119 1 ᾿Οιδὴ τῶν ἀναβαθμῶν.

Πρὸς κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαί με

ἐκέκραξα, καὶ εἰσήκουσέν μου.

2 κύριε, ῥῦσαι τὴν ψυχήν μου ἀπὸ χειλέων ἀδίκων

καὶ ἀπὸ γλώσσης δολίας.

3 τί δοθείη σοι καὶ τί προστεθείη σοι

πρὸς γλῶσσαν δολίαν;

4 τὰ βέλη τοῦ δυνατοῦ ἠκονημένα

σὺν τοῖς ἄνθραξιν τοῖς ἐρημικοῖς.

5 οἴμμοι, ὅτι ἡ παροικία μου ἐμακρύνθη,

κατεσκήνωσα μετὰ τῶν σκηνωμάτων Κηδαρ.

6 πολλὰ παρῴκησεν ἡ ψυχή μου.

7 μετὰ τῶν μισούντων τὴν εἰρήνην ἤμην εἰρηνικός·

ὅταν ἐλάλουν αὐτοῖς, ἐπολέμουν με δωρεάν.