6 1 ῎Εστιν πονηρία, ἣν εἶδον ὑπὸ τὸν ἥλιον,

καὶ πολλή ἐστιν ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον·

2 ἀνήρ, ᾧ δώσει αὐτῷ ὁ θεὸς

πλοῦτον καὶ ὑπάρχοντα καὶ δόξαν,

καὶ οὐκ ἔστιν ὑστερῶν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ

ἀπὸ πάντων, ὧν ἐπιθυμήσει,

καὶ οὐκ ἐξουσιάσει αὐτῷ ὁ θεὸς τοῦ φαγεῖν ἀπ᾽ αὐτοῦ,

ὅτι ἀνὴρ ξένος φάγεται αὐτόν·

τοῦτο ματαιότης καὶ ἀρρωστία πονηρά ἐστιν.

3 ἐὰν γεννήσῃ ἀνὴρ ἑκατὸν καὶ ἔτη πολλὰ ζήσεται,

καὶ πλῆθος ὅ τι ἔσονται ἡμέραι ἐτῶν αὐτοῦ,

καὶ ψυχὴ αὐτοῦ οὐκ ἐμπλησθήσεται ἀπὸ τῆς ἀγαθωσύνης,

καί γε ταφὴ οὐκ ἐγένετο αὐτῷ,

εἶπα ᾿Αγαθὸν ὑπὲρ αὐτὸν τὸ ἔκτρωμα,

4 ὅτι ἐν ματαιότητι ἦλθεν καὶ ἐν σκότει πορεύεται,

καὶ ἐν σκότει ὄνομα αὐτοῦ καλυφθήσεται,

5 καί γε ἥλιον οὐκ εἶδεν καὶ οὐκ ἔγνω,

ἀνάπαυσις τούτῳ ὑπὲρ τοῦτον.

6 καὶ εἰ ἔζησεν χιλίων ἐτῶν καθόδους

καὶ ἀγαθωσύνην οὐκ εἶδεν,

μὴ οὐκ εἰς τόπον ἕνα τὰ πάντα πορεύεται;

7 Πᾶς μόχθος τοῦ ἀνθρώπου εἰς στόμα αὐτοῦ,

καί γε ἡ ψυχὴ οὐ πληρωθήσεται.

8 ὅτι τίς περισσεία τῷ σοφῷ ὑπὲρ τὸν ἄφρονα;

διότι ὁ πένης οἶδεν πορευθῆναι κατέναντι τῆς ζωῆς.

9 ἀγαθὸν ὅραμα ὀφθαλμῶν ὑπὲρ πορευόμενον ψυχῇ.

καί γε τοῦτο ματαιότης καὶ προαίρεσις πνεύματος.

10 Εἴ τι ἐγένετο, ἤδη κέκληται ὄνομα αὐτοῦ,

καὶ ἐγνώσθη ὅ ἐστιν ἄνθρωπος,

καὶ οὐ δυνήσεται τοῦ κριθῆναι μετὰ τοῦ ἰσχυροῦ ὑπὲρ αὐτόν·

11 ὅτι εἰσὶν λόγοι πολλοὶ πληθύνοντες ματαιότητα.

τί περισσὸν τῷ ἀνθρώπῳ;

12 ὅτι τίς οἶδεν τί ἀγαθὸν τῷ ἀνθρώπῳ ἐν τῇ ζωῇ

ἀριθμὸν ἡμερῶν ζωῆς ματαιότητος αὐτοῦ;

καὶ ἐποίησεν αὐτὰς ἐν σκιᾷ·

ὅτι τίς ἀπαγγελεῖ τῷ ἀνθρώπῳ

τί ἔσται ὀπίσω αὐτοῦ ὑπὸ τὸν ἥλιον;