καὶ τετραχηλισμένα τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ (Heb 4:13).

- διὰ στόματος Θεοῦ, φωνή ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα (Mat 17:5).

- χείρ κυρίου… εἰς χεῖρας σου παρατίθεμαι… (Luk 1:66, 23:46).

- οὐδείς δύναται ἁρπάζειν ἐκ τῆς χειρός τοῦ πατρός (Joh 10:29).

- χεῖρα κυρίου (Act 4:28,30, 11:21, 13:11).

- χεῖρας μου (Rom 10:21, Heb 1:10, 10:31).

- κραταιάν χεῖραν τοῦ Θεοῦ (1Pe 5:6).

- κἀγώ ἅ ἤκουσα παρ’ αὐτοῦ ταῦτα λαλῶ εἰς τὸν κόσμον (Joh 8:26).

- πᾶς ὁ ἀκούσας παρά τοῦ πατρός και μαθών ἔρχεται πρὸς ἐμὲ, οὐχ ὅτι τὸν πατέρα ἑώρακέν τις, εἰ μὴ ὁ ὤν παρά τοῦ Θεοῦ οὗτος ἑώρακεν τὸν πατέρα (Joh 6:45-47).

- ταύτην τὴν φωνήν ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἐξ οὐρανοῦ ἐνεχθεῖσαν σύν αὐτῷ ὄντες ἐ τῷ ἁγίῳ ὄρει (2Pe 1:18).

Ενδεικτικά αναφέρουμε:

- Ὀφθαλμοί (μάτια): Exo 15:26, Psa 25:15, 34:15,16, 35:17, 101:3.

- Χείρ (χέρι) (εν.): Deu 5:15, Psa 138:7, 145:16, Hsa 41:10.

- Χεῖρες (χέρια) (πληθ.): Psa 92:4, 119:73, 138:8, Rom10:21.

- Ὦτα (αυτιά): Psa 34:15.

- Φωνή: Exo 15:26, Psa 29:4,5,8,9, (συμβουλεύει: Psa 73:24, δίνει εντολές: Psa 119:143, προσταγές: Psa 119:141, διαταγές: Psa 119:54,117, υπενθυμίσεις: Psa 119:125,152).

- Πνοή: (που την εμφανίζει με το πνεύμα Του εμπνέοντας τον Άγιο (Θεόπνευστο) Λόγο Του) 2Ti 3:16,17, (παραβ. και Joh 14:26, 2Pe 1:21, Rom 15:4, Pro 3:12, Joh 16:8, Tit 1:9, 1Co 10:11, Heb 12:5, 2Ti 2:21, 1Ti 6:11).

- Πόδες: Psa 25:15, Gen 3:15.

- Πρόσωπο: Psa 25:15, 27:8, 34:16.

- Ψυχή: Psa 24:4.

Στα πλαίσια αυτά, ο Δαβίδ προσθέτει: «σοί, κύριε, ἡ μεγαλωσύνη καὶ ἡ δύναμις καὶ τὸ καύχημα καὶ ἡ νίκη καὶ ἡ ἰσχύς, ὅτι σὺ πάντων τῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς δεσπόζεις, ἀπὸ προσώπου σου ταράσσεται πᾶς βασιλεὺς καὶ ἔθνος» (Δική σου είναι Ιεχωβά η μεγαλοσύνη και η κραταιότητα και η ωραιότητα και η εξοχότητα και η αξιοπρέπεια, διότι τα πάντα στους ουρανούς και στη γη είναι δικά σου. Δική σου είναι η βασιλεία Ιεχωβά που μάλιστα υψώνεις τον εαυτό Σου ως κεφαλή πάνω από όλους) (Ο΄ 1Ch 29:11).

Διευκρινίζεται ότι τέτοιες συμβολικές εκφράσεις δεν πρέπει να τις εκλαμβάνουμε κατά γράμμα, όπως ακριβώς δεν εκλαμβάνουμε κατά γράμμα αναφορές που γράφουν ότι ο Ιεχωβά είναι «ο Βράχος» ή «Ασπίδα» (Deu 32:4, Psa 84:11).

γ) Τέλος, μια πιο βαθιά Αποκάλυψη του Εαυτού Του ο Ιεχωβά Θεός το κάνει μέσω του αγαπητού Του Υιού, του Ιησού Χριστού, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά τον Ουράνιο Πατέρα Του, καθώς βρισκόταν στο πλευρό Του προτού δημιουργηθούν τα άλλα πνευματικά πλάσματα και ολόκληρο το φυσικό σύμπαν (Col 1:15).

Για το λόγο αυτό μπορούσε να πει: «Πντα μοι παρεδθη π το πατρς μου, κα οδες πιγινσκει τν υἱὸν ε μ πατρ, οδ τν πατρα τις πιγινσκει ε μ υἱὸς κα ἐὰν βοληται υἱὸς ποκαλψαι.» (Mat 11:27).

Στα πλαίσια αυτά, όταν ο Ιησούς Χριστός ήταν στη γη ως άνθρωπος αποκάλυψε τον Πατέρα του με δύο σπουδαίους και σημαντικούς τρόπους:

α) με τις διδασκαλίες του (παραβ. Luk 15:11-24, Joh 6:44 και Mat 10:29,31) και β) με το προσωπικό του παράδειγμά του ο Ιησούς Χριστός μας δείχνει τι είδους προσωπικότητα είναι ο Πατέρας του ο Ιεχωβά Θεός (παραβ. Joh 14:9). Με τον τρόπο αυτό στο πρόσωπο του Ιησού βλέπουμε τις πράξεις του, τις ενέργειές του, τη διδασκαλία του, τη στοργική καλοσύνη του και τη συμπόνιά του όπως φαίνονται από τα θαύματα που έκανε (Mat 9:36, 14:14, 15:32, 18:27, Luk 5:12 κ.ά.).


1) Το προσωπικό Όνομα του Θεού

Όταν ο Θεός αποκαλύπτει το προσωπικό του όνομα, κάτι σπουδαίο και συναρπαστικό πρόκειται να επακολουθήσει. Μας προσκαλεί να τον γνωρίσουμε. Θέλει να κάνουμε την καλύτερη δυνατή επιλογή στη ζωή μας – να τον πλησιάσουμε. Αλλά ο Ιεχωβά Θεός δεν μας έχει πει απλά το όνομά Του. Μας έχει διδάξει και για το πρόσωπο το οποίο αντιπροσωπεύει αυτό το όνομα.

2) Η σημασία του Ονόματος του Θεού

Ο Ιεχωβά επέλεξε ο ίδιος το όνομά Του, ένα Όνομα με πλούσια σημασία. Το όνομα «Ιεχωβά» θεωρείται ότι σημαίνει «Αυτός Κάνει να Γίνεται». Είναι μοναδικός σε ολόκληρο το σύμπαν επειδή εκείνος έφερε τα πάντα σε ύπαρξη και κάνει να εκπληρωθούν όλοι οι σκοποί του. Αυτή η σκέψη εμπνέει δέος. Αλλά μήπως υπάρχει και κάποια άλλη πτυχή στη σημασία του Ονόματος του Θεού; Ο Μωϋσής προφανώς ήθελε να μάθει περισσότερα. Βλέπετε γνώριζε ότι ο Ιεχωβά είναι ο Δημιουργός, και γνώριζε το προσωπικό Όνομα του Θεού. Το Θεϊκό Όνομα δεν ήταν καινούργιο. Οι άνθρωποι το χρησιμοποιούσαν επί αιώνες. Στην πραγματικότητα ρωτώντας ποιο είναι το Ὀνομα του Θεού, ο Μωϋσής ρωτούσε για το πρόσωπο το οποίο αντιπροσώπευε αυτό το Όνομα. Στην ουσία έλεγε: «Τι μπορώ να πω στο λαό σου τον Ισραήλ για Σένα το οποίο θα εποικοδομήσει την πίστη τους σε Σένα και θα τους πείσει ότι πράγματι θα τους απελευθερώσεις;».

Απαντώντας ο Ιεχωβά αποκάλυψε μια συναρπαστική πτυχή της προσωπικότητάς Του, κάτι που σχετίζεται με τη σημασία του Ονόματός Του. Είπε στον Μωϋσή: «Θα αποδειχτώ αυτό που θα αποδειχτώ (Exo 3:14). Πολλές μεταφράσεις της Γραφής εδώ αναφέρουν: «Είμαι Εκείνος που Είμαι». Αλλά οι εμπεριστατωμένες αποδόσεις δείχνουν ότι ο Θεός δεν επιβεβαίωνε απλώς την ύπαρξή Του. Απεναντίας, ο Ιεχωβά δίδασκε τον Μωϋσή – και κατ’ επέκταση όλους εμάς – ότι Εκείνος «θ’ αποδεικνυόταν» ή θα επέλεγε να γίνει, οτιδήποτε ήταν αναγκαίο προκειμένου να εκπληρώσει τις υποσχέσεις Του. Η μετάφραση του Ρόδερχαμ αποδίδει εύστοχα αυτό το εδάφιο: «Θα Γίνω οτιδήποτε με ευαρεστεί». Κάποιος που είναι αυθεντία στην Εβραϊκή της Αγίας Γραφής εξηγεί αυτή τη φράση ως εξής: «Οποιαδήποτε και αν είναι η κατάσταση ή η ανάγκη…. ο Θεός θα «γίνει» η λύση γι’ αυτή την ανάγκη».

3) Η προσωπικότητα του Θεού

Ο Αληθινός Θεός Ιεχωβά αναφέρεται ως μια πραγματική προσωπικότητα στο Λόγο Του. Αυτό γίνεται για να διαστέλλεται η ύπαρξή Του από άλλους πολλούς θεούς και κυρίως γιατί είναι Ένας και έχει αποδείξει την προσωπικότητά Του, τις ιδιότητές Του, επώνυμα στο γραπτό Λόγο Του, την Αγία Γραφή.

Από εκεί πηγάζουν όλες οι αυθεντικές περιγραφές που στηρίζουν τα πάντα γύρω από την ύπαρξή Του και την πολιτεία Του με το ανθρώπινο γένος.

Ο Αληθινός Θεός ο Ιεχωβά περιγράφεται στην Αγία Γραφή ως «Υπέρτατος Κύριος Ιεχωβά» αποκαλύπτοντας με τον τίτλο αυτό τη θέση Του και τα δικαιώματά Του ως Άρχοντα ολόκληρου του Σύμπαντος που δημιούργησε ο Ίδιος (Apoc 4:11). Είναι επίσης «Βασιλιάς της Αιωνιότητας» (Apoc 15:3).

Επειδή κανένας άνθρωπος «δεν μπορεί να δει τον Θεό και να ζήσει», επειδή είναι πνεύμα, εμφανίζεται στην ανθρωπότητα με τις εξέχουσες ιδιότητες της προσωπικότητάς Του. Έτσι σαν τον άνεμο το πνεύμα του Θεού είναι αόρατο στα μάτια μας, αλλά οι επενέργειές Του είναι πραγματικές και ευδιάκριτες.

Στην παρουσίαση της προσωπικότητας του Ιεχωβά Θεού, βάσει της Αγίας Γραφής, θα αναφερθούν, εδώ, περιληπτικά εκτός από τις τέσσερις εξέχουσες ιδιότητες της προσωπικότητάς Του (Apoc 4:6-8,10) και ορισμένοι τίτλοι του Ιεχωβά Θεού.

Προηγουμένως, όμως, πρέπει να τονιστεί ότι λόγω της περιορισμένης αδυναμίας του ανθρώπου, ο Ιεχωβά για λόγους δικαιοσύνης, με σοφία, εμφανίζει τη δύναμή Του και την Αγάπη Του για το ανθρώπινο γένος με κατανοητές περιγραφές από τον ίδιο τον άνθρωπο και το περιβάλλον του, που δημιούργησε ο Ίδιος.

4) Ορισμένοι χαρακτηριστικοί τίτλοι του Ιεχωβά Θεού

Παντοκράτωρ: Ο τίτλος αυτός, γραμμένος στο πρωτότυπο ΚΕΙΜ. των Αγίων Γραφών (Apoc 15:3), κυριολεκτικά σημαίνει: Κυρίαρχος των Πάντων, Παντοδύναμος. Η σθεναρή δύναμή Του είναι απεριόριστη, χωρίς κανένα περιορισμό ή εμπόδιο. Κατέχει «αφθονία δυναμικής ενέργειας» (Hsa 40:26).

Πατήρ: Είναι Πατέρας, η πηγή κάθε μορφής ζωής, συμπεριλαμβανομένης και της αιώνιας ζωής. Έχει πατρική αγάπη για όλους του πιστούς υπηρέτες (Pro 27:11, Joh 5:21).

Μέγας εκπαιδευτής: Είναι Πάνσοφος Δάσκαλος στον οποίο πρέπει να αποβλέπουμε (όπως και ολόκληρη διαχρονικά η ανθρωπότητα) για πραγματική εκπαίδευση αλλά και καθοδήγηση (Hsa 30:20, 48:17, παραβ. Psa 32:8).

Βράχος: Ως Αναλλοίωτος είναι και προσφέρει ασφαλές καταφύγιο (Deu 32:4, 2Sa 22:3, Psa 18:2, 84:11).

Ποιμένας: Καθοδηγεί και προστατεύει τους προβατοειδείς υπηρέτες Του και φροντίζει στοργικά για την πνευματική συντήρησή τους (Psa 23:1-2).

Ως «Μέγας Ποιμήν» μεταφέρει τα αρνιά «στην αγκαλιά του». Πρόκειται για μια έκφραση η οποία αναφέρεται στη θαλπωρή, ευχάριστη ζεστή αγκαλιά Του για να τονίσει πώς ένας ποιμένας κουβαλούσε ένα νεογέννητο αρνάκι. Με τον ίδιο τρόπο μεριμνά και προστατεύει «σαν πρόβατα» τους υπηρέτες Του, φροντίζοντάς τους στοργικά (παραβ. Psa 23:1-6).

5) Οι ιδιότητες του Ιεχωβά Θεού:

Ο Ιεχωβά Θεός είναι η Κορυφαία Οντότητα, ύπαρξη και προσωπικότητα στο Σύμπαν. Τις τέσσερις βασικές ιδιότητές Του τις έκανε γνωστές μέσω του Λόγου Του στους ανθρώπους, δίνοντας ταυτόχρονα τη δύναμη και τη δυνατότητα όχι μόνο να τις γνωρίσουν αλλά και να τις καλλιεργήσουν. Με τον τρόπο αυτό, οι πιστοί και ευσεβείς άνθρωποι έρχονται κοντά Του, πλησίον Του από την Οδό της Αληθείας και τη Ζωή που είναι ο Υιός Του ο Ιησούς Χριστός (Joh 14:6,7).

Ο Ιεχωβά Θεός: 1) είναι Αγάπη (1Jo 4:8), 2) διαθέτει απεριόριστη Δύναμη και είναι Παντοδύναμος (Παντοκράτωρ – Apoc 1:8), 3) είναι Δίκαιος με ευθύτητα των οδών Του ως Παγκόσμιος Κυρίαρχος με δικαιοσύνη (Joh 16:8, Rom 1:17), 4) έχει τέλεια σοφία ως ο μόνος Σοφός με απόλυτο τρόπο (Rom 16:27, Apoc 7:12).

Είναι απόλυτα Άγιος, Αγνός και Καθαρός στο κάθε τι αναφέρεται και περιλαμβάνεται σ’ Αυτόν. Είναι Ελεήμων, Φιλεύσπλαχνος με χαρακτηριστικά της στοργής (στοργικής μεταχείρισης), το Άγιο Όνομα του Ιεχωβά σημαίνει Α000000000000υτός Κάνει να Γίνεται (παραβ. Αγ. Γραφή Ο΄ Hsa 42:8, 54:5) και όλες οι προσωπικές του ιδιότητες αποκαλύπτονται στη Δημιουργία (1Jo 4:8, Rom 11:33, Luk 1:35, 18:7,8).

Τις κορυφαίες αυτές ιδιότητες ακολουθεί ένας μακρύς κατάλογος ιδιοτήτων, οι οποίες επικεντρώνονται στο γεγονός ότι όλες αυτές συμβάλλουν στο να γίνεται και να εκτελείται κάθε τι καλό και αρμονικό στο σύμπαν σύμφωνα με το Άγιο Όνομά Του «ΙΕΧΩΒΑ: ΑΥΤΟΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ» (βλ. σχετ. ανάλυση: οι τέσσερις κύριες ιδιότητες του Ιεχωβά Θεού).

Ακολουθεί ένας συνοπτικός κατάλογος των ιδιοτήτων του Ιεχωβά Θεού (αλφαβητικά): αγαθότητα, αγιότητα, ακεραιότητα, αμεροληψία, γενναιοδωρία, εγκράτεια, ειρηνικότητα, ευσπλαχνία, ηπιότητα, θάρρος, θερμότητα (στις εκδηλώσεις του), καθαρότητα, καλοσύνη, λογικότητα, μακροθυμία, μετριοφροσύνη, νηφαλιότητα, οσιότητα, πραότητα, σεμνότητα, ταπεινοφροσύνη, υπομονή, φιλοπονία, χάρη, ωριμότητα.

Στα πλαίσια αυτά ο Ιεχωβά Θεός απεικονίζεται ως:

- Ἀγαθός, Εὐθύς: Psa 25:8, 34:8, 73:1.

- Ἁγιαστήριον (τοῦ Θεοῦ): Psa 73:17, 78:69, Jek 34:26.

- Ἅγιον Ὄρος (Βουνό): Psa 15:1, 24:3, Jer 31:23, Hab 3:10.

- Αἰώνιος Πατήρ: Esa 9:6.

- Ἀξιοπρεπής: 1Ch 29:11.

- Ἀξιοΰμνητος: 1Ch 16:25, Psa 18:3, 145:3.

- Ἀσπίς: Psa 84:11, παραβ. και Gen 15:1, Deu 33:29, 2Sa 22:3, Psa 3:3, 84:9, 119:114, 144:2, Pro 2:7.

- Ἀσφαλές Ὕψωμα: Psa 46:7,11.

- Βασιλεύς: 1Ch 29:11, Psa 29:10, 145:1,11,12,13, 146:10.

- Βράχος (ἀσφαλείας): Deu 32:4, 1Sa 2:2, 2Sa 23:3, Psa 18:2, Hab 1:12, Hsa 8:14, παραβ. και 2Sa 22:31, Psa 18:2, 144:1, 19:7, Jas 1:17.

- Διαμονῆ(ς) ἐξασφάλισις: Psa 91:1

- Διδάσκαλος: Psa 27:11, 71:17, Job 6:45, παραβ. και Psa 71:5, Hsa 54:13, Zec 31:34, Mic 4:2.

- Δίκαιος: Deu 32:4, 2Sa 23:3, Psa 145:17, Rom 3:26.

- Ἐλεήμων: Psa 145:8.

- Ἔνδοξος: Psa 29:3.

- Εὐλογημένος Θεός: 1Ch 29:10, 1Pe 1:3.

- Ἥλιος: Psa 84:11, παραβ. και Psa 27:1, Hsa 60:19.

- Θεός ἀγάπης: Joh 15:13, Rom 8:39, 1Jo 4:8.

- Θεός πιστότητος: Deu 32:4.

- Θεός φωτιά: Heb 12:29.

- Θεραπευτής: Psa 103:3, παραβ. και Exo 15:26, Psa 147:3, Hsa 33:24, Jer 17:14, Jas 5:15, Apoc 21:4.

- Ἰσχύς: Psa 28:7,8.

- Καταφύγιο-ὀχυρό: Psa 18:2, 91:9.

- Κατοικία (τοῦ Ὑψίστου): Psa 91:1, 27:5.

- Κεφαλή: 1Co 11:3.

- Κραταιός Θεός: Psa 24:8, Esa 9:6, 42:13, .

- Κριτής: Hsa 33:22, παραβ. και Gen 8:25, Psa 50:6, 75:7, 98:9.

- Κρυψώνα: Psa 27:5.

- Μεγαλοσύνη: Psa 145:3, παραβ. και Job 2:10, 26:14, 38:19, Psa 92:5, 139:6, Rom 11:33.

- Μυστικός Ἅγιος Τόπος: Psa 91:1, 27:5.

- Νομοθέτης: Hsa 33:22, παραβ. και Deu 28:15, Psa 119:16, Jas 4:12, Lev 26:3.

- Ὁδηγός: Psa 27:11.

- Οἶκος (τοῦ Θεοῦ): Psa 27:4, Hag 2:7.

- Ὅσιος: Psa 145:17.

- Ὀχυρό: Psa 18:2, παραβ. και Psa 3:3, 27:1, 37:40, 40:17, 70:5, 91:2, 144:2, 142:5.

- Πατέρας: Psa 89:26, παραβ. και 1Ch 22:10, Mat 6:9, 26:39, Joh 20:17, 2Co 1:3, Jas 1:17.

- Πιστός: Deu 7:9, 1Pe 4:19.

- Ποιμένας: Psa 23:1, 80:1, Jer 23:3, Jek 34:12, 1Pe 2:25.

- Πολεμιστής: Hsa 42:13, παραβ. και Gen 12:12, 15:14, Jos 21:45, 1Ki 8:15.

- Προστασία: Pro 18:10.

- Πύργος (ἰσχυρός): Pro 18:10.

- Σκηνή (του Παντοδυνάμου): Psa 15:1, 27:5.

- Σκιά (ἴσκιος): Psa 121:5, παραβ. και Psa 91:1, 36:7, Hsa 4:5, 25:4, 51:16.

- Σκιά (πτερύγων): Psa 17:8, 36:7, 57:1, 63:7, 91:4, Rut 2:12.

- Σκιά (του Παντοδυνάμου): Psa 91:1.

- Σκιά (χειρός): Hsa 51:16, 33:27, 49:2, 91:1.

- Σύμβουλος: Psa 16:7, 32:8, 73:24, παραβ. και Hsa 48:17, Pro 3:6.

- Σωτήρας: Psa 106:21, παραβ. και Deu 32:18, 78:42.

- Τόπος ἱερός: Hsa 8:14.

- Ὕψωμα: Psa 46:7,11.

- Φιλεύσπλαχνος: Psa 145:8.

- Φιλαλήθης: Psa 40:11, 117:2.

- Φῶς, Σωτηρία: Psa 27:1, 118:27.

- Χείρ (δεξί): Hsa 41:10.

Όλες αυτές οι ιδιότητες και άλλες που υπάρχουν, εκδηλώνονται και εκπληρώνονται με άμεσο και τέλειο τρόπο.

- Οι τέσσαρες κύριες ιδιότητες του Θεού (όπως τις φανέρωσε ο Ιησούς Χριστός)

Το αποκορύφωμα της απόδειξης της προσωπικότητας του Ιεχωβά Θεού, αντανακλώντας στις σκέψεις και στα αισθήματα των ανθρώπων μ’ ένα γνήσιο πατρικό ενδιαφέρον ήταν να φανερώνει τις τέσσαρες κύριες ιδιότητες του Θεού όπως εκδηλώθηκαν με έξοχο και υπέροχο τρόπο στο πρόσωπο του ίδιου του Ιησού Χριστού.

Έτσι ο Ιησούς Χριστός κατά την επίγεια αποστολή του φανέρωσε ότι:

α) Είχε μια υπερανθρώπινη δύναμη πάνω στις ατέλειες – λόγω αμαρτίας – των ανθρώπων, όπως είναι οι αρρώστιες, η πείνα, να καταργεί  τον θάνατο, καθώς και τη δυνατότητα να τιθασεύει και να ημερεύει την αγριότητα των φυσικών φαινομένων. Όλα τα θαύματά του ήταν υπέροχα δείγματα και απόδειξη το πώς θέλει ο Ουράνιος Πατέρας του να δείχνει τη δύναμή Του, όχι όπως οι ιδιοτελείς άνθρωποι που κάνουν κατάχρηση δύναμης αλλά και τη δύναμή Του να τη χρησιμοποιεί για να ωφελήσει πραγματικά όλους τους ανθρώπους (Mat 4:2-4).

β) Ο Ιησούς Χριστός όπως και ο Πατέρας του αγαπούσε τη δικαιοσύνη. Αυτό φαίνεται καθαρά από το γεγονός όταν η καρδιά του γέμισε από δίκαιη και φυσικά για τον ίδιο δίκαιη αγανάκτηση όταν είδε να εκμεταλλεύονται το φτωχό λαό οι ανέντιμοι έμποροι (Mat 21:12-13). Πέραν αυτού ο Ιησούς συμπεριφερόταν αμερόληπτα στους φτωχούς και στους βαριά και άδικα καταπιεσμένους ανθρώπους με ευσπλαχνία και συμπόνια, βοηθώντας τους να «βρουν αναζωογόνηση» για τις ψυχές τους (Mat 11:4-5,28-30).

γ) Στον Ιησού Χριστό υπήρχε μια απαράμιλλη και ασύγκριτη σοφία, αποδεικνύοντας με τη διδασκαλία του ότι Αυτός ήταν εδώ στη γη μεγαλύτερος και κατά συνέπεια κάτι το περισσότερο από τον σοφό Σολομώντα» (Mat 12:42). Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ιησούς Χριστός ποτέ δεν έκανε αλαζονική επίδειξη της σοφίας που κατείχε. Τα λόγια του γεμάτα από καλοσύνη, ευθύτητα, αμεσότητα και ειλικρινά άγγιζαν κατ’ ευθείαν την καρδιά του κοινού λαού και των απλών ανθρώπων επειδή οι διδασκαλίες του ήταν σαφείς, απλές και πρακτικές για τον καθένα.

Με τον τρόπο αυτό έκανε τη σοφία «να κράζει δυνατά» σε κάθε ακροατή του, καθώς διαλαλούσε και διάγγειλε τη Βασιλεία του Θεού ακόμα και στις πόρτες των ανθρώπων (παραβ. Pro 8:1).

δ) Ο Ιησούς Χριστός, μιμούμενος έξοχα τον Πατέρα του, αποτέλεσε ο ίδιος ένα εξέχον, υπέροχο και μοναδικό παράδειγμα γνώσης και εγκάρδιας αγάπης.

Την θεόδοτη αυτή ιδιότητά του, την αγάπη, την εκδήλωνε συχνά, με όλες τις πτυχές της, συμπεριλαμβανομένης της βαθιάς και ξεκάθαρης κατανόησης, αλλά και της συναισθηματικής αλληλεγγύης και συμπάθειας και συμπόνιας. Έβλεπε και παρατηρούσε τα παθήματα των ανθρώπων με ιδιαίτερη ευσπλαχνία, συμπάθεια και κατανόηση. Τα συναισθήματα αυτά υποκινούσαν συνεχώς τον Ιησού Χριστό σε φιλάνθρωπη δράση (Mat 14:14). Ήταν τόση η αγάπη του την οποία εκδήλωνε εκτός από τα ποικίλα, θαυμάσια υπερφυσικά θαύματα με μια απέραντη συμπόνια, για να βοηθήσει τους ανθρώπους να δεχθούν και ν’ αγαπήσουν την αλήθεια σχετικά με τη Βασιλεία του Θεού, η οποία θα φέρει ολοκληρωτικά μόνιμες ευλογίες στην ανθρωπότητα (Mar 6:34, Luk 4:43).

Πάνω απ’ όλα όμως, ο Ιησούς Χριστός έδειξε πρακτικά με τον εαυτό του το μοναδικό είδος αυτοθυσιαστικής αγάπης παραδίνοντας πρόθυμα τη ψυχή του για χάρη άλλων (Joh 15:13).

Με όλους αυτούς τους τρόπους αντανακλούσε τέλεια τον Πατέρα του (Heb 1:3). Ιδιαίτερα, εδώ, φανέρωσε και απέδειξε στη γη τις υπέροχες ιδιότητες του Ουράνιου Πατέρα του.

Με τους τρόπους αυτούς, άνθρωποι κάθε ηλικίας και παρελθόντος ένοιωθαν να ελκύονται σ’ Αυτόν τον Άνθρωπο με την απαράμιλλη, καλή και τρυφερή θέρμη και τα αγνά, βαθιά και φιλάνθρωπα συναισθήματα (Mar 10:13-16).

6) Αλήθειες που μας απελευθερώνουν από δοξασίες σχετικές με τον Ιεχωβά Θεό

Όπως αναφέρει ο θεόπνευστος Λόγος του Θεού όταν ο καθένας ειλικρινής άνθρωπος θα γνωρίσει την αλήθεια και η αλήθεια θα τον ελευθερώσει (Joh 8:32).

Η αλήθεια για τον Ιεχωβά Θεό είναι:

- Ο Θεός είναι Αγάπη (1Jo 4:8).

- Ο Ιεχωβά Θεός θέλει να ζούμε αιώνια για πάντα ευτυχισμένοι όπως είπε ο Υιός Του ο Ιησούς Χριστός:

Ο Θεός αγάπησε τον κόσμο (του ανθρώπινου γένους) τόσο πολύ ώστε έδωσε τον Μονογενή Του Υιό για να έχει αιώνια ζωή όποιος ασκεί πίστη σε Αυτόν (Joh 3:16).

- Ο Ιεχωβά Θεός έστειλε τον Υιό Του στη γη ως άνθρωπο προκειμένου να γίνει ο Λυτρωτής του ανθρώπινου γένους και να ανοίξει τον δρόμο ώστε όλοι οι άνθρωποι να ζουν αιώνια για πάντα στον Παράδεισο στη γη, σύμφωνα με τον αρχικό σκοπό Του (Gen 1:28).

Ο Ιεχωβά Θεός επιθυμεί έντονα να δώσει το δώρο της αιώνιας ζωής σε όσους μαθαίνουν την αλήθεια σχετικά με Αυτόν και τον Υιό Του και ενεργούν σε αρμονία με αυτήν την αλήθεια (Rom 6:23, βλ. και Joh 17:3).

7) Η εκτροπή της αναφοράς του Θείου Ονόματος ως έναυσμα αποστασίας (2Th 2:3)

Από τον 3ο αιώνα μ.Χ. οι Ιουδαίοι κατ’ αρχάς άλλαξαν την προφορά του «κατ’ εξοχήν ονόματος του Θεού», αλλά και του ονόματος Ελ – Ελω(χ)είμ. Αντ’ αυτών προφέρετο το όνομα «Αδωναϊ(γ)», «Κύριος» ή εκφράσεις «το Όνομα», «Ουρανός», «Δύναμις», «Δόξα» κ.ά.

Παραφράζοντας το εδάφιο Exo 20:17 πολλοί ραββίνοι καταδικάζοντες το φόβο ως ένα συναίσθημα κατώτερης (ήσσονος) σημασίας και ως αξία συνιστούσαν μόνο «αγάπη για τον Θεό».

Παράλληλα αποδέχονται «τον Θεό» ως Δημιουργό του Σύμπαντος κόσμου (ουρανού και γης) και ως μεγαλειώδη «κατοικῶν ἐν ὑψηλῷ καὶ ἁγίῳ τόπῳ» (Gen 28:17), δίκαιος μεν δίκαια δε οργιζόμενος, φοβερός, εξυπηρετούμενος δι’ αγγέλων.

Έτσι αναπτύχθηκε η (Ιουδαϊκή) αγγελολογία από την εποχή του Ιησού Χριστού, η οποία εξελίχθηκε σε αγγελολατρεία και δαιμονολογία (παραβ. Mat 12:43, Mar 5:1-17, βλ. και Luk 20:36, Act 12:15, 1Co 13:1, Apoc 1:20 κ.λπ.).

Έτσι αποδόθηκαν και ιδιότητες στον Θεό όπως: Πνευματικός, Αναλλοίωτος, Ακατάληπτος, Άγιος, Παντοδύναμος, Πάνσοφος, Παντογνώστης, Πανάγαθος, Ευεργέτης, Προνοών περί πάντων των δημιουργημάτων του, Κατευθύνων την φύσιν και την ιστορίαν, Προγινώσκων και Προορίζων τα μέλλοντα.

Στα πλαίσια αυτά, η Σοφία του Θεού χαρακτηρίζεται ως «απαύγασμα ή απόρροια ή έσοπτρον» (είσοπτρον ή κάτοπτρον), ή «εικών του Θεού» (νοούμενη από τον Φίλωνα ως «παρθένου Θεού»), το δε πνεύμα (ρούαχ) του Θεού και ο λόγος του Θεού νοούνται πλέον ως «υφιστάμενοι και υπάρχοντες» τρόποι αποκάλυψης του Ενός Θεού, καθώς η δόξα αυτού (σεκιναχ) εμφανιζόταν στο Ναό (Mat 18:20) (παραβ. Beranhoth IV,4, «Σῶζε ὦ Ὄνομα τὸν λαόν Σου», βλ. και L. Goldschmidt 1,25, καθώς και B.N. Βέλλα: Θεός καὶ Ἱστορία ἐν τῇ Ἰσραηλιτικῇ θρησκείᾳ, Αθήνα 1934).

Με τον τρόπο αυτό αναπτύχθηκε και η «τυπική ευσέβεια», η προσευχή και η νηστεία δύο φορές την εβδομάδα, Δευτέρα και Πέμπτη (Διδαχή των 12 Αποστόλων εν Βιβλιοθήκη των Πατέρων της Εκκλησίας – Εκδ. Αποστολ. Διακονίας, Τομ. Β΄ Αθήνα 1955, σελ. 124, Επιφανίου κατά αιρ. 11, Αἴρ. 16,1 (Migne ΕΠ41, σελ. 249 Α).

Ο ΙΕΧΩΒΑ ΘΕΟΣ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ

Ο Δημιουργός και ο Γυιός Του ο «πρωτότοκος της Δημιουργίας» (Apoc 4:11)

Η λ. Δημιουργία αναφέρεται αποκλειστικά στον Ιεχωβά Θεό και τον διαχωρίζει από κάθε τι άλλο στο σύμπαν, το οποίο αποτελεί ολόκληρο το φάσμα της «δημιουργίας». Ακόμα δε και ο Μονογενής Γυιός Του (ο Ιησούς Χριστός) ο οποίος υπηρέτησε κοντά Του ως «δεξιοτέχνης εργάτης» κατά τη διάρκεια της δημιουργίας δεν αναφέρεται ποτέ Δημιουργός ή Συνδημιουργός στη Γραφή ούτε ως Συνάναρχος που αναφέρουν οι ορθόδοξοι λόγιοι (Pro 8:30, Mat 19:4).

Αντίθετα, από τις ως άνω αναφορές ο Μονογενής Γυιός του Θεού είναι ο «πρωτότοκος της Δημιουργίας» (Col 1:15).

Στα πλαίσια αυτά, η θέση του Ιεχωβά Θεού ως Δημιουργού του δίνει το εγγενές δικαίωμα από τη φύση Του να ασκεί αποκλειστική κυρίαρχη δύναμη σε ολόκληρο το σύμπαν (Rom 1:20, Apoc 4:11).