Ευρετήριο

Κάθημαι





ΡΙΖΑ: α) ΚΑΤΑ+ΗΜΑΙ, β) ΚΑΘΕΖΟΜΑΙ [ΚΑΤΑ+ΕΖΟΜΑΙ (ΕΔΡΑ)], (παρακείμ.) ΚΑΘΗΜΑΙ (βλ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤΗΡ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ 6 και 7).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Έχω καθίσει εμαυτόν (έχω βάλει εμαυτόν να καθίσει), είμαι καθισμένος (κάτω).

2) Έχω καθίσει, διαμένω.

3) Κάθομαι.

4) Είμαι αδρανής.

5) Εργάζομαι καθιστός.

6) Παίρνω θέση σε κάθισμα.

7) Κατοικώ, είμαι εγκατεστημένος.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Κατά Mat 12:30, Καθίζω Act 18:11, Καθέζομαι Joh 4:6, Παρακαθέζομαι Luk 10:39, Συγκαθίζω Eph 2:6, Luk 22:55, Ανακαθίζω Luk 7:15, Ἐπικαθίζω Mat 21:7, Συγκάθημαι Mar 14:54, Καθίστημι Mat 24:45,47, Καθέδρα Mat 21:12, Πρωτοκαθεδρία Luk 11:43.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Κατοικῶ Act 1:19, Ἐνοικῶ 2Co 6:16, Συνοικῶ 1Pe 3:7, Κατοίκησις Mar 5:3, Ἐγκατοικῶ 2Pe 2:8, Μένω Joh 1:38, Σκηνῶ Joh 1:14, Κατασκηνῶ Mat 13:32, Κεῖμαι Mat 5:14, Ἀνάκειμαι Joh 6:11, Συνανάκειμαι Mat 2:15, Πρόκειμαι Heb 6:18, Κατάκειμαι Mar 14:3, Ἀνακλίνω Luk 12:37, Κατακλίνω Luk 9:14, Ἀναπίπτω Mar 6:40, Τίθημι Act 13:47, Ἔδαφος Act 22:7, Ἑδραῖος 1Co 7:37, Ἑδραίωμα 1Ti 3:15.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἵστημι Mat 4:5, Ἀνορθῶ Act 15:16, Ἐγείρομαι Mat 1:24, 2:13.



ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ρήμα α΄ συζυγίας, ανώμαλο.

ΑΡΧΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ:

Μέσ. Ενεστ. κάθημαι, Πρτ. ἐκαθήμην, Μέλ. μέσ. καθήσομαι.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ.

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

1) Κάθημαι

Α) Αμετάβατο: κάθομαι.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνικό Συντακτικό ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Ἐκάθητο: γ΄ ενικό Οριστικής Παρατατικού Μεσοπαθητικής Φωνής.

2) Κάθη: β΄ ενικό Οριστικής Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

3) Κάθημαι: α΄ ενικό Οριστικής Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

4) Καθήμεναι: Ονομαστική πληθυντικού μετοχής θηλυκού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

5) Καθημένην: Αιτιατική ενικού μετοχής θηλυκού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

6) Καθημένης: Γενική ενικού μετοχής θηλυκού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

7) Καθήμενοι: Ονομαστική πληθυντικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

8) Καθημένοις: Δοτική πληθυντικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

9) Καθήμενον: Αιτιατική ενικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

10) Καθήμενος: Ονομαστική ενικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

11) Καθημένου: Γενική ενικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

12) Καθημένους: Αιτιατική πληθυντικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

13) Καθημένῳ: Δοτική ενικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

14) Καθημένων: Γενική πληθυντικού μετοχής αρσενικού γένους του Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

15) Καθήσεσθε: β΄ πληθυντικό Οριστικής Μέλλοντα Μεσοπαθητικής Φωνής.

16) Καθῆσθαι: Απαρέμφατο Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

17) Κάθηται: γ΄ ενικό Οριστικής Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.

18) Κάθου: β΄ ενικό Προστακτικής Ενεστώτα Μεσοπαθητικής Φωνής.



ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

Apoc 14:14: «Καὶ εἶδον, καἰδοὺ νεφέλη λευκή, καἐπὶ τὴν νεφέλην καθήμενον ὅμοιον υἱὸν ἀνθρώπου, ἔχων ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ στέφανον χρυσοῦν καἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ δρέπανον ὀξύ.»

Μέρος Α΄

Χωρίς καμία αμφιβολία αυτός που κάθεται πάνω σε λευκό σύννεφο και ήταν όμοιος με τον γιο ανθρώπων με χρυσό στο κεφάλι και είχε κοφτερό δρεπάνι στο χέρι του είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Μεσσιανικός Βασιλιάς που είχε δει και ο προφήτης Δανιήλ σε όραμα (Dan 7:13,14, Mar 14:61,62).

Όταν ήταν στη γη ο Ιησούς Χριστός παρομοίασε το έργο μαθήτευσης με το θερισμό του παγκόσμιου αγρού της ανθρωπότητας (Mat 9:37,38, Joh 4:35,36). Ο θερισμός λαμβάνει χώρα αναμφίβολα την «Ημέρα του Κυρίου» όταν ο Ιησούς Χριστός στέφεται Βασιλιάς και εκτελεί κρίση καθώς εκπροσωπεί τον Πατέρα του. Επομένως, ο καιρός της διακυβέρνησής του από το 1914 είναι και ο χαρωπός καιρός για θερισμό (παραβ. Deu 16:13-15).

Μέρος Β΄

Το βαρυσήμαντο αυτό γεγονός της εμφάνισης του Ιησού Χριστού «στεφανωμένου Βασιλιά» παραπέμπει (σύμφωνα με τους ιστοριογράφους) σε μια προϊστορική εικόνα όταν οι Άριοι (Ινδογερμανικής ή Ινδοευρωπαϊκής οικογένειας) ανέπτυξαν ένα πλήθος από διάφορους μυθολογικούς θεούς και πάνω από αυτούς υψωνόταν η κυρίαρχη έννοια του «Ουρανίου Ενός», άμορφου, ανώνυμου, πάμφωτου Θεού, ως του μόνου υπέρτατου Όντος (O. Schrader Aryan Religion στην Encyclopaedia of Religion and Ethics II (Edinburg 1930) και Arische Religion I (Leipzig 1923) σελ. 265 (συν) 299 (συν) 555 (συνέχ.).

Το Εν αυτό υπέρτατο Ον, ο Θεός Πατήρ του Παντός νοείται ως ο Πάμφωτος, το Αυτόφως – το πλήρωμα – η Πηγή και ακτινοβόλος Αιτία … του Ηθικού Φωτός ως Θεός του Ουρανού… ο καταλάμπων και ακτινοβολών ο Ζεύς-Δεύς, ο μόνος Θεός της προαρχαιοελληνικής θρησκευτικότητας, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως Asura (ο πάμφωτος, ο φωτί κατακυριεύων, ο πάμφωτος Κυρίαρχος, ο Ύψιστος Κύριος).

Το υπέρτατο αυτό Ον επονομάζεται (στη Μιθραϊκή λειτουργία) ως «ο μέγας θεός Ήλιος Μίθρας» και προσφωνείται (μεταξύ άλλων και ως Κύριος του ουρανού και της γης, θεός των θεών και περιγράφεται «… ὄψει θεοῦ νεωτέρου εὐειδῆ πυρινότριχα ἐν χιτῶνι λευκῷ καὶ χλαμύδι κοκκίνῃ.. ἔχοντα πύρινον στέφανον» [παραβ. Wilhelm Havers σελ. 708, οι λ. div (ουρανός) dis (διαμονή) deva deus (ουρανός), βλ. και 2Esd 7:12,21 (συν) όπου ο Αρταξέρξης, Ο΄ Αρθασασθα ή Αθερσασθα (Neh 7:1,11,21, 8:2, Έσδρας Β΄) χαρακτηρίζει τον Θεό του Ισραήλ τον Γχβ΄ (Γιαχβέ – Ιεχωβά) «ως Θεόν του Ουρανού» όπως χαρακτηριζόταν στον Ζωροαστρισμό ο ύψιστος θεός των Ιρανών Ahura Marda - παραβ. Apoc 14:14].

Οι ως άνω περιγραφές του Ύψιστου Θεού (με το μυστικό συμβολικό επώνυμο ΙΑΩ και κατά «μυστικοσυμβολική αντιστροφή» WAI (συντετμ. μορφή στο αρχ. Ισραήλ) φανερώνουν την αντιγραφή των προσφωνήσεων των Ελλήνων προς τον θεό του φωτός Απόλλωνα ως Ἰήιε, μια αντιστοιχία των γραμμάτων προς το τετραγράμματο Όνομα του Ιεχωβά Θεού (παραβ. Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία της εποχής της Καινής Διαθήκης εξ απόψεως παγκοσμίου και πανθρησκειακής, Αθήνα 1958 εκ του τυπογραφείου της Αποστολ. Διακον. της Εκκλησίας της Ελλάδος σελ. 64, 140 (υποσημ.) και 683-685).

Επισημαίνεται ότι προφανώς όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί «αποδεικνύουν» ότι οι Έλληνες ονόμαζαν ΙΩ τη θεά της Σελήνης Ίσις (με το Ι να εκπροσωπεί το άρρεν (Lunus) και το Ω να εκπροσωπεί το θηλυκό δημιουργικό στοιχείο (Luna), . Αρσενόθηλυ ύψιστο Πρωτόφως (Ηρόδ. 2:41).

Οι Ιουδαίοι ονόμαζαν τον Θεό Αδανά(γ) από τη ρίζα δ΄: αδα ή ζ : αζα (αἴθω, ἄζω) λάμπειν. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός Αδωνα(γ) σημαίνει ο λάμπων, ο ακτινοβολών, ο αιγλοβόλος. Αυτή είναι ετυμολογικά η σημασία και της λ. Κύριος με την οποία αποδίδουν οι Ο΄ το όνομα αυτό.

Στο Χριστιανισμό κυριαρχεί η συνάρτηση του Θεού και του φωτός παντού στη λατρεία, στα ιερά κείμενα αλλά και στο Σύμβολο της Πίστεως (το Πιστεύω) στο Άρθρο: «Φως εκ φωτός Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού» προσδιορίζεται η ομοούσιος σχέση των υποστάσεων του Ενός Τριαδικού Θεού με την «άναρχον γέννησιν του Υιού εκ του Πατρός» (βλ. και Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία …. σελ. 65). Παρόμοια αναφέρονται και σχετικοί ισχυρισμοί για τα εδάφια της Αποκάλυψης 21:23-24, 22:5 (βλ. Joh 12:36, κεφ. 46, 1Pe 2:9), επίσης και στο εδαφιο 18:1 (βλ. Mat 28:3, Act 12:7). Παρόμοια στη Χριστιανική προσευχή και στην υμνολογία της Ορθοδόξου Ελληνικής Ανατολικής Εκκλησίας υπάρχει εκτεταμένη συνάρτηση της λ. Θεός με το Φως (παραβ. Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία της εποχής της Καινής Διαθήκης εξ απόψεως παγκοσμίου και πανθρησκειακής, Αθήνα 1958 εκ του τυπογραφείου της Αποστολ. Διακον. της Εκκλησίας της Ελλάδος σελ. 65-70).

Τέλος σημειώνεται ότι από τις ως άνω απόψεις έχει εμπνευστεί και η σχετική αγιογραφία των Ιερών Ναών, όπου «οι Άγιοι οι εν Χριστώ καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες» εμφανίζονται με το σχετικό φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι τους. Επίσης για τους ίδιους λόγους γίνεται και στο «Ιερό Μυστήριο του Γάμου» η ανταλλαγή στεφάνων για τον αγώνα που έκαναν οι νεόνυμφοι να διατηρήσουν την καθαρότητα και την αγνότητά τους κατά τη διάρκεια των αρραβώνων τους. Τα στέφανα με το ρύζι κάνουν τον εν λόγω γάμο επιτυχημένο και ριζωμένο.

Μέσα στο όραμα που ενέπνευσε στον αγαπημένο μαθητή του Ιησού ο Ιεχωβά Θεός, οι υπάκουοι σ’ Αυτόν άγγελοί του μπορούσαν τώρα με ικανοποίηση και ανάλογα χαρμόσυνα αισθήματα να δουν τη δικαίωση του Δημιουργού αλλά και του Γιου Του, καθώς ο «ακάνθινος στέφανος» (Mar 15:17, Joh 19:15), που τοποθέτησαν οι αντίδικοί του Ιουδαίοι στο κεφάλι Του ονειδίζοντες και περιπαίζοντες Αυτόν, έχει τώρα μετατραπεί και μετασχηματιστεί σε «χρυσούν στέφανο» στον θριαμβευτή Βασιλιά, για πλήρη δικαίωση του σκοπού του Ιεχωβά Θεού μέσω της Βασιλείας Του στον αιώνα (Psa 145:1).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 6:2: «κα εδον, κα δο ππος λευκς, κα καθμενος π ατν χων τξον κα δθη ατ στφανος κα ξλθεν νικν κα να νικσ.»

Ο Ιησούς Χριστός, ο Γιος του ανθρώπου, προφήτευσε: «Όταν έρθει ο Γιος του ανθρώπου με τη δόξα του, και όλοι οι άγγελοι μαζί του, τότε θα καθίσει στον ένδοξο θρόνο του.

Και θα συγκεντρωθούν μπροστά του όλα τα έθνη, και αυτός θα χωρίσει τους ανθρώπους τον έναν από τον άλλο, όπως ο ποιμένας χωρίζει τα πρόβατα από τα κατσίκια. Και θα βάλει τα πρόβατα στα δεξιά του, τα δε κατσίκια στα αριστερά του» (Mat 25:31-33).

Αυτό αναφέρεται στον ερχομό του Χριστού ως Κριτή για να χωρίσει τους ανθρώπους «όλων των εθνών» σε δύο κατηγορίες: στα «πρόβατα», εκείνους που θα έχουν υποστηρίξει έμπρακτα στους πνευματικούς αδελφούς του (τους χρισμένους Χριστιανούς στη γη), και στα «κατσίκια», εκείνους που «δεν υπακούν στα καλά νέα σχετικά με τον Κύριό μας Ιησού» (2Th 1:7,8).

Τα πρόβατα, που περιγράφονται ως «δίκαιοι», θα λάβουν «αιώνια ζωή»στη γη, αλλά τα κατσίκια «θα απέλθουν σε αιώνια εκκοπή», δηλαδή στην καταστροφή (Mat 25:34,40,41,45,46).

Apoc 14:15: «κα λλος γγελος ξλθεν κ το ναο κρζων ν φων μεγλ τ καθημν π τς νεφλης· πμψον τ δρπανν σου κα θρισον, τι λθεν ρα θερσαι, τι ξηρνθη θερισμς τς γς.»

Σε εκπλήρωση του οράματος που δόθηκε στον Ιωάννη, ο Ιησούς διεξάγει ένα παγκόσμιο έργο θερισμού. «Ο θερισμός της γης» άρχισε με τη συγκομιδή των υπόλοιπων από τους 144.000 «γιους της βασιλείας», «το σιτάρι» της παραβολής τους Ιησού (Mat 13:24-30, 36-41).

Η διαφορά ανάμεσα στους αληθινούς και στους ψεύτικους Χριστιανούς έγινε πιο ξεκάθαρη από ποτέ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμβάλλοντας μάλιστα στο δεύτερο στάδιο «του θερισμού της γης» - τη σύναξη των άλλων προβάτων. Αυτοί δεν είναι «οι γιοι της βασιλείας», αλλά είναι «ένα μεγάλο πλήθος»πρόθυμων υπηκόων αυτής της Βασιλείας. Θερίζονται μέσα από «όλους τους λαούς, τις εθνότητες και τις γλώσσες».

Υποτάσσονται στη Μεσσιανική Βασιλεία, η οποία αποτελείται από τον Χριστό Ιησού και τους 144.000 αγίους που θα είναι μαζί του σε εκείνη την ουράνια κυβέρνηση (Apoc 7:9).

Apoc 19:11: «Κα εδον τν ορανν νεγμνον, κα δο ππος λευκς κα καθμενος π ατν [καλομενος] πιστς κα ληθινς, κα ν δικαιοσν κρνει κα πολεμε

Σύντομα, όλα τα σημερινά έθνη θα έρθουν αντιμέτωπα με τον Ιησού Χριστό και τις ουράνιες δυνάμεις Του στην τελική μάχη ενάντια στην κυριαρχία του Θεού, μια μάχη που ονομάζεται «στην Εβραϊκή Αρ-Μαγεδών» (Apoc 16:14,16, 19:12-16).

Πριν από 2.500 και πλέον χρόνια, ο προφήτης Δανιήλ προείπε υπό θεϊκή έμπνευση την κατάληξη των ανθρώπινων κυβερνήσεων που θα εναντιώνονταν στο σκοπό του Θεού: «Στις ημέρες εκείνων των βασιλιάδων, ο Θεός του ουρανού θα εγκαθιδρύσει μια βασιλεία η οποία ποτέ δεν θα καταστραφεί. Και η βασιλεία αυτή δεν θα περάσει σε άλλον λαό. Θα συντρίψει και θα βάλει τέλος σε όλες αυτές τις βασιλείες και η ίδια θα παραμείνει στους αιώνες» (Dan 2:44).

Δεν θα υπάρχουν τα ανθρωποποίητα εθνικά σύνορα. Αυτή η συναρπαστική προοπτική πρέπει να μας υποκινεί όλους να αινούμε και να τιμούμε τον Δημιουργό μας, τον Ιεχωβά Θεό, όσο καλύτερα μπορούμε.

Apoc 21:5: «Καὶ εἶπεν ὁ καθήμενος ἐπὶ τῷ θρόνῳ· ἰδοὺ καινὰ ποιῶ πάντα καὶ λέγει· γράψον, ὅτι οὗτοι οἱ λόγοι πιστοὶ καἀληθινοί εἰσιν.»

Ολόκληρη η γη μετατρέπεται πλέον σε παράδεισο με μια μνημειώδη και μεγαλειώδη φράση για την εποχή εκείνη: «Ἰδού καινά ποιῶ πάντα» (δείτε, κάνω νέα τα πάντα). Καθώς έχει καταστραφεί το παλαιό ασεβές πονηρό σύστημα πραγμάτων, θα παραμείνουν «οι νέοι ουρανοί και η νέα γη» όπου θα εφαρμόζεται πλέον δικαιοσύνη σε ολόκληρη τη γη (παραβ. Mat 6:9-10, 3:10).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 3:21: Mat 19:28

Apoc 6:2: Psa 45:4

Apoc 19:4: Hsa 6:1

Apoc 20:11: Heb 12:23  Apoc 4:2



1) Το εδάφιο Mat 24:16 «Ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει φῶς εἶδεν μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» (παραβ. Ηsa 9:1-2) αποτελεί και "παραλληλισμό των μελών" (parallelismus membrorum) ένα από τα κύρια γνωρίσματα της Εβραϊκής ποίησης.

2) Η λ. Καθήμενος στο εδάφιο Mat 4:15 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 8:22, 9:1, 2).

3) Η λ. Κάθου στο εδάφιο Mat 22:44 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 110:1).

4) Η λ. Κάθου στο εδάφιο Heb 1:13 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 110:1).

5) Στο εδάφιο Mat 20:23 το ρήμα Τὸ (δὲ) Καθῖσαι αναγράφεται με έναρθρο απαρέμφατο. Το φαινόμενο είναι «αρχαιοελληνικός ιδιωματισμός» και μάλιστα «αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

6) Η σύνθετη αυτή λ. Κάθημαι (βλ. ΡΙΖΑ) αποτελεί (ως σύνθεση) ένα από τα γνωρίσματα της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας τα οποία περιλαμβάνονται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη) (παραβ: Ἀγαθοποιός 1Pe 2:14, Ἀγριέλαιος Rom 11:17, 24, Ἀγενεαλόγητος Heb 7:13 κ.ά).

7) Η λ. Κάθημαι ανήκει στην κατηγορία των συνθέτων λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας με την προσθήκη πρόθεσης. Η σύνθεση αυτή δημιουργείται στα πλαίσια του Μεταρηματικού και του Μετονοματικού Συστήματος του Αρχαίου Ελληνικού γλωσσολογίου.

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο'): Gen 18:1, 19:1,30, 21:;16, 23:10, Exo 18:14, 1Sa 1:23, Psa 162:2.



1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Sit, Rest, Dwell, Seat, Set.

Κάθημαι, Ion. κάτημαι, (not used by the Attic tragedians, except in Soph. Œd. T. 75; but the reading is doubtful; nor is it used by Homer,) I am seated, a pf. pas. from ἕω, to sit; impf. ἐκαθήμην, frequently without the augment, and always by the tragedians; subj. κάθωμαι, opt. καθοίμην, imperat. κάθησο, inf. καθῆσθαι, to sit down; to sit in sorrow, like a mourner; Panthea, when she was captured, χαμαὶ ἐκάθητο· to take a seat as a judge, Aristoph. Vesp. 835; Nub. 208; to be at rest, to be inactive; to remain in or at, Demosth. 235, 22; Xen. Cyr. vii, 3; I, 2, 5; ἐκάθητο κλαίουσα, Eurip. Iph. Aul. 1175; to sit down, indolent, inactive, neglectful of duty, Demosth. 25, 10; 1466, 10; Herodt. ii, 86; 3. sing. impf. frequently καθῆστο· κατέαται, Ion. for καθῆνται, construct. ἔν τινι, παρά τινι· ἐπί τινι·ἐπί τινος ἔκ τινος· also with the dat. Fr. κατά and ἧμαι. Dunb.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Sedeo, Sedere, Sedi, Et Vivet.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Ich Sitze, Ich Lebe.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Mi Siedo, Io Vivo.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Je M'assieds, Je Vis.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Me Siento, Yo Vivo.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Sento-me, Eu Vivo.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Ik Zit, Ik Leef.