Ευρετήριο

Κύριος



ΡΙΖΑ: < *ΚΥΡΟΣ < θ. KU-R-, μηδενισμ. βαθμ. του *KEU- "φουσκώνω", πβ. σανσκρ. SURA "ισχυρός".

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Kύριος, κάτοχος, ιδιοκτήτης.

2) Aυτούς που έχει εξουσία, άρχοντας, ηγεμόνας.

3) O Θεός.

4) O Χριστός.

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Κυριεύω Luk 22:25, Κατακυριεύω 1Pe 5:3, Κυριακός 1Co 11:20.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Δεσπότης Luk 2:29, Ραββί Mat 26:25, Ραββουνί Joh 20:16, Ἐπιστάτης Luk 5:5,8, Διδάσκαλος Mat 8:19, Καθηγητής Mat 23:10, Κυβερνήτης Act 27:11, Μεγιστᾶν Mar 6:21, Ἀνήρ Act 7:26, Ἄρχων Mat 20:25, Λειτουργός 1Co 13:6, Ἡγεμών 1Pe 2:14.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Ὑποτάσσομαι 1Co 13:1,5, Δοῦλος Mat 25:14, Θεράπων Heb 3:5, Κυρία 2Jo 1.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό β΄ κλίσης, αρσενικού γένους: Κύριος, -ου.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Κύριε: Κλητική ενικού.

2) Κύριοι: Ονομαστική πληθυντικού.

3) Κυρίοις: Δοτική πληθυντικού.

4) Κύριον: Αιτιατική ενικού.

5) Κύριος: Ονομαστική ενικού.

6) Κυρίῳ: Δοτική ενικού.

7) Κυρίων: Γενική πληθυντικού.

ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ-ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ:

Apoc 1:8: «γ εμι τ λφα κα τ , λγει κριος θες, ν κα ν κα ρχμενος, παντοκρτωρ.»

Η λ. αναφέρεται στο ΚΕΙΜ. σε εδάφια αναφορικά με τον Ιησού Χριστό (ως Κύριο και του σαββάτου) με σεβασμό στον Πατέρα Του και Θεό Του, τον Παντοδύναμο Ιεχωβά Θεό (Joh 20:17), ως Εκείνου που κατέχει ως Κεφαλή ανώτερη δύναμη και εξουσία (Mat 11:25, 1Co 11:3) (παραβ. Apoc 17:14, 19:15,16, βλ. και 1Co 15:27-28).

Επίσης η λ. χρησιμοποιείται σε συνάρτηση με: 1) τον Ιεχωβά Θεό (Jek 3:11), 2) με τον Ιησού Χριστό (Mat 7:21), 3) έναν από τους πρεσβύτερους που είδε ο Ιωάννης σε όραμα στην Αποκάλυψη (Apoc 7:13,14), 4) σε αγγέλους (Gen 19:1,2, Dan 12:8), 5) από παιδιά στον πατέρα τους (Gen 31:35, Mat 21:28,29), 5) ανθρώπους (1Sa 25:24, Act 16:16, 19:30), 6) ψεύτικους θεούς (1Co 8:5), 7) ως ένα άνθρωπο που έχει και ασκεί κυριότητα, εξουσία και δύναμη πάνω σε πρόσωπα και πράγματα (Gen 24:9, 42:30, 45:8,9, 1Ki 16:24, Luk 19:33, Act 25:26, Eph 6:5), 8) τη Σάρα για τον σύζυγό της Αβραάμ (Gen 18:12), 9) προσφώνηση από έναν νεώτερο σε μεγαλύτερο αδελφό (Gen 32:5,6), 10) και τέλος ως έκφραση σεβασμού και υποταγής σε διακεκριμένα πρόσωπα, ιδιαίτερα σε προφήτες και βασιλιάδες (Gen 23:6, 42:10, Num 11:28, 2Sa 1:10, 2Ki 8:10-12, Mat 27:63), 11) ως προσφώνηση τίτλου αβροφροσύνης από ξένους (Joh 12:21, 20:15, Act 16:10), 12) ως Υπέρτατος Κύριος, ως τίτλος (Gen 15:2, Apoc 6:10), 13) ως προσφώνηση από πλάσματα (Apoc 11:15), 14) ως κυριολεκτική έκφραση ο «Αληθινός Κύριος»(Hsa 1:24), 15) ως έκκληση για ανάπτυξη μεγαλύτερης προσπάθειας στο έργο (του θερισμού) για περισσότερους εργάτες από τον «Κύριο του θερισμού» (Mat 9:39,38) και 16) ως προσφώνηση «Κύριε» από τους μαθητές Του στον Ιησού Χριστό (Mat 8:2, Joh 4:11).

Επισημαίνεται ότι η χρήση της λ. Κύριος (αντί του Θεϊκού Ονόματος Ιεχωβά) έγινε με αντικατάσταση από τους αντιγραφείς στην διάρκεια του δεύτερου ή του τρίτου αιώνα μ. Χ., πρώτα σε αντίγραφα της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα (Ο΄). Τότε το Θεϊκό Όνομα Ιεχωβά (με τη μορφή του Εβραϊκού Τετραγράμματος) αντικαταστάθηκε από τη λ. «Θεός» και «Κύριος».

Έκτοτε πλήθος μεταφράσεων όπως An, Jb (Αγγλική και Γαλλική) NC, BC (Ισπανική) έχουν αποδώσει με συνέπεια το Τετράγραμμα ως «Γιαχβέ». Αργότερα και μια Ελληνική μετάφραση (του Βάμβα) απέδωσε το Κύριο Όνομα του Θεού Ιεχωβά ως ΚΥΡΙΟΣ (με κεφαλ. Γράμματα) επεξηγώντας και την απόδοση αυτή (Ed. Lacle – F.R. 796 M, 1976).

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΑ ΕΔΑΦΙΑ:

Apoc 4:11: «ἄξιος ε, κύριος κα θεὸς ἡμῶν, λαβεῖν τὴν δόξαν κα τὴν τιμὴν κα τὴν δύναμιν, ὅτι σ ἔκτισας τ πάντα κα δι τ θέλημ σου ἦσαν κα ἐκτίσθησαν

Η θέση του Ιεχωβά Θεού, ως Δημιουργού του Σύμπαντος, ορατού και αοράτου, του δίνει το εγγενές δικαίωμα ως Αυτός Είναι που υπάρχει και ενυπάρχει στην ίδια τη φύση, από την αρχή της παρουσίας ενός ατόμου ή της δημιουργίας και της γένεσης μιας κατάστασης.

Αυτό του δίνει το δικαίωμα ν’ ασκεί αποκλειστική κυριαρχία σε ολόκληρο το σύμπαν (παραβ. Rom 1:20). Κατά συνέπεια κυβερνάει και τη γη και σε όλους όσους κατοικούς σ’ αυτή (παραβ. Psa 24:1).

Apoc 19:16: «καἔχει ἐπὶ τἱμάτιον καἐπὶ τὸν μηρὸν αὐτοὄνομα γεγραμμένον· Βασιλεὺς βασιλέων καὶ κύριος κυρίων.»

Ο Ιησούς Χριστός ως Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων «πλέον έχει εξουσιοδοτηθεί να ἐκμηδενίσει κάθε κυβέρνηση και κάθε εξουσία και δύναμη» (ορατή και αόρατη) που εναντιώνεται στον Πατέρα του Ιεχωβά Θεό.

Apoc 15:4: «τίς οὐ μὴ φοβηθῇ, κύριε, καὶ δοξάσει τὄνομά σου; ὅτι μόνος ὅσιος, ὅτι πάντα τἔθνη ἥξουσιν καὶ προσκυνήσουσιν ἐνώπιόν σου, ὅτι τὰ δικαιώματά σου ἐφανερώθησαν.»

Ο Λόγος του Θεού, η Αγία Γραφή, θεόπνευστα λέει για τον Ιεχωβά ότι «Εσύ είσαι ο Μόνος Όσιος», με την έννοια ότι η οσιότητα (ως μια απαράμιλλη ιδιότητα γι’ Αυτόν) είναι μια πτυχή της αγάπης. Εφ’ όσον λοιπόν «ο Θεός είναι αγάπη» (όντας η ίδια η προσωποποίηση αυτής της ιδιότητας) δεν θα μπορούσε κανένας άλλος να εκδηλώσει οσιότητα πληρέστερα από τον Ιεχωβά Θεό (1Jo 4:8) και μάλιστα στον υπερθετικό τέλειο βαθμό (βλ. Apoc 4:8).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Apoc 4:8: Hsa 6:3  Luk 1:49 

Apoc 11:15: Psa 2:6  Dan 7:13  Luk 1:33  Luk 22:29  2 Pe 1:11  Jek 21:27

Apoc 14:13: Rom 6:3  1Co 15:51

Apoc 15:4: Psa 22:23  Psa 33:8

Apoc 19:16: Mat 28:18  Phl 2:10  1Ti 6:15  Apoc 17:14

Apoc 21:22: Psa 11:4

1) Η φράση «Ἐμεγάλυνε Κύριος τὸ ἔλεος Αὐτοῦ» (Luk 1:58) αποτελεί Σημιτισμό (Εβραϊσμό/Αραμαϊσμό) κιγδδειλ Γ(ε)χωβά Εθ. Χασέδου ιμμάχ (Λ. Φιλιππίδη Ιστορία Εποχής της Κ.Δ. σελ. 928).

2) Το εδάφιο Mat 24:16 «Ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει φῶς εἶδεν μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» (παραβ. Ηsa 9:1-2) αποτελεί και "παραλληλισμό των μελών" (parallelismus membrorum) ένα από τα κύρια γνωρίσματα της Εβραϊκής ποίησης.

3) Το εδάφιο Mat 10:24 «Οὐκ ἔστιν μαθητής ὑπέρ τὸν διδάσκαλον οὐδὲ δοῦλος ὑπέρ τὸν κύριον αὐτοῦ» αποτελεί και παραλληλισμού των μελών" ένα από τα κύρια γνωρίσματα της Εβρ. Ποίησης.

4) Η λ. Κύριε στο εδαφ. Luk 8:24 χρησιμοποιείται διπλά λόγω της σοβαρότητάς της για έμφαση. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

5) Η λ. Κύριον στο εδάφιο Act 20:35 περιλαμβάνεται σε μια φράση με «ύφος όχι ρητορικό» αλλά με διαλεκτική απλότητα με σύντομη αναφορά σε ρητό ή παροιμία.

6) Η λ. Κυρίου στο εδάφιο Rom 1:4, 34 περιλαμβάνεται (με μετοχές ή αναφορικές προτάσεις) σε μια απαρίθμηση των έργων του Θεού σε αναλογία προς ελληνιστικές ευλογίες, αρετολογίες και δοξολογίες. Η απαρίθμηση αυτή αναφέρεται και ως ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό.

7) Η λ. Κυρίου στο εδάφιο Mat 3:3 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 40:3).

8) Η λ. Κυρίου στο εδάφιο Mat 23:39 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 118:26).

9) Η λ. Κυρίου στο εδάφιο Act 2:21 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Joe 2:32).

10) Η λ. Κύριον στο εδάφιο Act 4:25 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 2:1-2).

11) Η λ. Κύριος στο εδάφιο 2Co 6:18 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hsa 43:6).

12) Η λ. Κύριον στο εδάφιο Mat 21:42 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 118:22, Hsa 28:16).

13) Οι λ. Κύριος, Κυρίῳ στο εδάφιο Mat 22:44 αποτελούν παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 110:1).

14) Η λ. Κύριος στο εδάφιο Mar 12:29 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Deu 6:4, 5).

15) Η λ. Κύριον στο εδάφιο Luk 4:8 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Deu 6:13).

16) Η λ. Κύριον στο εδάφιο Luk 4:18 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Hsa 61:1, 2).

17) Η λ. Κύριον στο εδάφιο Luk 13:35, 19:38 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Psa 118:26).

18) Η λ. Κύριος στο εδάφιο Rom 4:8 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 32:1).

19) Η λ. Κυρίου στο εδάφιο Rom 10:13 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Joe 2:32).

20) Η λ. Κύριος στο εδάφιο Rom 14:11 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Hsa 49:18).

21) Η λ. Κυρίου στο εδάφιο 1Co 2:16 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Hsa 40:13).

22) Η λ. Κύριος στο εδάφιο 1Co 3:20 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 94:11).

23) Η λ. Κύριος στο εδάφιο 2Ti 2:19 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Num 16:5).

24) Η λ. Κύριον στο εδάφιο Heb 8:11 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ 54:13).

25) Η λ. Κύριος στο εδάφιο Heb 10:30 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Deu 32:35, 36).

26) Η λ. Κυρίου στο εδάφιο 1Pe 1:25 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Hsa 40:6-8).

27) Η λ. Κύριε στο εδάφιο Apoc 15:3 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο Εβρ. Γραφ. (Ο΄ Psa 111:2, Psa 139:14).

28) Η λ. Κυρίου στα εδάφια 1Th 5:2 και 2Th 2:2 συνοδεύεται με παράλειψη του άρθρου γεγονός το οποίο οφείλεται σε σημιτική επίδραση στη συντακτική εκφορά η οποία σημειωτέον εμφανίζεται και στις περιπτώσεις όπου το άρθρο χρησιμοποιείται και στα δύο ουσιαστικά.

29) Η λ. Κυρίῳ στο εδάφιο Rom 8:38 περιλαμβάνεται σε μια πρόταση με πεζό ρυθμό. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

30) Η λ. Κύριε στο εδάφιο Mat 25:11 χρησιμοποιείται δύο φορές για έμφαση λόγω της σοβαρότητάς της. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

31) Η λ. Κυρίου στο εδάφιο Apoc 11:4 αποτελεί σολοικισμό (δηλαδή εκφραστικό συντακτικό λάθος κατά τη διατύπωση του λόγου). Πρόκειται για λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

32) Ακολούθως όπως και τώρα, Κύριε ήταν τύπος ευγενικής προσφωνήσεως, όπως το Γαλλ. Sire, Αγγλ. Sir, Γερμ. Herr, Joh 12:21, 20:15, Act 16:30, κτλ.

33) Από τους Εβδομήκοντα (Ο΄), ὁ Κύριος = για Τον Ἑβρ. JEHOVAH· στην Καιν. Διαθ. ἰδίως για Τον ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο'): Gen 2:8,15,16, 18:22, Jgs 19:11, Hsa 19:11 (παραβ. ΕΙΔ. ΧΑΡΑΚΤ. ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ αρ. 33).

1) ΑΓΓΛΙΚΑ: Lord, Master, Owner, Sir.

Κύριος, ία, Ion. ίη, ιον, ruling, having authority, dominion; being lord or master of; having force, as laws; effective, established, valid, authentic, regular, fixed; κυρία ἐκκλησία, a stated assembly of the people, Demosth.; κύριος εἶναι, to have the power of, Plat. Phil. 12, A; κύριος γίγνεσθαι, to become master of, get possession of, Demosth. 241, 15; as a subst. a lord, master, proprietor; a natural guardian, i. e. either a father or a near relation; ἐπίτροπος, a guardian appointed by the archon; κυρία, the mistress of a family; οἱ κύριοι, persons exercising authority, rulers; also, the gods; compar. κυριώτερος, possessing more weight and influence, Dem. de Coron. Fr. κῦρος.

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Dominus, Domine, Dominatorem.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Herr, Meister, Besitzer.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Padrone, Maestro, Proprietario.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Maître, Propriétaire.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Señor, Maestro, propietario.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Senhor, Mestre, Proprietário.

8) ΟΛΛΑΝΔΙΚΑ: Heer, Meester, Eigenaar.