Ευρετήριο

Κριτής



ΡΙΖΑ: < ΚΡΙΝΩ (βλ.λ.).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Κριτής, αυτός που κρίνει, αυτός που αποφασίζει.

2) Δικαστής, αυτός που ασκεί δικαστική κρίση.

3) (Ειδικότ.) οι αρχηγοί του λαού Ισραήλ από τον Ναυή ως τον Σαμουήλ.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Κρίνω Mat 5:40, Κρίσις Joh 5:22, Κριτήριον Col 6:2,4, Ἀνακρίνω 1Co 2:14, Διακρίνω 1Co 6:5, Κατάκρισις 2Co 3:9, Αὐτοκατάκριτος Tit 3:11.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Ἡμέρα 1Co 4:3, Γνώμη Act 20:3, Κατηγορία Joh 18:29, Δίκη Act 25:15, Καταδικάζω Luk 6:37, Καταδίκη Act 25:15, Δικαστής Act 7:27,35, Βῆμα Act 7:5, Ἀντίδικος Mat 5:25.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ἀθῶος Mat 27:4, Ἔνοχος Mat 5:21, 22.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό α΄ κλίσης, αρσενικού γένους: Κριτής, -οῦ.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Κριταί: Ονομαστική πληθυντικού.

2) Κριτάς: Αιτιατική πληθυντικού.

3) Κριτή: Ονομαστική ενικού.

4) Κριτή: Δοτική ενικού.

5) Κριτήν: Αιτιατική ενικού.

6) Κριτής: Ονομαστική ενικού.

ΕΞΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΛΕΚΤΙΚΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΙΑ:

Κριτές (Apoc 20:4)

Είναι «οι άγιοι» οι οποίοι, σύμφωνα με την περιγραφή του Δανιήλ, κυβερνούν στη Βασιλεία μαζί με Εκείνον που είναι «σαν γιος ανθρώπου». (Dan 7:13, 14, 18) Είναι οι ίδιοι με τους 24 πρεσβυτέρους που κάθονται σε ουράνιους θρόνους στην ίδια την παρουσία του Ιεχωβά. (Αποκάλυψη 4:4).

Περιλαμβάνουν τους 12 αποστόλους, στους οποίους ο Ιησούς έδωσε την υπόσχεση: «Στην αναδημιουργία, όταν ο Γιος του ανθρώπου καθήσει στον ένδοξο θρόνο του, και εσείς επίσης που με ακολουθήσατε θα καθήσετε σε δώδεκα θρόνους, κρίνοντας τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ». (Mat 19:28).

Επίσης περιλαμβάνουν τον Παύλο, καθώς και τους Κορίνθιους Χριστιανούς που παρέμειναν πιστοί. (1Co 4:8· 6:2, 3) Ακόμα, θα περιλαμβάνουν μέλη της εκκλησίας της Λαοδίκειας τα οποία νίκησαν. (Apoc 3:21).

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κριτές μαζί με τον Ιησού οδηγούν την ανθρωπότητα σε αιώνια Ζωή

Apoc 20:4-6: «Καὶ εἶδον θρόνους καἐκάθισαν ἐπ᾽ αὐτοὺς καὶ κρίμα ἐδόθη αὐτοῖς, καὶ τὰς ψυχὰς τῶν πεπελεκισμένων διὰ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ καὶ διὰ τὸν λόγον τοῦ θεοῦ καὶ οἵτινες οὐ προσεκύνησαν τὸ θηρίον οὐδὲ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ καὶ οὐκ ἔλαβον τὸ χάραγμα ἐπὶ τὸ μέτωπον καἐπὶ τὴν χεῖρα αὐτῶν. καἔζησαν καἐβασίλευσαν μετὰ τοῦ Χριστοῦ χίλια ἔτη. οἱ λοιποὶ τῶν νεκρῶν οὐκ ἔζησαν ἄχρι τελεσθῇ τὰ χίλια ἔτη. Αὕτη ἀνάστασις ἡ πρώτη.»

Μέρος Α΄

Οι κριτές είναι «οι άγιοι» οι οποίοι σύμφωνα με την προφητεία του Δανιήλ κυβερνούν στη Βασιλεία μαζί με τον Χριστό, ο οποίος περιγράφεται εδώ «σαν γιος ανθρώπου» (Dan 7:13,14,18). Είναι οι ίδιοι με τους 24 πρεσβυτέρους που κάθονται στους ουράνιους θρόνους στην ίδια την παρουσία του Ιεχωβά Θεού (Apoc 4:4).

Είναι «οι χρισμένοι νικητές» που αγοράστηκαν από την ανθρωπότητα ως πρώτοι καρποί για τον Θεό και το Αρνί (Apoc 14:1-4). Υπάρχουν 144.000 θρόνοι έτοιμοι για να καθίσουν όλοι αυτοί «ως βασιλείς ιερείς».

Πρόκειται για τους ίδιους «τους πεπελεκισμένους» οι οποίοι ρώτησαν τον Ιεχωβά πόσο θα περίμενε ακόμα για να πάρει εκδίκηση για το αίμα τους. Τότε τους δόθηκε μια λευκή στολή και τους ειπώθηκε να περιμένουν λίγο ακόμα. Αλλά τώρα έχει παρθεί εκδίκηση γι’ αυτούς με την ερήμωση της Βαβυλώνας της Μεγάλης, την καταστροφή των εθνών και το ρίξιμο του Σατανά στην άβυσσο (Act 6:9-11, 17:16, 19:15-16).

Όλοι αυτοί έχουν υποστεί μαρτυρικό θυσιαστικό θάνατο (ως πεπελεκισμένοι – ΚΕΙΜ) (Rom 6:3-5) και κανένας από αυτούς δεν ήταν μέρος του κόσμου και στην ουσία έχουν γίνει νεκροί στα μάτια του (κόσμου) (Joh 15:19, 1Co 4:13).

Η ανάσταση αυτών αρχίζει λίγο μετά την έναρξη της παρουσίας του Ιησού Χριστού το 1914 και ορισμένοι από αυτούς ανασταίνονται πριν από κάποιους άλλους (1Co 15:51-54, 1Th 4:15-17). Ωστόσο όλοι λαμβάνουν το δώρο της αιώνιας ζωής στον ουρανό (2Th 1:7, 2Pe 3:11-14). Όλοι έχουν «ζωοποιηθεί» με βάση τη θυσία του Ιησού Χριστού.

Η περίοδος που θα βασιλέψουν και θα κρίνουν είναι 1000 χρόνια, δηλαδή στην «ημέρα» της κρίσης (Act 17:31, 2Pe 3:8).

Κατά τη διάρκεια των χιλίων ετών θα γίνει ανάσταση «δικαίων και αδίκων». Αυτοί και όσοι γεννηθούν στο νέο κόσμο πρέπει να εξυψωθούν σε τελειότητα. Στο τέλος της «Ημέρας» (δηλ. των 1000 ετών) «οι υπόλοιποι νεκροί» θα έχουν «έρθει στη ζωή» με την έννοια ότι θα αποκτήσουν την τελειότητα.

Όσον αφορά την πρώτη ανάσταση (Apoc 20:5β) πρόκειται για την «πρώτη» (ανάσταση) από άποψη χρονική, επειδή όσοι έχουν αποκτήσει αυτή την εμπειρία είναι «οι πρώτοι καρποί για τον Θεό και το Αρνί» (Apoc 14:4). Ως «πρώτη» (ανάσταση) είναι και σπουδαία, γιατί όλοι αυτοί οι αναστημένοι στον ουρανό συμμετέχουν ως συγκυβερνήτες με τον Ιησού Χριστό στον ουρανό και από εκεί θα κρίνουν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η «πρώτη» (ανάσταση) είναι και πρώτη σε ποιότητα, καθώς όλοι αυτοί οι αναστημένοι λαμβάνουν αθανασία (1Co 15:53, 1Ti 6:16).

Κατά συνέπεια, σε όλους αυτούς δεν έχει (καμία) εξουσία (ο θάνατος) επειδή έχουν «ντυθεί» αφθαρσία και αθανασία (Apoc 20:6α).

Τέλος, μαζί με τον Χριστό ως συγκυβερνήτες για 1000 χρόνια, με την υπηρεσία τους αυτή θα δώσουν ως αποτέλεσμα την οικοδόμηση μιας παγγήινης ανθρώπινης κοινωνίας που θα αντανακλά τη δικαιοσύνη και την αγιότητα του Ιεχωβά Θεού. Αυτός θα τους εξασφαλίσει και αιώνια ζωή (Joh 3:16).

Μέρος Β΄

Οι Ιουδαίοι ισχυρίζονται ότι η διάρκεια του «Μεσσιανικού Βασιλείου» θα είναι 400 χρόνια (όσα και τα έτη της δουλείας αυτών στην Αίγυπτο) (Gen 15:13, Psa 90:15) ή θα είναι 1000 χρόνια (Apoc 20:4-6).

Μετά από αυτά θα ακολουθήσει η αναγέννηση του κόσμου, η γενική ανάσταση των νεκρών και η τελική κρίση (4Esd 7:31-34, 12:34, βλ. Kautsch σελ. 370 συν. και 394). Μετά από αυτήν, ο Μεσσίας θα πεθάνει (4Esd 7:28,29, βλ. Kautsch σελ. 370 συν.).

Η Ιουδαϊκή Γραμματεία παραδέχεται, αντίθετα από τον Ιουστίνο ο οποίος έχει άλλη (Ιουδαϊκή) άποψη, ότι ο Μεσσίας θα υποστεί μόνο παθήματα.

Η Ιουδαϊκή Γραμματεία στηρίζει τα επιχειρήματά της για το ότι ο Μεσσίας θα πεθάνει (μετά τη Μεσσιανική Βασιλεία) ερειδόμενη, δηλ. αποδεχόμενη, ως αξιόπιστη την προφητεία του Ησαΐα (Esd 53:4-9).

Ωστόσο ο επίσημος Ραββινικός Ιουδαϊσμός δεν αποδίδει στον Μεσσία τα παραπάνω αναφερόμενα εδάφια του Ησαΐα (53:4-9), ούτε και του Ψαλμού (Psa) 22. Επίσης πουθενά στην επίσημη εξωβιβλική Ιουδαϊκή Γραμματεία δεν γίνεται κανένας υπαινιγμός για το εξιλαστήριο πάθος του Μεσσία.

Το γεγονός αυτό έδωσε τροφή σε ορισμένους ιστορικούς να ισχυριστούν ότι τα εδάφια των Ελληνικών Χριστιανικών Γραφών (Καινή Διαθήκη) των

Mat 16:22, Luk 18:34, 24:21 και Joh 12:34 παρέχουν κάποια λογική εξήγηση για τις παραπάνω επίσημες απόψεις και υπαινιγμούς, τόσο του Ραββινικού Ιουδαϊσμού όσο και της εξωβιβλικής Ιουδαϊκής Γραμματείας.

Αντικρουόμενες απόψεις υπήρχαν για την εμφάνιση του Μεσσία, του χρόνου (του αιώνος) που θα ανακαινιστεί ο κόσμος αλλά και για την ανάσταση των νεκρών.

Έστι στην ανάσταση δεν πίστευαν οι Σαδδουκαίοι (Act 23:8). Ο Ελληνικός Ιουδαϊσμός υποκαθιστούσε την ανάσταση με την αθανασία της ψυχής (παραβ. Σοφ. Σολ. 3:1-9, 4:7, 5:16, 6:29). Επίσης οι Εσσαίοι δίδασκαν όχι την ανάσταση αλλά την αθανασία της ψυχής (Ιώσηπου 1Α 18:1-5, ΙΙΙ, ΙΙ, 8,11). Πολλοί δέχονταν ότι μεταξύ θανάτου και ανάστασης υπήρχε μια υποχθόνιος (κάτω από τη γη, υπόγειος) περιοχή όπου χωρίζονταν οι δίκαιοι από τους αδίκους, με προσωρινή ανταπόδοση μακαριότητας (οι δίκαιοι) και βασάνων (οι άδικοι).

Μεταγενέστερα, στους Ιουδαίους κυριαρχούσε η άποψη και αντίληψη ότι αμέσως μετά το θάνατο οι ψυχές (όχι τα σώματα) των δικαίων πηγαίνουν στον παράδεισο, ο οποίος αργότερα τοποθετήθηκε χωροταξικά στον ουρανό. Χαρακτηριστική είναι στην παραβολή του πλούσιου και του Λαζάρου η αναφορά «κόλπον του Αβραάμ». Οι εκκλησιαστικοί Χριστιανοί και πατέρες εννοούσαν αυτούς ευρισκόμενους όχι στον ουρανό αλλά σε μέρος του Άδη που το ονόμαζαν παράδεισο (Ιουστίνου Διαλ. προς Τρύφωνα 5:3 και 8:5, Ειρηναίου Έλεγχος ψευδωνύμου γνώσεως ΙΙ 34,1 εν Migne ΕΠ 7 σελ. 831 A και V 5:1 Βιβλιοθ. Πατέρων Αποστολ. Διακον. Ε΄ 163 (στίχοι 5-11) 31, 1-2).

Κατά την εποχή του Ιησού Χριστού ο κοινός Ιουδαϊκός λαός πίστευε ότι μόνο μερικοί εκλεκτοί άνδρες του Θεού (όπως οι Ενώχ, Ηλίας, Έσδρας κ.ά.) μπήκαν μετά το θάνατό τους «σε κατάσταση ουράνιας δόξας». Αντίθετα ο Ελληνικός Ιουδαϊσμός πίστευε ότι την ίδια προσδοκία την είχαν όλοι οι δίκαιοι άνθρωποι (4Esd 14:9 (Kautsch σελ. 138), 2Mac 15:12-16). Η άποψη όμως αυτή αποδοκιμάζεται από μερικούς εκκλησιαστικούς συγγραφείς (Ιουστίνου Διαλ. προς Τρύφωνα 80, παραβ. και εν Βιβλιοθ. Πατέρων Αποστολ. Διακονίας Γ΄ 284 (συν) 213 (συν).

Τέλος πίστευαν ότι η τελική κρίση θα γίνει από τον Θεό σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα. Κατ’ αυτήν οι δίκαιοι ευσεβείς θα μπουν στον (ουράνιο) παράδεισο και οι άδικοι άθεοι προορίζονται για το «αιώνιο πυρ της Γέενας» [Dan 12:3, Αποκ. Βαρούχ 51:3, 7-14 (Kautsch σελ. 430), 4Esd 7:36-38, 95-98 (Kautsch σελ. 371 (συν)].

1) Η λ. Κριτής στο εδάφιο 2Ti 4:8 μεταφέρει εικόνα και παρομοίωση από την καθημερινή ζωή των βιβλικών χρόνων (εδώ από τη ζωή του αθλητισμού). Αναφέρεται ως ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιαν. Ελλην. Γραφών (Καινής Διαθήκης).

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Judge.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Iudex.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Richter.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Giudice.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Juge.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Juez.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Juiz.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Rechter.