Ευρετήριο

Θεός



ΡΙΖΑ: Με τη λέξη Θεός οι Ο΄ (Εβδομήκοντα) απέδωσαν συστηματικά στις Εβρ. Γραφές (Παλ. Διαθήκη) τις λέξεις Elohah, Elohim και κυρίως ΙΕΧΩΒΑ (από το Εβραϊκό) με το τετραγράμματο ΓΧΒΧ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:

1) Το θείον, θεός, κάποια ειδική χαρακτηριστική θεότητα.

2) Το Μοναδικό Ανώτατο Υπέρτατο προσωπικό (ή μη προσωπικό στις Ανατολικές θρησκείες) Ον, στο οποίο αποδίδεται η δημιουργία ή και η λειτουργία του κόσμου, της ζωής και του τελικού σκοπού της. (Παραβ. Ο΄ Gen 1:1-4, Psa 104:24).

3) Προσηγορική ονομασία για το καθένα από τα όντα που έχουν υπερφυσικές δυνάμεις και που θεωρούνται, ανάλογα με τη θρησκεία, ότι ελέγχουν και επηρεάζουν συγκεκριμένο τομέα της ανθρώπινης ζωής ή της φύσης (παραβ. Act 7:43, 14:11, 19:26,27, 1Co 8:5, Gal 4:8).

4) Δικαιόω, -ῶ, Δικαιοσύνη, Δίκαιος (επιρρ. δικαίως). Οι λέξεις αυτές με βάση την Αρχαία Ελλην. Γραμματεία στηρίζονται στο Δίκαιο, Δίκη. Ως εκφράσεις περιλαμβάνουν τις έννοιες (πρωταρχικές): φύση, έθιμο, συνήθεια, χρήση, (τακτικές γεν.) τάξις, αρμονία, νόμος, δίκαιος, δικαιοσύνη, εκδικαστής, δικηφόρος.

Οι εν λόγω λ/λ σχετίζονται: α) με τον Θεό (ως Υπέρτατο Δίκαιο Κριτή, Νομοθέτη και Πηγή της Δικαιοσύνης), β) με τη Δικαιοσύνη του Θεού, γ) Ο Νόμος ήταν Δίκαιος, αναφέρεται στο βιβλίο του Ματθαίου. Σχετ. βλ. λ/λ Κρίνω και Κρίσις.

5) Ο αληθινός Θεός Ιεχωβά ως Δημιουργός (Ο΄ Psa 146:6), Υπέρτατο Ον, Πρώτη Αιτία. Είναι Πραγματικός, Πάνσοφος, Παντοδύναμος, Κυρίαρχος πάντων, Άπειρος, Άναρχος, Πνεύμα (Joh 4:23,24). Πρόκειται για ένα Πνευματικό Ον, Αυθύπαρκτο, Αιώνιο, Παντοδύναμο, Απόλυτα Ελεύθερο, διαφορετικό από την πολύμορφη και ποικιλόμορφη ύλη που Αυτός δημιούργησε, ελέγχει και συντηρεί. Στην Αγία Γραφή (στον Λόγο Του) αναφέρεται ότι ζει παντοτινά, αιώνια δηλαδή, από τους αιώνες και μέχρι τους αιώνες (Ο΄ Psa 90:2 - Apoc 10:6) και είναι Βασιλεύς της αιωνιότητος, Αόρατος, Άφθαρτος και (ο μόνος) Αληθινός, Πραγματικός (σε σύγκριση με τους λοιπούς αναφερόμενους θεούς που ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας και του μύθου). Η Αγία Γραφή χαρακτηρίζει και ως Θεό τον Γυιό Του τον Ιησού Χριστό, ως συνεργάτη του στη δημιουργία, καθώς τα πάντα ήρθαν σε ύπαρξη μέσω αυτού (Joh 1:1-2, Col 1:15-17). Ως μια μορφή Θεού χαρακτηρίζεται κάθε ον το οποίο έχει υπερφυσικές ιδιότητες και δυνάμεις καθώς επηρεάζουν τομείς της φύσης και της ανθρώπινης ζωής (παραβ. Phl 2:6, 2 Cor 4:4 κ.α.).

ΟΜΟΡΡΙΖΑ: Θεά Act 19:27, Θεότης Col 2:9, Θεοδίδακτος 1Th 4:9, Θεόπνευστος 2Ti 3:16, Θεοσεβής Joh 9:31, Θεοσέβεια 1Τi 2:10, Θεομαχῶ Act 23:9, Θεομάχος Act 5:39, Θεοστυγής Rom 1:30, Θεόφιλος Luk 1:3, Act 1:1.

ΣΥΝΩΝΥΜΑ: Κύριος Mat 4:7,10, 22:37, Mar 12:24,30, Πατήρ Mat 6:9, Rom 15:6, Eph 4:6 Col 1:3, 1Pe 1:3, Ἀλληλούϊα Apoc 19:1,3,4,6, Εὐσέβεια 1Ti 6:3, Εὐσεβῶς 2Ti 3:12, Εὐλαβοῦμαι Heb 11:7, Εὐσεβής 2Ρe 2:9, Εὐλάβεια Heb 5:7, Θεῖος Αct 17:29, Θειότης Col 2:9, Θειώδης Apoc 9:17, Θεῖον Luk 17:29, Λατρεία, Προσκύνησις (Joh 4:23,24).

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: Σατανάς (εναντιούμενος εχθρός αντίπαλος), Διάβολος (διαβολεύς, συκοφάντης), πονηρός, Βεελζεβούλ, Μυάγρος (Θεός των μυγών), Εωσφόρος (φωτόφορος) Δαίμων (Θεός του κόσμου, πονηρό πνεύμα), Αντίχριστος, Εξαποδός, Ἐξω-αποδώ Εξορκισμένος, τρισκατάρατος, Μεφιστοφελής (πειρασμός στον μύθο, τον Φάουστ στο ομώνυμο έργο του Γκαίτε) (mephisto - κακό πνεύμα ο διάβολος, ο πειραστής ως πειρασμός στο έργο αυτό καθώς και στον Ν. Καζαντζάκη «ο τελευταίος πειρασμός»), Ἄθεος (Eph 2:12).


ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ: Ουσιαστικό β΄ κλίσης, αρσενικού γένους: Θεός –οῦ.

Για αναλυτική μελέτη βλ. Αρχαιοελληνική Γραμματική ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

1) Θεέ: Κλητική ενικού.

2) Θεοί: Ονομαστική πληθυντικού.

3) Θεοῖς: Δοτική πληθυντικού.

4) Θεόν: Αιτιατική ενικού.

5) Θεός: Ονομαστική ενικού.

6) Θεοῦ: Γενική ενικού.

7) Θεούς: Αιτιατική πληθυντικού.

8) Θεῷ: Δοτική ενικού.

9) Θεῶν: Γενική πληθυντικού.




1) Η λ. Θεός στο εδάφιο Act 23:2-3, Rom 1:21, 8:33, αποτελεί έκφραση-λογοπαίγνιο (παρονομασία και παρήχηση) της «Κοινής» Ελλην. Γλώσσας.

2) Η λ. Θεός στο εδάφιο 1Co 15:24-25 αναφέρεται σε ομοιοτέλευτο σχήμα λόγoυ δηλ. με φράση στην οποία συμμετέχουν ή τελειώνουν με τις ίδιες ή με ομόηχες λέξεις.

3) Η λ. Θεός στο εδάφιο 2Co 6:16 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Lev 26:12).

4) Η λ. Θεός στο εδάφιο Mat 22:32 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Exo 3:6).

5) Η λ. Θεός στο εδάφιο Act 7:32 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Exo 3:6).

6) Η λ. Θεός στο εδάφιο Heb 1:8 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Psa 45:6-7).

7) Η λ. Θεός στο εδάφιο Heb 1:9 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Psa 45:6-7).

8) Η λ. Θεός στο εδάφιο Heb 8:20 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Exo 124:8).

9) Η λ. Θεός στο εδάφιο Apoc 7:17, 21:4 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Hsa 25:8).

10) Η λ. Θεός στο εδάφιο Apoc 15:3 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Psa 111:2, Psa 139:14).

11) Η λ. Θεός στο εδάφιο Apoc 21:7 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ 2Sa 7:14).

12) Η λ. Θεός Rom 8:33 αποτελεί έναν αρχαιοπρεπή τύπο της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας ο οποίος χρησιμοποιείται στο κείμενο των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

13) ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΙ:

Είναι πνεύμα, άπειρος, πραγματικός και προσιτός και είναι αδύνατο να τον δει ή να τον εννοήσει ολοκληρωτικά κανείς. Απόλυτα ικανός και πρόθυμος να χορηγεί ό,τι χρειάζεται κάθε δημιούργημά Του. Είναι πιστός σε ό,τι λέγει και ενεργεί πάντα πιστά σύμφωνα με τις Αρχές που ο ίδιος θέτει, στα πλαίσια μιας απόλυτης και αδιαμφισβήτητης δίκαιης νομικής βάσης που στοιχειοθετεί η αιώνια κυριαρχία Του. Γι’ αυτό κάθε διευθέτησή Του είναι δίκαιη και αληθινή. Δεν αλλάζει ποτέ, ούτε μεταβάλλεται καθώς δεν υπάρχει καμιά μεταβολή σ’ Αυτόν. Είναι αψευδής Θεός γιατί του είναι αδύνατο ποτέ να πει ψέμματα (Joh 4:24, 1Co 1:9, Mal 3:6, Rom 9:14, Tit 1:2).

Ωστόσο περιγράφεται και παραβάλλεται ο Θεός μερικές φορές με ανθρώπινους κατανοητούς χαρακτηρισμούς (ανθρωπομορφι­σμός) συμβολικά όπως: έχει μάτια (καθώς βλέπει και διακρίνεται τα πάντα) ή ότι έχει χέρια (βραχίονα) (γιατί πιάνει, χειρίζεται και καθοδηγεί τα πάντα) ή αυτιά (καθώς ακούει τα πάντα). Επειδή δικαιωματικά ως Κυρίαρχος κατέχει θέση υπεροχής, καθώς είναι Κυρίαρχος των πάντων ως Υπέρτατος (κυρίαρχος) Αιώνιος Βασιλιάς, καθώς χαρακτηρίζεται και προσδιορίζεται ως Μεγαλοπρεπής (Θεός), Μεγαλειώδης και Λαμπρός, με εξαιρετική Λαμπρότητα και Μεγαλειότητα (Ο΄ Psa 34:15, 36:9, 68:20, Dεu 4:25, 7:9-14, βλ. και Heb 1:3, 8:1).

14) Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΦΕΡΟΜΕΝΟΥΣ ΩΣ ΘΕΟΥΣ:

Σε αντιδιαστολή τόσο προς τους φερόμενους θεούς των πολυθεϊστικών θρησκευμάτων όσο και προς τις αναφερόμενες μοναδικής μορφής θεότητες των μονοθεϊστικών θρησκειών, κατά κοινή ομολογία προκύπτει, από τη διαχρονική βιβλιογραφία, ότι υπάρχει μόνο Ένας και Αληθινός Θεός, ο αναφερόμενος με το τετραγράμματο ΓΧΒΧ (Ιεχωβά-Θεός) πάνω από 7.000 φορές σε ολόκληρη την Αγία Γραφή.

Ο υπερτονισμός της Μοναδικότητας Αυτού ως του Μόνου και Αληθινού Θεού, υπερκείμενου πάντων των λοιπών φερόμενων θεών και ο χαρακτηρισμός Αυτού ως: Θεόν (τῶν) θεῶν καὶ Κύριον τῶν κυρίων, εἶναι ὁ Ἕνας καὶ Μόνος Δημιουργός τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Η λέξη η οποία χρησιμοποιείται στα θεόπνευστα κείμενα των Αγίων Γραφών (Ο΄ και (Κ.Δ.)Ε.Γ.) (παραβ. Ο΄ Hsa 43:10,11, 44:6, 45:5 κ.ά Psa 49:1, 83:8, 135:2,3 κ.ά.) είναι Θεός ως απόδοση των Εβραϊκών λέξεων Ελ και Ελοχίμ.

Το όνομα, λοιπόν, του Θεού είναι Ιεχωβά (παραβ. Deu 6:4, Psa 83:18). Αυτός είναι Θεός λόγω της ιδιότητάς Του ως Δημιουργού (παραβ. Ο΄ Gen 1:1, Apoc 4:11) και είναι ο Πραγματικός Αληθινός Θεός (παραβ. Joh 7:28) και είναι πραγματικό πρόσωπο (Act 3:19, Heb 9:24).

Κανένας άνθρωπος δεν έχει δει ποτέ το Θεό, καθότι ως Δημιουργός διαθέτει Δόξα και Λαμπρότητα που υπερβαίνουν τα όρια αντοχής του ανθρώπου (Joh 1:17, Ο΄ Exo 33:20). Ωστόσο η μέγιστη αυτή προσωπικότητα του σύμπαντος δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να τον εκζητούν μήπως και τον ψηλαφήσουν και τον βρουν, καθότι Αυτός δεν είναι μακριά από τον καθένα μας (Act 17:27). Έτσι ο αληθινός Θεός Ιεχωβά είναι πολύ διαφορετικός από τους λεγόμενους θεούς των διαφόρων εθνών οι οποίοι περιγράφονται και απεικονίζονται ως άγριοι, αδυσώπητοι, αλλόκοτοι, ανήλεοι και οργισμένοι, διατηρούν κτηνώδεις διαθέσεις καθώς «βασανίζουν τους ανθρώπους στο πυρ της κόλασης». Παρ’ όλον ότι διάφοροι φιλόσοφοι συγγραφείς ερευνούν και αναφέρουν διάφορες «καλές» ιδιότητες του θεού ή των θεών ακριβέστερα για να συντηρούν μια παραπλανητική εικόνα, μετατοπίζοντας το ενδιαφέρον των ανθρώπων μακριά από την αγνή λατρεία ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ που δέχεται ο πραγματικός αληθινός Δημιουργός Ιεχωβά Θεός (παραβ. Φράσεις και Συμφραζόμενα). Μια πραγματική εξεικόνιση του Αληθινού Θεού είναι ο Γιος του ο Ιησούς Χριστός που έζησε εδώ στη γη (Joh 14:9).

15) ΟΙ ΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΖΩΝΤΑΝΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ:

Ως Δημιουργός του Σύμπαντος και θεμελιωτής των πάντων (καθώς είναι το Α-Ω) (Apoc 22:13), ως Παντοδύναμος, θα φέρει σε αίσιο τέλος και ευτυχή έκβαση και κατάληξη το ζήτημα της άδικης, κακοπαραστατικής και αποστατικής μεταχείρισης της θειότητάς Του με το «νὰ ξανασυγκεντρώσει ὅλα τὰ πράγματα στὸν Υιὸ Του Ἰησοῦ Χριστὸ κατὰ τὴν εὐδοκίαν καὶ τὸ θέλημα Αὐτοῦ» όπως αναφέρεται στην Κυριακή Προσευχή (Mat 6:9,10, Eph 1:9,10, Mat 6:9,10) (παραβ. λ. Βασιλεία).

16) Η λ. Θεοῦ στα εδάφια 2Co 6:7, 10:4 μεταφέρει εικόνα και παρομοίωση από την καθημερινή ζωή των βιβλικών χρόνων (εδώ από τη στρατιωτική ζωή). Αναφέρεται ως ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιαν. Ελλην. Γραφών (Καινής Διαθήκης).

17) Η λ. Θεοῦ στο εδάφιο Rom 11:33 περιλαμβάνεται (με κατάλληλες μετοχές ή αναφορικές προτάσεις) σε μια απαρίθμηση των έργων του Θεού σε αναλογία προς ελληνιστικές ευλογίες, αρετολογίες και δοξολογίες. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

18) Η λ. Θεοῦ στο εδάφιο Joh 6:45 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Ηsa 54:13, Jer 31:34).

19) Η λ. Θεοῦ στο εδάφιο Rom 9:26 αποτελεί εκπλήρωση προφητείας (παραβ. Ο΄ Hos 1:10).

20) Η λ. Θεοῦ στο εδάφιο Mat 4:4 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Deu 8:3).

21) Η λ. Θεοῦ στα εδάφια Rom 1:18 και Joh 3:36 συνοδεύεται με παράλειψη του άρθρου γεγονός το οποίο οφείλεται σε Σημιτική επίδραση στη συντακτική εκφορά η οποία σημειωτέον εμφανίζεται και στις περιπτώσεις όπου το άρθρο χρησιμοποιείται και στα δύο ουσιαστικά.

22) Η λ. Θεοῦ στα εδάφια Eph 6:13-17 μεταφέρει μια λεκτική εικόνα μιας πανοπλίας με την αρμόζουσα έννοια και σημασία. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

23) Η λ. Θεῷ αναφέρεται στο εδάφιο 2Co 5:13, στο οποίο η φράση είναι ελλειπτική (επειδή είναι αυτονόητη ή ανθυπονοούμενη η λ. που παραλείπεται). Το φαινόμενο αποτελεί (Αρχαιοελληνικό) ιδιωματισμό.

24) Η λ. Θεῷ στο εδάφιο Phl 4:18 μεταφέρει εικόνα και παρομοίωση από την καθημερινή ζωή των βιβλικών χρόνων (εδώ από τον τομέα της εμπορικής και της τραπεζικής Ζωής).

25) Η λ. Θεῷ στο εδάφιο Phl 2:6 περιλαμβάνεται σε μια περιγραφή με ποιητική έξαρση ως ένας ύμνος χωρίς μέτρο. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών (Καινή Διαθήκη).

26) Η λ. Θεῷ στο εδάφιο Rom 14:11 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Hsa 49:18).

27) Η λ. Θεῷ στο εδάφιο (Ο΄ Gen 3:6) αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Gen 15:6).

28) Η λ. Θεῷ στο εδάφιο 2Co 5:13 εμφανίζεται σε ελλειπτική φράση, επειδή θεωρήθηκε ως αυτονόητη ή ανθυπονοούμενη η λέξη η οποία παραλείπεται. Το φαινόμενο είναι «Αρχαιοελληνικός Ιδιωματισμός» και μάλιστα «Αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

29) Η λ. θεοί και θεές (πληθ. αριθμός): Πρόκειται για τους θεούς των πολυθεϊκών θρησκευμάτων των πολυθεϊστικών λαών. Τέτοιοι θεοί και θεές αλλά και θεότητες βρίσκονται στην πρώτη Βαβυλωνική Αυτοκρατορία και ταυτίζονται με τις αντίστοιχες Ασσυριακές θεότητες. Θεούς και θεές λάτρευαν οι Αιγύπτιοι με τη μορφή τριάδες θεών και ως εννεάδες (δηλ. τριπλές τριάδες).

Πέραν αυτών αναφέρονται οι Μηδοπερσικές θεότητες, οι Χαναατικές θεότητες, οι Ελληνικές θεότητες (Δωδεκάθεο), οι Ρωμαϊκές Θεότητες και άλλες θεότητες διαφόρων εθνών και φυλών.

30) Η λ. Θεόν στα εδάφια Eph 6:14, 6:17 μεταφέρει εικόνα και παρομοίωση από την καθημερινή ζωή των βιβλικών χρόνων (εδώ από τη στρατιωτική ζωή). Αναφέρεται ως ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό του (πρωτότυπου) κειμένου των Χριστιαν. Ελλην. Γραφών (Καινής Διαθήκης).

31) Η λ. Θεόν στο εδάφιο Rom 1:28 περιλαμβάνεται σε μια απαρίθμηση αρετών (γνωστή και ως Αρετολογία) αλλά και παθών. Η απαρίθμηση αυτή αναφέρεται και ως ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό.

32) Η λ. Θεόν στο εδάφιο Luk 4:8 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Deu 6:13).

33) Η λ. Θεόν αναφέρεται στο εδάφιο Joh 10:36 στο οποίο (εδάφιο) υπάρχει μείξη ορθού και πλάγιου λόγου. Το φαινόμενο είναι «Αρχαιοελληνικός Ιδιωματισμός» και μάλιστα «Αττικισμός» της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

34) Η λ. Θεόν στα εδάφια Mat 3:9, 15:31 περιλαμβάνεται σε μια πρόταση η οποία διακρίνεται για τη «βραχύτητα της περιόδου» αυτής. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό χαρακτηριστικό της «Κοινής» Ελληνικής γλώσσας το οποίο περιλαμβάνεται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη).

35) Η λ. Θεέ στο εδάφιο Mat 27:46, Mar 15:34 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Psa 22:1).

36) Η λ. Θεοί στο εδάφιο Joh 10:34 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Psa 82:6).

37) Η λ. Θεούς στο εδάφιο Act 7:40 αποτελεί παραπομπή από σχετικό εδάφιο (Ο΄ Exo 32:1).

38) Αναφέρεται ως: Θεότης (Θειότης), θεία φύσις, θείος, θείον, θεϊκός, αυτός που σχετίζεται με τον Θεό. Θεϊκός, ουράνιος, θεοειδής, αυτός που ανήκει ή έχει σχέση με το Θεό, Θεοί και Θεές, Θεότητες, ο Θεός του Ισραήλ, Θεός καλής τύχης (του πεπρωμένου), Θεοπνευστία (εμπνευσμένη έκφραση), θεόφιλος, θείον ον προσωπικότης.

39) Στην Αγία Γραφή περιγράφεται ως: μία ουράνια, θεία φύσις, θείος χαρακτήρ, προσωπικότητα, οντότητα, Δημιουργός, Πραγματικός, Παντοδύναμος, Πάνσοφος, Κυρίαρχος Πάντων, Άπειρος, Άναρχος, Πνεύμα, Λατρεία, Αρχή των Πάντων (Α-Ω), Άλφα Ωμέγα, ο ΩΝ και ο ΗΝ και ο ερχόμενος ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ (Apoc 1:8), Αόρατος (στα ανθρώπινα μάτια), κατοικών εν ουρανοίς. Πνεύμα και Αλήθεια προσκυνείν και λατρεύειν. Υπέρτατο, πνευματικό ον, αυθύπαρκτο αιώνιο παντοδύναμο και απόλυτα ελεύθερο, και ζωντανό – (πληθ.) θεοί των εθνών με χαρακτηριστικά ανθρώπινα στοιχεία (πλήρεις ατελειών και αδυναμιών), είδωλα (ανώφελα, άχρηστα πράγματα), ψεύτικοι θεοί, θεές και θεότητες (Αιγυπτιακές, Ασσυριακές, Βαβυλωνιακές, Ελληνικές, Μηδοπερσικές, Ρωμαϊκές, Χανζανιτικές), ξόανα, λατρευτικά ομοιώματα θεών και θεοτήτων, δαιμονίων.

ΕΒΟΜΗΚΟΝΤΑ (Ο΄): Gen 1:1,2,3,4, Exo 3:13-15, Re 33:12, Psa 81:10, 83:18, 104:24.




1) α) ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΙΖΑ: (Ριζ.) The, Theοs, Theo- (Theocracy, Theocrat, Theocratic, Theology, Theologic, Theolog Κ.Α.).

β) ΑΓΓΛΙΚΑ: God, Godly.

Θεός, οῦ, , a causer or maker; a god; and fem. ἡ θεός, a goddess, Soph. Œd. T. 1548; a god, a divinity; also, a demigod or hero, Id. Œd. C. 65; ἡ νερτέρα θεός, Proserpine, Id. 1545; ἁ Διὸς ἀλκίμα θεός, Minerva; σὺν θεῷ and μετὰ θεοῦ, with the aid of the Deity; also, the sun, being the god of light, Appian, B. Civ. ii, 4, 635; θεοὶ οἱ ἐγγενεῖς, the gods of a family, Soph. Antig. 199; Æschyl. S. Theb. 548; compar. 636; θεοὺς γενεθλίους, in the same sense, τὼ θεώ, the goddesses Ceres and Proserpine; as an oath, πρὸς θεῶν, by the gods, in the name of the gods. In the nom. and acc. sing. it is not unfrequently made a monosyllable by the poets, and very often in the other cases. Porson ad Orest. 393; ἡ θεός is often used for Minerva. In N. T., God, the Deity, Jehovah; also applied to kings, as in John x, 34, etc.; in one instance, ἡ θεός, a goddess, applied to Diana, Acts xix, 37. Fr. the same root as Ζεύς, Σδεύς, Διός, and not from θέω as supposed by Herodt. ii, 52.

θεός, ὁ, Boeot. θιός, Lacon. σιός (v. infr.), Cypr., Cret. θιός Inscr.Cypr.135.27 H., Leg.Gort.1.1, Dor. also θεύς Call.Cer.58; acc. θεῦν v.l. ib.130; voc. (only late) θεός, also

θεέ LXXDe.3.24, Ev.Matt. 27.46, PMag.Lond.121.529, etc.; but classical in compd. names, Ἀμφίθεε, Τιμόθεε:—God, the Deity, in general sense, both sg. and pl. (εἰ καὶ ἐπὶ θεοὺς καὶ ἔτι μᾶλλον ἐπὶ θεὸν ἁρμόζει μεταφέρειν Plot.6.8.1), θ. δὲ τὸ μὲν δώσει τὸ δ' ἐάσει God will grant . . , Od.14.444; οὐδέ κεν ἄλλως οὐδὲ θ. τεύξειε 8.177, cf. 3.231, Il.13.730 (also θεὸς Ζεύς Od.4.236, 14.327); θ. καὶ ἀγαθὴ τύχη Pl.Lg.757e, cf. Timocl.3 D.; σὺν θεῷ Il.9.49, S.Aj.765, etc. (less freq. ξὺν τῷ θ. ib.383); σὺν θ. εἰρημ<*> νον Hdt.1.86, cf. 3.153; σὺν θ. εἰπεῖν Pl.Prt.317b: so in pl., σύν γε θεοῖσιν Il.24.430; οὔ τοι ἄνευ θεοῦ Od.2.372; οὐ θεῶν ἄτερ pi.P.5.76; ἐκ θεόφι Il.17.101; ὑπὲρ θεόν against his will, 17.327; ἂν θ. θέλῃ Alex. 231; θ. θέλοντος Men.Mon.671: in pl., ἂν θεοὶ θέλωσιν Alex.247; θεῶν συνεθελόντων, βουλομένων, X.Eq.Mag.9.8, Luc.Macr.29; εἰ ὀρθῶς ἢ μή, θ. οἶδε Pl.Phdr.266b, cf.R.517b, etc.; in oaths, θ. ἴστω S.OC522 (lyr.), etc.; πρὸς θεῶν Hdt.5.49, D.1.15, etc.: τοὺς θεούς σοι bless you! good heavens! for heaven's sake! M.Ant.7.17, Arr.Epict.2.19.15, al.; τὸν θ. σοι ib.3.7.19, al.: qualified by τις, Od.9.142, etc.; οὐκ ἄνευ θεῶν τινος A.Pers.164 (troch.), E.Ba.764; κατὰ θεόν τινα Id.IA411, Pl. Euthd.272e; κατὰ θεόν πως εἰρημένα Id.Lg.682a: doubled in poets, θεὸν θεόν τις ἀγλαϊζέτω B.3.21, cf. Diagor.1; θεοὶ θεοὶ τῶν ἀδίκων μέλουσι E.HF772, cf. Paus.Gr.Fr.203; θεοί (Cret. θιοί) as an opening formula in Inscrr. (sc. τύχην ἀγαθὴν διδοῖεν), Leg.Gort.1.1, IG 12.52, etc.: sg., θ. τύχη ib.5(2).1, etc.: in Prose also with the Art., ὁ θ. πάντων ἂν εἴη αἴτιος Pl.R.379c, cf. Lg.716c, etc.; τὰ πρὸς τοὺς θ., τὰ παρὰ τῶν θ., X.Mem.1.3.1, 2.6.8.

θεοί, opp. ἄνδρες, πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε Il.1.544; ὃν Ξάνθον καλέουσι θ., ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον 20.74: in Comparisons, θεοῖσιν ἶσ' ἔθελε φρονέειν 5.440; θεοῖς ἐναλίγκια μήδεα Od.13.89; also in sg., θεῷ ἐναλίγκιος αὐδήν Il.19.250; θεὸς ὥς 5.78; ὥς τε θεός 3.381: prov., θεὸς πρὸς ἀνθρώπους, of an 'angel's visit', Herod.1.9.

of special divinities, νέρτεροι θ. A.Pers.622, S.Ant.602 (lyr.); ἐνέρτεροι θ. Il.15.225; οἱ κάτωθεν θ. S.Ant.1070; θ. οὐράνιοι h.Cer.55, A.Ag.90 (anap.); οἱ δώδεκα θ. Ar.Eq.235, X.Eq.Mag.3.2, IG22.30, etc.; μὰ τοὺς δώδεκα θ. Men.Sam.91; in dual, τὼ σιώ (Lacon.), of Castor and Pollux, ναὶ τὼ ς. X.An.6.6.34, HG4.4.10, Ar.Lys.81: so in Boeot., of Amphion and Zethus, νεὶ τὼ σιώ (leg. θιώ) Id.Ach.905.

ὁ θ., of natural phenomena, ὁ θ. ὕει (sc. Ζεύς) Hdt.2.13; ὁ θ. ἐνέσκηψε βέλος Id.4.79; ἔσεισεν ὁ θ. (sc. Ποσειδῶν) X.HG4.7.4; of the sun, Hdt.2.24, A.Pers. 502, E.Alc.722; δύνοντος τοῦ θ. App.BC4.79; the weather, τί δοκεῖ τὰ τοῦ θεοῦ; Thphr.Char.25.2.

Astrol., θεοί,= ἀστέρες, Jul. Laod.in Cat.Cod.Astr.8(4).252.

θεός (sc. Ἥλιος), name of the 9th τόπος, Rhetor.ib.163, etc.

metaph., of abstract things, τὸ δ' εὐτυχεῖν τόδ' ἐν βροτοῖς θεός τε καὶ θεοῦ πλέον A.Ch.60; ἡ φρόνησις ἁγαθὴ θ. μέγας S.Fr.922; θ. γὰρ καὶ τὸ γιγνώσκειν φίλους E.Hel.lt;*>60; ὁ πλοῦτος τοῖς σοφοῖς θ. Id.Cyc.316; φθόνος κάκιστος θ. Hippothoon 2.

as title of rulers, θεῶν ἀδελφῶν (sc. Ptolemy Il and Arsinoe), Herod.1.30, etc.; Πτολεμαῖος ὑπάρχων θεὸς ἐκ θεοῦ καὶ θεᾶς OGI90.10(Rosetta, ii B.C.); Ἀντίοχος ὅτῳ θεὸς ἐπώνυμον γίγνεται App.Syr.65; θεὸς ἐκ θεοῦ, of Augustus, OGI655.2 (Egypt, 24 B.C.); θ. ἡμῶν καὶ δεσπότης IPE4.71 (Cherson., ii A.D.).

= Lat. Divus, Mon.Anc.Gr.10.4, Str.4.1.1, etc.; οἱ ἐν θεοῖς αὐτοκράτορες,= divi Imperatores, IG12(1).786 (Rhodes).

generally of the dead, καὶ ζῶντός σου καὶ εἰς θεοὺς ἀπελθόντος PPetr.2p.45 (iii B.C.); θεοῖς χθονίοις,= Lat. Dis Manibus, IG14.30,al.

one set in authority, judge, τὸ κριτήριον τοῦ θ., ἐνώπιον τοῦ θ., LXXEx.21.6, 22.8; θεοὺς οὐ κακολογήσεις ib.22.28(27).

θεός fem., goddess, μήτε θήλεια θεός, μήτε τις ἄρσην Il.8.7, cf. Hdt.2.35, al.; τοῖς θεοῖς εὔχομαι πᾶσι καὶ πάσαις D.18.1, cf. 141, Orac.ib.21.52; esp. at Athens, of Athena, Decr. ap. And.1.77, Pl.Ti.21a, etc.; ἁ Διὸς θεός, Ζηνὸς ἡ θ., S.Aj.401 (lyr.), 952 (ἡ Διὸς θεά ib.450); of other goddesses, ποντία θεός Pi.I. 8(7).36; ἡ νερτέρα θ.,= Περσεφόνη, S.OC1548, etc.; of Thetis, Pl. Ap.28c; of Niobe, S.El.150 (lyr.), Ant.834 (anap.): in dual, of Demeter and Persephone, τὰ τοῖν θεοῖν ψηφίσματα Ar.V.378 (lyr.); οὐδ' ἔδεισε τὼ θεώ And.1.125; freq. in oaths, νὴ τὼ θεώ Ar.Lys.112; μὰ τὼ θεώ Id.Ec.155,532.

as Adj. in Comp. θεώτερος, divine, θύραι θ., opp. καταιβαταὶ ἀνθρώποισιν, Od.13.111; χορὸς θ. Call.Ap. 93, cf.Dian.249, D.P.257. (Derived by Hdt.2.52 fr. τίθημι (κόσμῳ θέντες τὰ πρήγματα), by Pl.Cra.397d fr. θεῖν. Etym. dub.) [In Ep. (twice in Hom.) and Trag. (E.Ba.47, 1347, al., not in Com.), as monosyll. by synizesis, θεοί Il.1.18, Thgn.142; θεῶν h.Cer.55, 259; θεοῖς Thgn.171; θεοῖσιν Od.14.251; θεούς h.Cer.325: even in nom. θεός before a vowel, E.Or.399 (cf. Pors. ad loc.), HF347; in Pi.P. 1.56 apptly. a short monosyll.]

2) ΛΑΤΙΝΙΚΑ: Deus, Dii, Divus.

3) ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Theo-, Theokratie, Theokrat, Theokratischen, Theologie, Theologischen, Theology, Gott, Götze, Fromm, Gottgefällig.

4) ΙΤΑΛΙΚΑ: Theo-, Teocrazia, Teocrate, Teocratico, Teologia, Teologiche, Theolog, Dio, Divinità, Iddio, Idolo, Devoto, Religioso.

5) ΓΑΛΛΙΚΑ: Theo-, Théocratie, Théocrate, Théocratique, Théologie, Théologique, Theolog, Dieu, Dieu, Seigneur, Idole, Créateur, Le Très Haut, Pieux, Dévot, Religieux.

6) ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Teo-, Teocracia, Teócrata, Teocrático, Teología, Teológicas, Theolog, Dios, Dios, Piadoso, Con Dios.

7) ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ: Theo-, Teocracia, Teocrata, Teocrático, Teologia, Teológicas, Theolog, Dues, Divindade, Ídolo, Piedoso, Devoto, Religioso.